Morgunblaðið - 05.06.1988, Blaðsíða 26

V26 8B
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 5. JÚN{ 1988
HÖGNI HREKKVÍSI
/HBIZ ER fakioað pyiCM pBSSI
KA-TTAMATVR GCfoUR."
Sundrung- til
hávega hafin
Athugasemdir
vegna skrifa Ein-
ars Ingva Magn-
ússonar
Til Velvakanda.
Þann 10. maí birtist grein í Vel-
vakanda eftir Einar Ingva Magnús-
son. Ég minnist þess ekki að hafa
fengið upplýst jafn öfugsnúið hug-
myndaflug og kemur fram í þessari
grein. Sundrung er til hávega hafín
og bylting blundar innra með bréf-
ritara. Bylting skal gerð, síðan tek-
ur hann sig á og segir: „Ekki bylt-
ingu, heldur á löglegan hátt.“ Hver
er þessi löglegi háttur Einars Ingva.
Eru það ekki þessi sérskipuðu lög
og vald verkalýðsstéttanna, að
mega og geta hætt að vinna þegar
þeim sjálfum sýnist svo? Þá er nú
orðin lítil ábyrgðin gagnvart þjóð-
félaginu. Eru það þjóðhollir menn
jrfírleitt? Eyðileggja oft milljóna
króna verðmæti fyrir þjóðfélaginu,
oftast stillt uppá að valdi sem mest-
um skaða, ef ekki er strax tekið
þeirra ákveðnu kröfum í vinnudeil-
um.
Hugsunarháttur Einars virðist
‘því sá, að sjálfsagt sé og eðlilegt
að eyðileggja sem mest fyrir öðrum
í svokölluðum löglegum verkföllum
eins og hann orðar það.
Ég hef áður skrifað talsvert um
ábyrgðarleysi og virðist það viss
árátta að skylda suma til löglegrar
ábyrgðar en svo geta aðrir krafist
bóta og taka enga ábyrgð á að-
gæsluleysi og jafnvel klaufaskap
og kæruleysi sjálfra sín. Semsagt,
verkalýðsstétt þarf enga ábyrgð að
bera gagnvart vinnuveitendum
sínum, öðruvísi er ekki hægt að
túlka sjálfskipaðan rétt verkalýðs-
stéttanna til að mega eyðileggja
jafnvel tugmilljóna króna verðmæti
fyrir þeim sem sjá fólki fyrir at-
vinnu og þá finnst mér skjóta
skökku við að ekki skuli þeir sóttir
til saka sem eyðileggja verðmæti
fyrir öðrum. Um tugi ára hafa verk-
föll ekki skilað vinnandi fólki kjara-
bót, þvert á móti, skapað þjóðfélag-
inu í heild enn meiri vanda en áður
var. Ég vinn innan verkalýðsfélags,
enda er maður skyldaður til þess,
sem er eins og annað sem felst í
þessum félagsskap, valdbeitingin
er stöðugt til staðar. Ég hef áður
tekið fyrir og lýst svínaríi sem kem-
ur fram varðandi lífeyrissjóði fólks-
ins og það óréttlæti sem öldruðum
er búið af félagasamtökum sínum.
Skoðanir Einars Ingva Magnús-
sonar eru bókstaflega fáránlegar
og algjörlega úreltar og skaðlegar
að bera þær fram.
Hugarórar Einars Ingva eru
dregnar úr hugmyndafræði Leníns,
en hans ferill er blóðidrifínn, lítils-
virðing á manninum og hlutverki
hans hér á jörð, fáni þeirra og
maíborðinn tákn blóðidrifins ferils
þessarar stefnu. Ekki annað en ein-
okun og kúgun hafa þær þjóðir hlot-
ið sem þessari stefnu hefur verið
þröngvað uppá. Þeir eiga ekkert,
mega ekkert og eru ekkert annað
en verkfæri, hjól í einskisvirtri vél
sem knúin er af ofurvaldi hers og
lögreglu, helstefna sem murkar lífið
úr milljónum manna og lætur sig
engu varða þó hungursneið felli
tugi þúsunda manna, eins og gerist
í Afríku og víðar í löndum undir
valdi þeirra.
Efnahagur þjóðar batnar ekki við
stöðugar launahækkanir, annað
þarf til. Kaup verður að miða við
verðmæti útflutningsvara og verð-
mætasköpun í landsframleiðslu, það
er engin vitglóra í því að fella stöð-
ugt gengi og magna verðbólgu. Það
er álíka og leggja aukaskatt á þjóð-
ina, aukaskattur myndi þó ekki
magna upp skuldir erlendis en allir
ættu þó að greiða þann skatt elleg-
ar bara lækka kaup. Búið er nú að
lögfesta kaup og betur farið að
fyrr hefði verið, þetta hefur einnig
verið gert í Noregi þó þar stjómi
verkamannaflokkur, svo það er ekk-
ert undur þó kaup sé lögfest og er
meira að segja sjálfsagt ef efnahag-
ur heillar þjóðar er í þröng eins og
nú er svo sannarlega.
Einar Ingvi Magnússon vill ekki
minnast á ósérplægni þeirra sem
hærri laun hafa og leggja honum
og hans líkum til vel þriðjung af
tekjum sínum, að vísu eftir lögleidd-
um aðgerðum af völdum kúgunar-
valds öreiganna, eins og þeir nefna
sig stundum. Hver kúgar hvem?
Einar segist vera afl framleiðslunn-
ar og dregur sína líka með í þann
hóp sem þykist slagæð þjóðfélags-
ins.
Ég hef aldrei séð þetta fólk
stofna framleiðslufyrirtæki, enda
held ég að þetta fólk viiji ekki taka
á sig ábyrgð sem því er samfara,
enda er það ósköp þægilegt að taka
út sín laun fyrir framlagða vinnu
og vera svo laus allra mála. Þetta
er hreint og klárt og ekki þarf að
hafa áhyggjur af tapi fyrirtækja
að öðm leyti en því að missa vinn-
una ef fyrirtæki verða gjaldþrota.
En þá er rekið upp ramakvein,
að þeir geti ekki gert þetta og séu
að svíkja fólk. Við höfum áþreifan-
lega orðið vör við gjaldþrot og upp-
gjöf fyrirtækjá að undanfömu en
svo undarlega vill nú til að flest
uppgjafafyrirtæki eru í samvinnu-
rekstrinum, em félagslegur at-
vinnurekstur og stenst ekki. Einar
segir að alþýðan og vinnandi stéttir
eigi að taka völd og reka þjóðarbú-
skapinn og með þeim hætti á að
taka út atvinnureksturinn þannig
að aldrei sjáist hagnaður. Enginn
hefur þarafleiðandi áhuga fyrir
slíkum atvinnurekstri sem hann
ekki á, þar er skýringin á því að
einkafyrirtæki standa sig undan-
tekningarlítið betur.
Þegar stjómarform Einars Ingva
Magnússonar væri komið á, þá fyrst
gæti hann farið að tala um öreig-
ana sína og launahækkun, því þá
mun hann, eins og Pólveijar, fá
Víkverji skrifar
að er raunalegt að þurfa að
segja það en svall- og
skemmdaræðisuppákomumar
héma í miðbænum, sem fjölmiðl-
amir em að dmkkna í eftir hveija
helgi að heita, em löngu hættar að
vera fréttnæmar. Það er spuming
hvort fréttamenn eiga bara nokkuð
að vera að eltast við þetta lengur,
svo hversdagslegt sem það er orðið.
Stómm fréttnæmara væri það
ef einhver helgin liði án þess að
múgur afglapa færi með ópum og
óhljóðum upi miðbæinn og bryti þar
allt og bramlaði og þar á meðal
sjálfa sig. Það væri svo sannarlega
saga til næsta bæjar. En eins og
Reykvíkingar vita nú manna best
er hið gagnstæða því miður reglan
fremur en undantekningin.
Þetta er heldur svona dapurlegur
vitnisburður um sálarástand þjóðar-
innar, satt er það, eða að minnsta
kosti þess hluta hennar sem byggir
hér suðvesturkjálkann, en svona er
þetta samt. Ætli aumingja
Reykjavíkin fari enda ekki að verða
einasta höfuðborgin í víðri veröld
þar sem nánast má ganga út frá
því sem vísu, að hjarta borgarinnar
sé engum fært um nætur úr því
komin er helgi, utan fuglinum fljúg-
andi, köttum sem eiga fótum sínum
fjör að launa og svo komungum
brennivínsberserkjum?
Hið sama má raunar segja um
umferðarfréttir fjölmiðlanna
eftir „líflega" helgi. Það er löngu
hætt að teljast til tíðinda rétt eins
og fyrmefnd miðbæjaruppþot þótt
svo sem tylft ökuþóra sé tekin auga-
full undir stýri og annar eins fjöldi
spilandi kappaksturshetjur hér í
þéttbýlinu meðal annars. Þetta er
orðið eins hversdagslegt og trúlof-
anir og gengisfellingar. Aftur á
móti væri það auðvitað stórfrétt ef
einhver helgin liði svo hér úti á ís-
landi að hálfgalnir ökuþijótar væm
ekki teknir við glæfraakstur jafnt
á bæjarleiðum sem á þjóðvegunum.
Víkveija þætti líka forvitnilegt
að heyra hvað verður um allt þetta
fólk. „Sviptur ökuleyfi á staðnum,"
gerist nú tíðara í fréttunum. En
hvemig fer lögreglan að því að
fylgjast með því að sökudólgarnir
aki nú bara ekki réttindalausir?
Annað eins gæti nú gerst eftir
framferðinu að dæma á meðan þeir
gátu þó státað af ökuskírteini.
Og þeir hljóta senn að fara að
skipta tugum ef ekki hundruðum,
garpamir sem hafa unnið til öku-
leyfíssviptinga á þeim örskamma
tíma sem liðinn er síðan við eignuð-
umst glæný umferðarlög.
Liggur við að maður sé farinn
að halda að félagsskapurinn
sem var stofnaður í vetur leið til
þess að beijast gegn hávaðameng-
uninni hér á strætum og torgum
hafí annað hvort fæðst andvana eða
byijað á því að kefla sjálfan sig.
Kannski forystumönnum hans hafí
fundist það §ári klárt fordæmi.
Svo mikið er víst að frá þessum
ágætu samtökum hefur hvorki
heyrst stuna né hósti allt frá þeim
degi sem þau sáu dagsins ljós; hafí
þau eitthvað verið að tuldra hefur
það að minnsta kosti verið svo und-
urhæversklega að það hefur ger-
samlega farið framhjá undirrituð-
um.
Víkveiji var stórhrifínn af fram-
takinu þegar títtnefnt félag var
stofnað. Sannarlega tími til kominn,
hugsuðum vér og glottum djöful-
lega, að taka í lurginn á þessu bölv-
uðu hyski.
Víkveiji sá hausana fjúka hvem
af öðrum, síbunutækin með gjallar-
homunum geispa golunni í haugum
með ámáttlegu ýlfri.
Hvem gat órað fyrir því að þeir
einustu einu sem tístu ekki einu
sinni hvað þá brettu upp ermunum
og tóku til óspilltra málanna væm
einmitt hinir hugumstóm riddarar
sem þóttust ætla að ganga frá
pakkinu dauðu?