Morgunblaðið - 14.06.1992, Blaðsíða 2

Það var dumbungur í lofti, en fýllinn, vinur sjó-
mannsins, er iðinn við kolann þegar ætis er von.
I bræluskratta
Á vetrarvertíð undir Jökli.
LÚKARSAGA
Binni í Gröf
tók kóssinn
EINU sinni á síldarárunum fyrir austan lét Binni í Grðf
reka á daginn, sem oft áður, því síldin veiddist aðeins á
nóttunni og á daginn voru menn þá að dudda sér við
ýmislegt. í algjörri lognblíðunni og glampandi sól brugðu
strákarnir á leik og fengu sér sundsprett á hafi úti í
góða veðrinu. Um það leyti vaknaði Binni í Gröf af mið-
dagslúrnum, fór upp, Ieit til veðurs og sprændi, en að
því búnu fór hann inn í brú og sigldi í burtu. Strákarnir
rétt náðu til næsta báts.
á Breiðafirðinum
Það hefur verið ótrúlega
leiðinlegt veðrið til sjávar-
ins síðustu mánuði, arg-
asta óveður í hafinu og
erfítt að sækja af þeim sökum. En
þeir láta ekki sinn hlut íslensku sjó-
mennimir og það gefur því ósjaldan
á bátinn. Ragnar Axelsson ljós-
myndari Morgunblaðsins var mætt-
ur gallavæddur um borð í Kristin
fyrir sólarupprás og það var frekar
óbjörgulegt veðrið, vitlaust veður,
dumbungur og kalt. En það þýðir
ekki að láta landfestamar toga of
lengi í og innan skamms tók Krist-
inn sveifluna á þéttum og taktföst-
um ölduföldum úthafsins úti af
Jökli.
Þeir róa þar um slóðir á iitlu
bátunum árla dags og koma venju-
lega að landi síðdegis, næstum því
á lokunartíma skrifstofa klukkan
fímm. Það þarf samvalið og duglegt
lið, traustan mannskap, til þess að
vel gangi að draga og leggja 5
trossur á venjulegum vinnudegi, en
um klukkutíma stím var á miðin.
En það var Iétt yfir mannskapnum
þótt mest kapp væri lagt á það við
þessar aðstæður að vinna hratt og
ákveðið, stytta róðurinn eins og
kostur væri. Kristinn HU 123 er
34 tonna bátur, einn af þessum
gömlu jöxlum, súðbyrtur eikarbátur
með ályfirbyggingu og búinn að
þjóna tímana tvenna. Hann er þó í
góðu formi núna, var allur tekinn
í gegn ekki alls fyrir löngu, en var
þá orðinn hálfgert brak. Það er
Hrói hf. sem gerir Kristin út og
þeir verka sjálfír aflann.
Kristinn er hefðbundinn vertíðar-
bátur af minni gerðinni, og sækir
nær eingöngu á netavertíðinni 5
Brúnina á Breiðafirði, kant sem
liggur frekar grunnt frá Nesinu yst
og alveg innúr. í þessum tveimur
róðrum sem Morgunblaðið fór voru
aðeins tveir sjómenn af fímm
manna áhöfn í báðum, en skipstjór-
inn, Magnús Gamalíelsson, hafði
slasast og Finnur Gærdbo leyst
hann af og síðan voru tveir aðrir í
afleysingum.
Aflinn var að mestu þorskur en
þó alltaf svolítið ýsuskotinn. Það
er markvisst munstrið um borð þeg-
ar dregið er við erfiðar aðstæður
eins og voru í þessum róðrum,
mannskapurinn verður eins og einn
hugur, ein hönd og aldan er stigin
eins og duttlungar hennar bjóða
hveiju sinni. Það geta orðið snögg
veðrabrigði á Breiðafirðinum, allt
frá silfurtærum lognblíðum sjó á
sumardegi þar sem eyjamar, djásn
Breiðafjarðar, speglast í haffletin-
um og rabba í rólegheitunum við
straumböndin milli flóðs og fjöru
og upp í veðrahaminn þegar brim-
kögrið markar allar eyjar og sker
vaða uppi.
Það er ekki stór lúkarinn á
Kristni HU en það er gott að bregða
sér niður í hlýjuna og keyra upp
kabyssuna undir snarlinu og kaffi-
sopa. Þá vaknar spjallið og það
bregst ekki að lúkarssögurnar taka
sinn toll af tímanum.
Það var bræluskratti á Breiða-
fírðinum þegar haldið var í land og
hafði satt að segja verið hraglandi
allan tímann, því það bítur hressi-
lega í þegar norðanáttin gælir, en
allt gengur þetta sinn vanagang,
þeir fiska sem róa.