Vísir - 09.12.1965, Page 11

Hoitn er ekki
beint friðsnm-
legur á svipinn,
ríkisurfinn |
KQNUNGS-
EFNI VEGUR
AÐ KONGI
Æ® Charles ríkisarfl Bret-
lands hafi ekki verið und
arlega innanbrjósts þegar hann
fyrir nokkrum dögum þurfti að
taka á sig gervi konungsmorð
ingja?
Charles prins stundar nám í
Gordonstoune skólanum í Skot
landi, og fyrir skömmu var hald
in foreldradagur í skólanum. Að
sjálfsögðu komu allir foreldrar
og þar á meðal Elísabet drottn
ing og Philip drottningar-
maður. Til þess að skemmta for
eldrunum léku skólapiltar —
skólinn er aðeins fyrir pilta eins
og vera ber því að þetta er sann
ur enskur skóli — Macbeth eft
ir Shakespeare. Með aðalhlut
verk fór enginn annar en ríkis
arfinn, Charles, sem nú er 17 ára
Engar fregnir hafa borizt um
það hvemig prinsinn stóð sig
og hvernig honum tókst í sam
skiptum sínum við lafði Mac-
beth sem auðvitað var leikin
af ungum herra, eins og önnur
kvenhlutverk í leiknum.
Þetta er ekki í fyrsta skipti
sem prinsinn leikur Shake
speare, því hann hefur áður
leikið hertogann af Exeter í
„Henrik V.“. — Hann hefur
fengizt við fleira á leiksviði en
Shakespeare því að sl. vor lék
hann lítið hlutverk f „Iolanthe“
eftir þá Gilbert og Sullivan.
Það var skemmtilegt fyrir
Philip prins að vera viðstaddur
þessa sýningu og hefur hann
vafalaust minnzt þess dags fyrir
30 árum er hann stóð á þessu
sama sviði í sama leikriti, þótt
ekki færi hann með eins veiga
mikið hluverk og sonur hans,
— hann lék Donalbain konungs
Þjóðleg manndráp
J^eflavíkursjónvarpinu er —
með réttu — fundið margt
til foráttu. I rauninni er þarna
fyrst og fremst um að ræða
mun á þjóðleika, það sem er
fróðlegt vestur f Bandó er óþjóð
legt hér — og gagnkvæmt. Þó
ekki allt, sumt er alþjóðlegt,
eins og skvísumar, þ.e.a.s. þar
getur verið um sérþjóðleika að
ræða, ef viðkomandi skvísa er
f þjóðbúningi en því berari —
því alþjóðlegri, allt í lagj með
það. En það eru manndrápin,
og þó einkum aðferðin, sem
er notuð við þau. Westur í
willta Westrinu eru menn al-
mennt drepnir með skammbyss
unni, sallaðir niður með hvell
um og kúlum, það er að segja
maður hefur yfirleitt grun um
að þeir séu drepnir með hvellun
um einum saman þegar mað .
ur sér þetta í Keflavíkursjón-
varpinu. Þetta er óneitanlega
hreinleg drápsaðferð, en gall-
inn á henni er bara sá, að hún
er óþjóðleg hér og því hættu-
leg vorri menningu, þó að hún
sé þjóðlegt menningaratriði
vestur þar. Einmitt þetta er ein
aðalástæðan fyrir því, að við
viljum ekkert erlent sjónvarp
ekkert erlent byssuhvelladráp.
Við viljum innlent sjónvarp,
þjóðleg manndráp samkvæmt
fomsögum vorum. I stað Bon
anza komi fslenzkar kvikmynd
ir af forfeðram vorum og
þeirra háttalagi, kvikmyndir af
víkingum, sem ganga á land,
brenna bæi, brytja fólk f spað
henda nakin smábörn í spjóts
oddum, nauðga konum. Ærleg
áflog, þar sem menn krækja
augun með fingranum hver úr
öðrum, eins og Egill forðum,
þar sem sá er ofan á verður,
bítur á barkann þann, sem und
ir liggur, að fomum, þjóðleg
um sið. Kvikmyndaþættir, þar
sem menn kljúfast í herðar nið
ur upp á norrænan drengskap
taka hús á sofandi fólki,
lemstra það og beinbrjóta, eins
og gert var á Vestfjörðum á
Sturlungaöld kvikmyndaþætti
úr Gretlu, þar sem menn voru
lagðir breiðspjóti í kviðinn, þeg
ar þeir komu fram í bæjardyrn
ar. Þama sést að við þurfum
ekki að vera upp á neitt útlent
og óþjóðlegt komin í þessum
efnum, því skyldum við þá vera
að stófna elsku menningunni í
voða með skothvellum? Niður
með Bonanza — lifi íslenzkar
manndrápsaðferðir!
Kári skrifar:
JJálkinum hefur borizt nýtt
bréf frá gömlum kunningja
Við sama heygarðs-
homið.
Ekki er lengra siðan en 15.
nóv. að Kári birti frá mér nokk
ur orð um endurútvarp og
helzt prentun sumra þeirra er
inda, sem Ríkisútvarpið flytur.
Of mikið er af því útvarpsefni
sem trauðla verði sagt að eigi
nokkum rétt á sér og engum
er til nytsemdar og sennilega
fáum til ánægju. En svo koma
eitt og eitt erindi sem eru alveg
á hinn veginn, hreinar perlur
að efni og þá oftast lfka vel
flutt. Þau fara framhjá mörgum
við fyrsta flutning, en mundi
gera tvöfalt gagn ef endurflutt
væru. Á meðal slíkra erinda má
óumdeilanlega telja það, er frú
Pálína Jónsdóttir (ég tel vís
ast að þar hafi talað gift kona
og móðir) flutti 23. nóv. og
nefndi „Uppeldishlutverk
mæðra.“ Þar voru orð í tíma
töluð. Þess verður beinlínis að
krefjast að erindi þetta verði
endurtekið í útvarpinu (og þá
vildi ég helzt að hann ameríski
Jimmy yrði látinn heita Kobbi)
Ekki þar með nóg, erindið verð
ur með einhverju móti að kom
ast á prent. Efnið er engum
manni óviðkomandi.
Göngu-Hrólfur
Þá hefur mér borizt bréf frá
ungri stúlku, sem tekur svari
bítlanna.
Engir kvenbítlar eru til.
Kæri Kári.«
Ég vona að þú sjáir þér fært
að birta þetta bréf. Ég varð
nefnilega svo vond þegar ég las
pistil, sem einhver, sem kallar
sig St D. skrifaði í laugardags
blaðið. Þessi maður talar um
fyrsta kvenbítil íslands. 1 fyrsta
lagi, bítill er og verður aldrei
annað en karlkyns. Kvenbítlar
eru ekki til. í öðra lagi, hvaðan
hefur hann þá staðhæfingu, að
bítlar séu óhreinlegri en annað
fólk? Það eru þeir ekki, nema
síður sé. Ég hafði mikið sam
an að sælda við mjög hárprúð
an ungan mann í sumar. Hann
þvoði á sér hárið minnst þrisvar
í viku, og ég þekki engan bftil
sem ekki hirðir hár sitt sæmi
lega.
Og úr því að ég er farin að
rífast, hvað kemur skólastjór-
um það við, hvort strákar era
með bítlahár eða ekki?
Skoðanafrelsi
Er ekki eitthvað til, sem heit
ir skoðanafrelsi? Er það kannski
öfund sköllóttra skólastjóra,
sem brýzt svona út? Auðvitað
mega skólastjórar segja sitt álit
en það er einum of frekt að
neyða strákana til að láta
klippa sig. Ég held að St. D.
ætti að útvega sér góða mynd
af hinum einu, sönnu bftlum
og rannsaka hana. Hvað kemur
f ljós? Undir hárinu koma f ljós
allra geðþekkustu ungir menn,
sem hafa unnið sig upp úr fá-
tæktinni með tónlist sinni, þess
ari tónlist sem margt fullorðið
fólk reynir ekki einu sinni að
skilja. Mörg bítlalögin era ynd
islega falleg, t.d. Yesterday,
And I Love her, Things we
said today, og mörg fleiri
Með þökk fyrir birtinguna
Táningur