BFÖ-blaðið - 01.10.1988, Síða 6

Rök fyrir því
að nota reiðhjól
fremur en einkabíl:
* Það er miklu ódýrara (hjól 10.000/bíll
200.000 á ári)
* Afar lítil hætta á því að slasa aðra
* Sparar orku og önnur náttúruauðæfi
* Veldur miklu minni mengun
* Sparar gjaldeyri
* Sparar viðhald á gatnakerfinu
* Sparar bílastæði og gatnagerð
* Sparar bæjarfélagi og ríki útgjöld
* Dregur úr umferðarþunga
* Tekur mun minna pláss
* Veldur ekki hávaða
* Veldur öðru fólki minni óþægindum
* Nýtur betur útsýnisins
* Skynjar nánar umhverfið
* Tryggir hæfilega líkamsþjálfun og
útivist
* Eykur þrek og kraft og bætir líðan
* Slakar á spennu og streitu
* Vinnur gegn offitu og æðasjúkdómum
* Bætir svefn
* Sýnir samstöðu með þeim sem ekki
hafa efni á einkabíl
og iðnaðarþjóð að við stukkum yfir ýmis þró-
unarstig. Hvað samgöngur varðar slepptum
við alveg járnbrautunum og reiðhjól náðu
ekki almennri fótfestu áður en bílar flæddu
hér yfir allt. Vegir og götur breyttust úr hesta-
troðningum í bílvegi og hafa alla tíð verið ill-
færir reiðhjólum, fyrst vegna drullusvaðs og
svo vegna bíla sem hafa lagt þá undir sig jafn-
óðum og þeir urðu greiðfærari.
Þó hefur reiðhjólið verið aðalfarartæki
margra íslendinga allt frá því í kreppunni,
jafnvel fyrr, einkum innanbæjar, en þó veit ég
dæmi um mann sem fór um landið á hjóli sér
til skemmtunar fyrir mörgum áratugum, ekki
ósvipað og útlendingar gera á hálendinu nú.
Til að njóta þess að ferðast á reiðhjóli er afar
mikilvægt að klæða sig rétt og hafa hentugan
útbúnað. í fyrsta lagi að vera léttklæddur til
að svitna ekki um of. í öðru lagi að hafa alltaf
léttan regngalla með, því jafnvel þótt lagt sé
6 afstað í sólskini að morgni getur rignt á heim-
leiðinni síðdegis. Skótauið þarf að þola vætu
og aurslettur og til að hlífa buxunum við ágjöf
duga mér best léttar, síðar regnbuxur. í seinni
tíð hef ég nærri vatnsþétta farangurstösku
fasta á hjólinu hvert sem ég fer og set þar
regngalla og aðra yfirhöfn auk ýmis konar
varnings (t.d. ef ég kaupi í matinn á leiðinni
heim úr vinnu).
Öryggisbúnaður er afar mikilvægur. Ljós
og endurskinsmerki stuðla að því að hjólreiða-
maðurinn sjáist í myrkri og dimmviðri. Það
borgar sig ekki að spara endurskinsmerkin,
bæði að framan, aftan og á hliðum (í teinum
hjólanna). Auk þess er gott að hafa utan um
sig sérstök endurskinsbelti sem ætluð eru fyr-
ir þá sem skokka innanbæjar. Æskilegt væri
að hafa léttan hjálm, vel búinn endurskins-
merkjum, sem er algengt erlendis en fágætt
hér enn sem komið er.
Sumir halda að það sé aðeins hægt að hjóla
um hásumarið. Því er ég ósammála, en viður-
kenni þó að skilyrðin eru best á sumrin, en
auk þess ágæt vor og haust. Hér á Suðvestur-
horninu er illmögulegt að hjóla 1—3 mánuði á
veturna vegna snjóa. Þennan tíma mætti
stytta með því að bæta hjólreiðastígana og
ryðja af þeim snjónum (en ekki upp á þá eins
og oft er gert). Hálka þarf sjaldan að hindra
hjólreiðar ef varlega er farið, því reiðhjól eru
furðu stöðug í hálku.
Á veturna er annað verra en snjór og hálka.
Það er mengunin frá bílaumferðinni sem er þá
i hámarki. Mest munar um mylsnuna sem
myndast þegar nagladekkin spæna upp
(rándýrt) malbikið (fyrir utan blý og annað
eitur sem ekki sést). í þurru veðri myndast þá
ryk sem líklega inniheldur meiri tjöru en
sígarettureykur. í vætutíð verður úr þessu
ógeðsleg súpa sem bílarnir ausa yfir allt og
alla. Svo fer saltið, sem oft er borið ótæpilega
á göturnar, afar illa með hjólið.
Ég vil að lokum hvetja alla sem vettlingi
geta valdið að hjóla sem allra mest af ástæð-
um sem ég hef þegar nefnt. Látum það ekki
hindra okkur þó ýmsar aðstæður geti verið
betri. Þær batna ekki nema við hjólum meira
og sýnum sem flestum fram á yfirburði reið-
hjólsins sem farartæki innanbæjar fyrir
óhreyfihamlað fólk við sæmilega heilsu. Jafn-
framt þurfum við að gera sanngjarnar kröfur
til yfirvalda um aðstæður sem séu okkur sam-
boðnar. □