Morgunblaðið - 24.07.1988, Qupperneq 28

28 B
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 24. JÚLÍ 1988

Aster...
ii'iq
. þín mesta blessun.
TM Reg. U.S. Pat Off.—all rights reserved
© 1987 Los Angeles Tknes Syndicate
Með
morgunkaffinu
Í'M*, -ft <4 :
ír'NV///I
>í J J l/7
'
X7 TARWOW&KI

Ég held að annar hátalar-
inn sé bilaður ...
HÖGNI HREKKVISI
„OS HVAPSBSIKOU OM SA/IAVEGIS
RJÖ/VIAl'S l' EP'TIRRÉTT ? "
Tryggingastofnun ríkisins: •
Svar til ellilíf eyrisþega
Kæri Velvakandi.
Vegna símtals sem þú áttir við
ellilífeyrisþega og birtist í dálki
þínum 14. júlí síðastliðinn undirfyrir-
sögninni „Skertur ellilífeyrir" vil ég
taka eftirfarandi fram:
Ellilífeyrinn hækkaði 1. júní í
9.577 kr. hjá einstaklingi og 8.619
kr. ftjá hvoru hjóna, ef bæði eru á
bótum, og er hann óbreyttur í júlí.
Ég býst við að það sé tekjutrygging-
in, sem hefur lækkað hjá ellilífeyris-
þega, vegna þess að hann hafi haft
mun hærri tekjur árið 1987 en 1986.
1. júlí hvert ár eru færðar inn þær
tekjur af síðasta skattframtali, sem
áhrif hafa á tekjutryggingu, en það
eru laun, lífeyrissjóðsgreiðslur og
leigutekjur. Jafnframt er ákveðið
nýtt frítelqumark, sem í ár er
127.980 kr. Það þýðir að ellilífeyris-
þegi með þessar árstekjur eða minni
árið 1987 fær óskerta tekjutrygg-
ingu, 17.107 kr. á mánuði. Hafi hann
haft 584.167 kr. í tekjur í fyrra eða
meira fær hann enga tekjutryggingu.
Ellilífeyrisþegi, sem býr einn, get-
ur einnig fengið heimilisuppbót, sém
nú er 5.816 kr. á mánuði, én hún
skerðist í sama hlutfalli og tekju-
tryggingin. Sérstök heimilisuppbót,
sem er hæst 4.000 kr. á mánuði, er
greidd þeim sem búa einir og eru
tekjulausir. Séu þeir með 3.000 kr.
mánaðartekjur fá þeir aðeins 1.000
kr. í sérstaka heimilisuppbót.
Lög um tekjutryggingu og heimil-
isuppbót voru sett til að tryggja þeim
tekjulitlu og tekjulausu ákveðna lág-
marksupphæð til lífsviðurværis.
Ellilífeyrisþegi er velkominn til
okkar í Tryggingastofnun ríkisins til
að ræða malin. Ef tekjur hans eru
lægri í ár en í fyrra munum við reyna
að leiðrétta tekjutrygginguna ef
mögulegt er.
Margrét H. Sigurðardóttir, deild-
arstjóri hjá Tryggingastofnun
rikisins.
Lánið hækkar þrátt
fyrir afborganir
Til Velvakanda.
Þegar ég missti íbúðina mína
þurfti ég að taka lán til fjögurra ára
til að losa skuldir af eigninni. Ég hef
greitt mánaðarlega af þessu láni á
annað ár og mjakast upphæðin mjög
hægt niður á við.
Nú í júlí, þegar ég síðast greiddi
af láninu hafði það hækkað úr
266.000 kr. í 270.000 kr. þótt ég
greiði alltaf 11.000 kr. af því á mán-
uði.
Nú er svo komið að mér fínnst
þetta vera eins og að moka sandi í
botnlausa tunnu og taugar mínar eru
að bresta af hræðslu við að þetta
taki engan enda. Ég borgi og borgi
en sjái aldrei neinn árangur og lánið
hækki bara og hækki. Hvað gerir
fólk í svona tilfellum? Ég vildi gjam-
an heyra frá öðmm, sem eins er
ástatt fyrir, og hvort hægt sé að
taka ánnað hagstæðara lán einhvers
staðar (mitt er verðtryggt og með
vöxtum).
Hafa lífeyrissjóðimir Ieyfi til að
taka hæstu dráttarvexti af lánum,
sem maður ræður ekki við að greiða?
(Ofangreint er ekki lífeyrissjóðslán).
Með bestu kveðjum,
Áhyggjufull.
Yíkverji skrifar
Oft heyrast þær raddir að við
leitum langt yfir skammt, þeg-
ar farið er í sumarfrí. Óþarfi sé að
endasendast til útlanda, landið
sjálft hafí svo margt upp á að bjóða.
Vissulega er það rétt, að minnsta
kosti þegar eini tilgangurinn er
ekki að baða sig í sól — hún er
vonarpeningur hér. Annars hafa
ýmsir orðað það svo að hér sé allt-
af gott veður, menn þurfi aðeins
að búa sig rétt. Víkverji er í raun-
inni á sama máli og er hann illa
svikinn, ef menn sjá eftir ferð um
landið sé tillit tekið til þessa. Þó
verða menn að gefa sér nægan
tíma, þjóta ekki milli staða og að-
eins berja augum það sem frá vegin-
um sést.
Víkverji hefur á undanförnum
ámm ferðast vítt og breitt um
landið. Þar er að finna marga dá-
samlega staði og kannski ekki síst
þegar bmgðið er af alfaraleið. En
hér em líka til staðir þar sem hægt
er að halda kyrru fyrir um lengri
eða skemmri tíma. Víkverji heim-
sótti einn þeirra um síðustu helgi,
þ.e.a.s. Kerlingarfjöll, þar sem
starfandi er skíðaskóli.
Þótt sá, sem stýrir penna
Víkverja í dag, hafi ekki stigið á
svigskíði í mörg ár lét hann sig
hafa það að leigja skíði og annan
útbúnað á staðnum og halda upp í
snjóinn, hálfkvíðinn þó. En hér er
ekkert að óttast. Skíðakennaramir,
elskulegt ungt fólk, flokkuðu hjörð-
ina eftir getu og hver og einn fékk
kennslu, leiðbeiningar og brekku
við hæfi. Opnaðist Víkverja þarna
enn ein dásemd landsins.
Og þeir Kerlingarfjallamenn sjá
einnig um að mönnum leiðist ekki,
þegar komið er heim í skála að lokn-
um leik á fannbreiðunum. Haldið
er uppi miklu fjöri á kvöldin með
söng og gamanmálum, sem gestir
sjálfír taka beinan þátt í. Stokkast
fólkið þarna saman á skammri
stundu svo að úr verður ein fjöl-
skvlda. Það er svo sannarlega slak-
að á taugum í því sérstæða and-
rúmslofti.
Sú aðstaða, sem þeir Kerlingar-
fjallabændur hafa byggt þama
upp, hlýtur að vekja aðdáun. En
fyrirhafnarlaust hefur það ekki ver-
ið og aðeins tekist með miklum
dugnaði — skref fyrir skref. Og enn
láta þeir ekki staðar numið. Nú er
t.d. verið að koma þarna fyrir heit-
um pottum, þar sem menn geta
látið þreytuna líða úr sér eftir skíða-
ferðirnar. Næst kemur svo að því
að bæta lyfturnar í fjallinu. Er það
brýnt verkefni, en kostar sinn pen-
ing og óvíst hvenær hugsjónamenn-
imir í Kerlingarfjöllum hafa bol-
magn til slíks.
En þá er komið að spurning-
unni. Hvar er best komið því
fé, sem varið er til ferðamála hér
innanlands? Skyldu Kerlingarfjöll ,
ekki vera þar á blaði? Kerlingar-
fjöll njóta nú þegar mikilla vin-
sælda. Þeir, sem komist hafa á
bragðið, fara þangað ár eftir ár til
léngri eða skemmri dvalar. Heilu
fjölskyldumar, bömin, unglingarn-
ir, pabbar og mömmur, afar og
ömmur njóta þar verunnar saman.
Hlýtur ekki slíkur staður að höfða
til þeirra, sem stuðla vilja að sumar-
dvöl íslendinga í eigin landi í heil-
næmu og ómenguðu umhverfi. Vin-
sælt er að tala um hvað sé þjóð-
hagslega hagkvæmt. Ef bætt að-
staða í KerlingarQöllum er það ekki,
veit Víkveiji ekki hvað þau orð
þýða.
En það er ekki aðeins mannlífið,
sem blómstrar í dalverpinu sem
hýsir skíðaskálann í Kerlingarfjöll-
um, þar er einnig gróðurvin, er
stingur mjög í stúf við þann berang-
ur, sem ekið er um á leiðinni allt
frá Gullfossi. Hugurinn fyllist trega,
þegar horft er yfir nakta mela, en
iðjagrænir rofabakkar á stöku stað
gefa til kynna það gróðurríki, sem
var hér áður, og þau ókjör af jarð-
vegi, sem hafa fokið út í veður og
vind. En það er önnur saga.
t tit frb rfrl
hz.