Vísir - 05.05.1961, Blaðsíða 10

Vísir - 05.05.1961, Blaðsíða 10
10 VÍSIR * 'FösÍQdaginri 5. máí 1961 • J.HARNALL: ISTAN6UL 12 [).> iekki. En úrslitin verða þau sömu. — Eg skil ekki um hvað þér eruð að tála, sagði Eric. — Þá skal ég skýra þetta betur, sagði Rudy storkandi. — Hér 'er um peninga að ræða. Allir vita að nóg er til af þeim í skápun- um hans Thomasar P. Aston. Og pabbi er eflaust fús til a5 borga góða fúlgu fj'rir að fá drenginn sinn aftur. óskemmdan. Eric sagði ekkert. Hann var ekki búinn að jafna sig eftir von- Wigðin af því, að Jill var ekki þarna. — Við getum rætt um upphæðina, sagði Rudy. — Þér getið eflaust gefið okkur bendingu. Og ef við 'fáum peninganá án þess að lögreglunni sé blandað í málið, þá sleppið þér héðan óskadd- aður. En ef við fáum þá ekki —. eða ef faðir yðar fer til lögregl- unnar — þá finnst líkið yðar 'á sínurh tíma í skolpræsinu undir Pucker Lane. Ef það finnst þá nokkurntírría! Og ég skal bæta því við, að bannið við því að fara rtil lögreglunnar, gildir líka eftir að þér eruð orðinn frjáls — ef þér á annað borð vérðiS frjáls. Þér haldið kannske að þér getið orðið óhultur eftir að þér losnið héðan. En þar skjátlast yður. Við höfum einhver ráð með aö ná í yður aftur — ef þörf gerist. .' .' ?¦ Eric lá við að springa af vonsku yfir derringslega yfirlætis- tóninum, sem bófinn talaði í. En hann sá að hyggilegast mundi að stilla sig. Hann hafði gengið í gildru — og nú var vandinn sá aS losna úr henni. — Og hvað Jill snertir, hélt Rudy áfram, — þá er hún á örugg- um stað. Við höldum henni. Mér skilst að hún sé yður mikils .virði. Og-eí' þér aðhafist eitthvað eftir að við höfum sleppt yður ;fyrir hæfilegt lausnargjald, þá verður það hún, sem lendir í skolpræsinu í staðinn, Skiljið þér mig? Fúlmerinskan skein úr augunum á Rudy og hann bætti glott- .andi við:— Annars hafið þér kannske gamann af að heyra, að : Jill er alis ekki óafvitandi um þetta___ ¦, Eric beit á jaxlinn og andaði djúpt. ., — Við skulum binda endi á þetta. Hve mikið heimtið þór? — Ef Jill heí'ði grunað hvað gerðist í Puckers Lane — já, ef . hana hefði órað fyrir þyi að nafn hennar yrði notað til að þvinga . fé af Eric, mundi hún hafa orðið óhuggandi. En auðvitað vissi . hún ekkert, þarna á „Bradbury" — glæsilega hressingarhælinu, sem faðir Erics hafði látið'fiytja hana í, eftir að þau höfðu talað saman. Það var að minnsta kosti eins fallegt á „Bradbury" og verið ! hafði á „Sólheimum", og líkamlega leið henni vel. En sorg henn- • ar og vonbrigði vorU jafn sár fyrir þvi. Röksemdir Astons höfðu verið sanníærandi og hún sá fram á, að hún gæti aldrei orðið samboðin Eric. Hún yrði honum aðeins fjötur um fót. Og auk þess var hann trúlpfaður annari! Hvers vegna hafði hann ekki sagt henni það. Ef hún hefði vitað það fyrr, þá hefði hún aldrei gert sér neina tyllivon. En samt var hún alls ekki gröm Eric og því síður hataði hún hann. Hún þráði hann sí og æ. Henni leið illa, og ekki bætti þaö úr skák að Thomas Aston borgaði dvöl hennar þarna. Það hafði verið öðru vísi á „Sólheimum". Þar hafði Eric borgað fyrir hana og þar hafði henni liðið vel---- Nei, hún vildi ekki vera þarna áfram. Hún vildi komast burt — ¦ því fyrr því betra! Þegar hún talaði við yfhiæknirinn næst, spurði hún hvenær hann teldi að hún yrði nógu hress til að fara. En yfirlæknirinn .¦ hafði fengið fyrirskipanir frá Thomasi Aston og hristi bara . höfuðið. — Þér verðið ekki heilbrigð nærri strax, ungfrú Day, sagði riann. —Þér getið fengið afturkipp þá og þegar, þó yður finnist þér vera riress núna. Þér verðið að vera hérna að minnsta kostí víku ennþá.... Thomas Aston hafði afráðið að Jillyrði á „Bradbury" þangað til Eric væri farinn til Istanbuí. Hann vildi afstýra þvi að þau hittust áður, því að það gæti kollvarpað áætlunum hans., Og Jill varð að hiýða lækninum. Meðal dvalargestanna var fullorðin kona, sem hét frú Pringle. Það var erfitt að giska á hve gömul hún væri, því að hárið var silfurhvitt, en hörundið var bjart og unglegt, og eins gráu augun. Hún dvaldi að jafnaði tvo mánuði ársins á „Bradbury" — ekki vegna þess að hún væri veik, heldur aðeins af því að henni þótti gott að vera þar. Jill hafði ósjálfrátt hallast að frú Pringle eftir að hún kom til „Bradbury". Hvíthærða konan var svo vingjarnleg og tilgerðar- laus að fólk hlaut að heillast af henni. Og Jill hafði ekki haft af mikilli alúð að segja um æfina. En frú'Pringle hafði meinloku, sem hún gat ekki losnað við. Hún lýsti sér í þvi, að frúin tortryggði alltaf fólk, sem lagði sig fram um að gera henni til geðs. Hún var á verði gagnvart öllu, sem gat túlkast sem smjaður, það var líkast og hún væri hrædd um, að það væru eingöngu peningarnir hennar, sem fólk vildi vingast við. Þess vegna var frú Pringle mjög einmana. Þeir fáu ættingjar sem hún átti höfðu fyrir löngu fjarlægst hana, af því að yiðhorf hennar hafði sært þá. En hún gat án þeirra verið. Jill var ein af þeim £áu, sem frú Pringle fékk ekki illan hifur á. Frá\fyrstu stundu varð henni ljóst að þessi unga stúlka hafði ekk- ert vit á • peningum og virtist ekki meta það nokkurs að frú Pringle var rík. Frúnni fannst þetta svo óvenjulegt og skemmti- legt, að hún fór að veita Jiil athygli og sá fljótt að hún mundi hafa vanist öðru umhverfi en þarna var. Raunasvipurinn í failegu augunum vakti lika athygli hennar, og áður en varði hafði hún afráðið að komast fyrir ástæðurnar til þess að unga stúlkan dvaldi þarna. En það reyndist verða talsvert erfiðara en hún hafði haldið. Jill var mjög treg til að tala um sjálfa sig, og forðaðist að svara nokkru jákvæðu, þegar talið barst að henni sjálfri. En það gerði frú Pringle enn forvitnari. Eg skal komast að hvað það er, sem gengur að henni, sagði hún við sjálfa sig. Það er eitthvað, sem legst þungt á hana, ég er viss um það. Og hún þarf að trúa einhverjum fyrir vanda- málum sínum, annars losnar hún aldrei við þessa byrði. Og hvers vegna ætti hún ekki að gera mig að trúnaðarmanni sín- um? Jæja, kannske leitar hún til mín sjálfviljug áður en lýkur. Og við höfum heila viku upp á að hlaupa ennþá. Frú Pringle átti kollgátuna. Jill fannst aS- hún mundi missa vitið ef hún héldi áfram og stúra yfir óleysanlegu vandamálun- um sínum — hún varð að tala við einhvern um þau. Einn daginn síðdegis hafði frú Pringle sest undir uppáhalds- tréð sitt í garðinum með vikublað. Jill hefði átt að vita að frúnni var illa við að vera trufluð um það leyti, en í dag hafði hún gleymt því. Hún var mjög miður sín er hún kom með striga- stólinn sinn og setti hann við hliðina á stól frúarinnar. Frú Pringle tók af sér gleraugun. — J.æja, eruð það þér, sem voruð að koma, sagði hún. — Skelfing eruð þér aumingjaleg. Hefur eitthvað sérstakt komið fyrir yður? — Eg þoli þetta ekki lengur! glopraðist út úr Jill. Frú Pringle lagði vikublaðið saman. Nú vissi hún að þetta mundi koma. — Hvað er að, væna mín? spurði hún lágt. Jill andaði djúpt. — Þér hafið verið svo alúðleg og nærgætin við mig, frú Pringle, byrjaði hún. — Og ég held að þér getið gefið mér gcð ráð áður en ég fer héðan. Eg á engan annan að til að ráðf æra mig við, og.... Frú Pringle kinkaði kolli. — Það er hugsanlegt, væna mín, sagði hún. — En það er spurningin hvort þér viljið fara að ráð- um mínum---- En ég skil að þér eigið erfitt með að komast á sporið, svo að ég skal reyna að hiálpa yður....- Jæja — þegar góð img stúlka er stúrandi og aumingjaleg, er ástæðan venjulega ógæfa í ástúm. Get ég rétt? Já, hvíslaði Jill og leit undan. %ÍK-?Í jf KVOLDVOKÖNNI ^^^^^^^Bwæ^^^mB^^m^^^^^m^æm^m^^mm^^m R. Burroughs -TARZAN 3796 — Ekki skil eg hvernig þú ferð að því að vera alltaf svona rólegur og ástúðlegur. Það er sama hvað á gengur, sagði öf- undsjúkur maður við vin sinn. — O, þetta er bara æfing, svaraði vinurinn rólega. Mundu, að eg á konu, fimm börn, tvo hunda og þar að auki vindlinga- kveikjara. . • I því að komast í hina konung- legu fjölskyldu. Það er nefnilega svoleiðis að hver maður af fjölskyldunni er undir vernd einhvers leyni- lögregluþjóns. Og Scotland Yard var ekki lengi að útnefna mann til að gæta Tonys. Þa5 er vitanlega nokkur trygging í þessu, en það er líka óþægilegt. Nú getur Tony ekki fengið sér göngutúr án þess að láta vita hvert hann, ætli að fara. Og skarpt auga fylgir honum allt- af eftir hvert sem hann fer. Ekki er víst að Tony Arm- strong hafi glaðzt mikið yfir • — Hvað segið þér um skömmtunarsérfræSinginn? — O, hann var rekinn eftir viku. Jú, hann byrjaði að tak- marka stjórn fyrirtækjanna. * — Pétur, sagði kennarinn. —¦ Sex appelsínur á kr. 2.70 stykk ið og tvö kíló sykur á kr. 5.60 kílóið, hvað gerir það? — Ávaxtahlaup, svaraði Pét- I Dulmálsskeytið. —; Ungur amerískur liðsforingi var með- al margra sendur .yfir hafið meðan stríðið stóð sem hæst. I Foreldrarnir biðu árangurs- laust vikum saman í ofvæni eftir fréttíim af syni sínum. Loksins barst þeim skeyti frá honum, sem hljóðaði á þessa leið: | — Kominn aftur þangað, sem eg hóf ferðina. | Foreldrarnir skildu hvorki upp né niður í skeytinu, þar til allt í einu rann upp ljós fyr- ir þeim: Þau höfðu verið í brúðkaupsferð í Egyptalandi fyrir 25 árum. Skoti var á ferð milli hafna og var sjóveikur. Kunni hann engin ráð til að lina sóttina. Hann vék sér að skipstjóran- um og spurði hann ráða. Skip- stjórinn kunni gott ráð. Hann gaf Skotanum einn shilling og sagði honum að hafa hann uppi í sér. Eftir þetta iæknaðist Skotinn af sjóveikinni. SNAKLIWS LKE TIVO FIEKCE ANIA\ALS,S0S I THE STKOMS ONE CLASHEC7! :00< ANif y^^M^':^^f ÐUU. I) Vaiui mura ByoíncU. ) Þeir urruðu eins og grimm j' Þeir börðust upp á líf og- dýr og skullu s.vo saman. dauða en hvorugur vapn á hlnum vegna þess að nú stóðu þeir jafnt að vígi því báðir höfðu drukkið töfra- lyfið. 12000 vinningar á ári! ? 30krónur miðinn

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.