Dagur - 19.06.1999, Side 7

Xfc^ir;
LAUGARDAGUR 19. JÚNÍ 1999 - 23
LÍFIÐ í LANDINU
Böm hafa brevst
■
„Nú fáum við hjónin meiri tíma til að ferðast." Sigrún Aðalbjarnardóttir og Jón Páimason. mynd: þök
er svo að segja á hlaðinu
hjá Sigrúnu. Datt henni
aldrei í hug að sækja um
vinnu þar?
„Nei,“ segir hún hlæj-
andi, „en ég fékk stundum
skilaboð frá Hauki Helga-
syni skólastjóra um að ég
mætti kenna á hvaða tíma
sem væri ef ég kæmi til
sín. Eins var Þorgeir Ib-
sen í Lækjarskóla að
biðja mín en mér líkaði
bara svo vel í Isaksskóla
að ég lagði á mig að fara
þangað í strætó á hverj-
um degi. Það voru allir
hissa á að ég skyldi ekki
fá mér bíl en mér fannst
ég hafa svo gott af þessu
og þetta var viss lífs-
stíll.“
Foreldrar eru félag-
ar barnanna
Sigrún með vinkonu sinni, Söndru.
„Þú hefur ekki bara ver-
ið góður kennari heldur
líka góður vinur,“ er
meðal þess sem börn
hafa skrifað í minninga-
bók Sigrúnar Aðalbjarn-
ardóttur, kennara við ís-
aksskóla, sem nú lætur
af störfum eftir 55 ár.
Minningabókin geymir ótal
gullkorn og fyrirbænir og því er
eðlilegt að spurt sé hvernig
henni sé innanbrjósts við þessi
tímamót. „Þetta hafa verið ynd-
isleg ár sem hafa verið fljót að
líða og ég hef eignast ákaflega
marga góða vini gegnum starf-
ið, bæði börn og fullorðna.
Samstarfsfólkið hefur verið
eins og stór fjölskylda og skól-
inn eins og stórt heimili. Svo
hef ég verið afar heppin með
stjórnendur. Isak Jónsson
skólastjóri var alveg frábær,
enda frumkvöðull á sínu sviði.
Hann var upphafsmaður þeirr-
ar aðferðar við lestrarkennslu
sem víðast hvar er notuð hér á
Iandi. Það er svokölluð hljóð-
aðferð. Hann gerði miklar kröf-
ur til kennsluáætlana og kenn-
ingar hans um átthagafræði og
reikning voru mjög sérstakar.
Hann lagði áherslu á góð sam-
skipti og samvinnu og vildi að
börnin Iærðu, jafnvel á undan
námsefninu, að hegða sér vel
og vera reglusöm og stundvís.11
- Nú er oft rætt um agavanda-
mál og að erfitt sé að tjónka við
æsku landsins. Hvað finnst þér
um það?
„Börn vilja hafa reglur. Það
er mjög gott að ræða við þau
um hvernig best sé að hafa
hlutina, hvað sé rétt og hvað
rangt og hvernig þeim líði inn-
an veggja skólans. Þau eru
bestu dómararnir, finnst mér.
Við höfum auðvitað verið
með allar gerðir af börnum í Is-
aksskóla eins og gengur í öllum
skólum. Til okkar hafa stund-
um verið send börn sem áttu í
einhverjum vandræðum og
þóttu baldin. Eg veit um lækni
sem vísaði gjarnan á Isaks-
skóla, taldi að þar væri kannski
meiri reglusemi en tíðkaðist
annars staðar. En ég legg
áherslu á að ég er ekki að
dæma aðra skóla.“
Isaksskóli er ekki hverfisskóli
og börnin koma allsstaðar að.
„Foreldrarnir Ieggja á sig mikla
vinnu við að keyra þau og
sækja," segir Sigrún. „Þetta er
fólk sem hefur áhuga á börn-
unum sínum og sem betur fer
eru flestir þannig. Það áttar sig
á því að börnin eru það dýr-
mætasta sem það á. Foreldrar
sem hafa verið í þessum skóla
vilja gjarnan að sín börn fái þar
inni líka og betri vitnisburð er
ekki hægt að fá. Einn afi kom
fyrir fjórum árum og bað mig
fyrir barnabarn sitt úr Hafnar-
firði, sem hann vildi að fengi
sama uppeldi hér og hann.
Skólastjórinn spurði hvort ég
þekkti ekki þennan mann,
þetta væri gamall nemandi
minn. Nei, ég sagðist ekki
koma honum fyrir mig, hann
hefði líklega verið svo þægur í
skólanum og Iátið lítið fara fyr-
ir sér. Þetta var Jóhannes í
Bónus."
Fór í skóla tíu ára
Sigrún hefur ekki einungis ver-
ið vinnustaðnum trygg heldur
líka fæðingarbæ sínum Hafnar-
firði. Hún ólst upp á Hvaleyri
og býr þar skammt frá núna.
En hvernig kennslu naut hún
sjálf?
„Móðir mín, Þorgerður Jóns-
dóttir, var kennari og kenndi
mér heima svo ég þurfti ekki að
fara í skóla fyrr en 10 ára göm-
ul. Eg var bara látin fara í próf
á vorin, þegar ég var 7, 8 ára og
9 ára. Eg átti heima þar sem
golfvöllurinn er nú og það þótti
of langt fyrir okkur systkinin að
ganga í skólann svo foreldrum
mínum var treyst til að sjá um
uppfræðsluna. Pabbi var mikið
á sjónum en mamma var
heimavinnandi og tók börn
heim í lestrar-
kennslu.
Kennaranám-
ið var þrjú ár
eftir gagnfræða-
próf. Eg þurfti
reyndar ekki að
taka nema tvö
því ég hafði far-
ið í Flensborg
og próf þaðan
þótti dálítið gott. Meðan ég
beið eftir að hafa aldur til að
komast inn í kennaraskólann
var ég heimiliskennari upp við
Elliðavatn. Kenndi þar tveimur
börnum, öðru undir landspróf
og hinu undir fullnaðarpróf.
Þetta gekk vel og ég hafði mjög
gott af þessu.“
Oldutúnsskóli í Hafnarfirði
- Finnst þér börn hafa breyst frá
því þú byrjaðir að kenna?
„Já, mér finnst þau hafa
breyst til hins betra. Aður fyrr
voru flestar mæður heimavinn-
andi og börnin
voru náttúrlega
það sem við
getum kallað
vel upp alin og
bjuggu við mik-
ið öryggi og
aga. En þau
áttu að hafa
ofan af fyrir sér
sjálf. Mér
finnst foreldrar vera meiri fé-
lagar barnanna sinna nú. Þeir
hafa lítinn tíma en þeir reyna
að nota hann vel. Börn hafa
auðvitað alltaf verið skemmti-
leg en mér finnst þau opnari í
seinni tíð. Kannski var ég líka
of stíf sjálf þegar ég byrjaði að
kenna og hef orðið frjálslegri
með árunum í umgengni við
börnin.
- Svo þií ert ánægð með ungu
kynslóðina við aldarlok.
„Já, hún er mjög skemmtileg
og það er gaman að vinna með
henni. Hún er mun ákveðnari í
skoðunum en hún var. Fjöl-
miðlarnir hafa þarna sín áhrif.
Börn eru miklu meðvitaðri um
lífið og tilveruna en þau voru
og það er feikilega gaman að
tala við þau.“
Fjölskylduboð á laugar-
dagsmorgnum
Áhugi á kennslu er mikiil í fjöl-
skyldunni því auk þess sem
móðir Sigrúnar var kennari er
dóttir hennar það líka svo og
tengdasonurinn. Dóttursonur-
inn starfar við kennslu í Flens-
borg og kærastan hans er við
nám í kennaraháskólanum.
Það er því nokkuð öruggt að
skólamál beri stundum á góma
í morgunkaffinu hjá Sigrúnu
og Jóni, manni hennar, á laug-
ardagsmorgnum en þá hafa
þau fyrir sið að bjóða sínum
nánustu í kaffi og pönnukök-
ur, brauð með heimagerðri
kæfu og fleira góðmeti. „Við
höfum alltaf unnið svo mikið
að við komum þessari reglu á
til að vera viss um að hitta
fólkið okkar stundum." segir
Sigrún.
Nú er hún hætt kennslunni
svo fleiri stundir ættu að gefast
með fjölskyldunni en býst hún
þá ekki við að sakna starfsins?
„Sjálfsagt verður vart sökn-
uðar með haustinu en það var
kominn tími til að hætta. Eg
kenndi tveimur bekkjum í yfir
tuttugu ár og það var langt um-
fram mína vinnuskyldu. Áður
var ég sex ár í hálfri stöðu því
ég var að sinna dreng sem ég
átti. En svo varð þessi litli
drengur minn fyrir bíl og dó og
þá var ég beðin að taka að mér
meiri kennslu sem ég og gerði.
Eg hef stundum kennt frá hálf
níu á morgnana til hálf fimm á
daginn. Þetta hefur gengið
með því að taka laugardaga og
sunnudaga í verkefnavinnu."
- Hvað tekur við?
„Njóta lífsins með ýmsum
hætti. Við hjónin höfum gaman
af að dansa og erum mikið fyrir
ferðalög, bæði utan lands og
innan. Svo eigum við gamalt og
virðulegt hús að Hofi í Hörgár-
dal og þar dveljum við oft að
sumrinu. Húsið er frá 1828 og
við reynum að halda því sem
upprunalegustu enda er það á
minjaskrá. Þegar ég var yngri
hafði ég gaman af saumaskap
en hef ekki haft tíma til að
sinna því áhugamáli í mörg ár.
Hver veit nema ég dragi fram
nálina aftur með haustinu og
setjist við sauma,“ segir Sigrún
brosandi.
- GUN.
Börn eru miklu meðvit-
aðri um lífið og tilver-
una en þau voru áður
og það er feikilega
gaman að tala við þau.