Óðinn - 01.07.1923, Qupperneq 12

Óðinn - 01.07.1923, Qupperneq 12
60 ÓÐINN sama um lífið; var nokkur meining í að fara þetta; eða elskuðum við engan? ]ú, við elskuðum heilan hóp af stúlkum og áttum marga vini; eða það fanst mjer að minsta kosti. Aður en við náðum Melhólma, brotn- aði eitt rif í bátsgrindinni, en þar var ekkert álitlegt að lenda, þrjá og hálfan km áttum við eftir að Belg- holtsvík, fram með háu standbergi, sem heitir Mela- bakkar. Snúruna þurftum við að losa, því ef vindinn hefði hert ofurlítið, mundi báturinn hafa kafsiglt sig. Við hjeldum samt áfram gegn um eitthvað tuttugu sker og þegar við lentum í víkinni vorum við búnir að vera tæpa 3 tíma á leiðinni. Þegar við svo vor- um búnir að losa um snúruna og hella sjónum úr bátnum, gengum við heim í Skálatungu og fengum þar skyr og rjóma, þar á eftir fengum við ágætt kaffi og eftir tveggja tíma viðdvöl lögðum við af stað. Vindinn hafði lægt dálítið, en 13 km áttum við ófarna að Borgarnesi. Við nálægðumst Hafnarfjall, drungaleg ský læddust yfir hnjúkana og helst leit út fyrir að stormur væri í aðsigi. Það var nærri komið flóð og með því að halda áfram, hefðum við fengið útfallið á móti okkur. Við höfðum heyrt að sjór væri yfirleitt vondur í Borgarfirði og afrjeðum að lenda. Okkur leitst líka betur á að gista á góðu sveitaheimili, heldur en í Borgarnesi. Bærinn sem við lentum við heitir Höfn. Þar býr Þórunn Rikharðsdóttir Sivertsen; hún tók okkur, þessum einkennilegu ferðamönnum, tveim höndum og veitti okkur vel. Þórunn er heiðursfjelagi í ungmennafjelagi sveitarinnar, hún talaði við okkur um skátahreyfinguna, og las fyrir okkur ræðu upp úr Skinnfaxa, haldna á afmæli U. M. F. Þar vitnaði hún til skátanna og skýrði fyrirkomulag fjelagsskaparins. Hún sagðist vita hvað hefði knúð okkur í þetta ferða- lag, »við vildum reyna eitthvað nýtt, það væri arfleidd æfintýraþrá, sem hefði borið strigabátinn þanga upp eftir«; hún vissi að það er ein af nautnum mannanna, að klifra í hömrum, þar sem hvert spor er jafnt í áttina til lífs og dauða, eða að sigla yfir hafið og mega eins búast við að sökkva og að fljóta. ]eg hugsaði með mjer, að þetta væri ef til vill ein af þeim konum sem skáldin hafa fyrir söguhetjur, í sög- um sínum, en sem finnast svo sjaldan í virkileikanum. Það sem hún sagði er sannleikur, sem lítur út fyrir að fáir þekki; — maðurinn veit fyrst hvað það er að lifa, þegar lifað er í hættu; hann er þá að minsta kosti vakandi. — Vegna þess að við ákváðum, að leggja aftur af stað með aðfallinu um nóttina, fórum við að sofa kl. 9, en einn kaupamaðurinn bauðst til að vekja okkur kl. 3. Við töluðum um að koma við í bakaleiðinni og láta vita hvernig okkur hefði gengið; við ætluðum nefni- lega upp á Eiriksjökul (samt ekki á bátnum). Við vöknuðum rjett fyrir 3 og þegar kaupamaðurinn kom, sátum við og gerðum okkur gott af brauði og mjólk, sem fyrir okkur var sett. Veðrið var sæmilegt, nokk- uð rigningarlegt og dálítil vindgola að norðan. Við höfðum því strauminn með okkur, en vindinn á móti. Kaupamaðurinn hjelt bátnum upp í ölduna meðan við komum okkur fyrir í honum; en áður en við vorum tilbúnir rann ein aldan alveg yfir bátinn og okkur að mestu leyti. Mjer fanst hún vera ísköld, meðan hún rann niður eftir brjóstinu, en heilmikið af henni fór ofan í bátinn, því við vorum ekki búnir að reyra strig- ann að okkur, um það dugði ekki að fást. Klukkan var um 4 þegar við lögðum af stað. Okkur gekk sæmilega vel þó að vindurinn segði meira en straum- urinn. Þegar við hvíldum okkur og hættum að róa, rak okkur út á móti straumnum. Þegar við komum inn fyrir Borgareyjar, voru öldurnar mikið krappari. Þar var orðið grynnra og straumurinn meiri. Okkur var langverst við krappar ölldur, því þær brutu svo illilega á okkur. Við vorum samt ekki í neinni hættu; það voru 1500 m til lands, svo við gátum alt af lent ef nokkuð versnaði. Þegar ólögin komu, var eins og skelin okkar væri ástmey óðs unnusta, sem gripi hana í fang sjer og kysti hana 50 brennandi kossum í einu. Þegar við komum að Brákarsundi fórum við ekki þar inn, en hjeldum áfram fram hjá Borgarnesi og inn í Sandvík, sem er skamt fyrir innan; þegar báturinn stóð í sandinum var klukkan 6. Við ætluðum að bíða eftir því að vindinn lægði áður en við hjeld- um lengra áfram. Þegar við vorum búnir að hella úr bátnum og hengja segl og annað til þerris, fórum við í þur föt og hjeldum til bæjarins. Þar sást engin hreyfing, jú, þarna kom maður, eða rjettara sagt, þarna komu köflóttar »sportbuxur« með mann; þær hafa líklega verið 5 númerum of stórar. Við buðum »góðan daginn« og leituðum frjetta; — hvort allir svæfu? hvar hægt væri að fá einhverja hressingu, og hvert hann væri að fara, svona snemma? Hann hafði eiginlega ætlað sjer að sofa lengur og leggja ekki af stað fyr en um hádegið, en »bölvaður haninn« hafi vakið hann með sólaruppkomu. Hann spurði hvaðan við kæmum »á þessu«, og benti á bátinn. Við sögðum honum eins og var. Hann varð steinhissa, saug nokkrum sinnum upp í nefið, gekk að bátnum og kom við hann með einum fingri, saug svo aftur upp í nefið og settist á stein; en við kvöddum hann og hjeldum niður í bæinn. Það segja flestir að Borg- arnes sje leiðinlegur staður; það er satt að húsaþyrp-

x

Óðinn

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.