Dagblaðið Vísir - DV - 03.03.1982, Page 13

DAGBLAÐIÐ & VÍSIR. MIÐVIKUDAGUR 3. MARZ 1982.
13
hafa verið settir til ábyrgðarstarfa
ýmsir þeir einstaklingar sem ekki hafa
yfir þeim eiginleikum og þekkingu að
búa sem stjórnendum eru nauðsynleg.
Þar af leiðandi hafa orðið sífelldir
árekstrar og leiðindi sem hafa gert
þennan vinnustað þannig að margir
þeirra sem áttu drjúgan þátt í uppbygg-
ingu fyrirtækisins hafa hætt störfum
að fullu og öllu eða fengið frí um lengri
eða skemmri tíma. Líkur eru til þess að
sá fólksflótti haldi áfram ef ekki tekst
að opna augu ráðamanna fyrir þeim
umgengnisháttum sem nú eru viðhafð-
ir hjá þessari ríkisstofnun.
,Sú umræða sem hefur orðið um Frihöfnina á Keflavikurflugvelli er að vissu leyti fagnaðarefni þvi að það eru margir liðir þar sem þarf að opna umræður um ef ekki á
illa að fara.”
Opin umræða
tilgóðs
Það finnst kannski einhverjum að
ekki sé þörf á að fara i fjölmiðla með
svona mai, en reynslan er sú að oft þarf
að koma af stað opinni umræðu til að
úrbætur fáist. Það virðist vera einkenni
okkar embættiskerfis að telja störf
aðila í kerfinu það góð að athugasemd-
ir og aðfinnslur séu óþarfar. Oft virðist
líta svo út að ekki sé ætlazt til að venju-
legir starfsmenn leiði hugann mikið að
því sem er að gerast á vinnustað þeirra,
öllu fremurskuli þeir látast vera blindir
og heyrnarlausir, og ef þrátt fyrir allt
eru gerðar athugasemdir, þá flokkast
það undir nöldur og óþarfa afskipta-
semi sem ekki er hlustaðá.
Sú umræða sem hefur orðið um Frí-
höfnina á Keflavíkurflugvelli er að
vissu leyti fagnaðarefni því að það eru
margir liðir þar sem þarf að opna
umræður um ef ekki á illa að fara. Það
er von mín og eflaust margra annarra
sem vilja þessari stofnun vel að þessar
umræður leiði til góðs.
Keflavík 25—02—82
Jón Olafur Jónsson
Hugleiðingar um uppeldi
vanda því að margt má sjá aðkallandi í
þessum efnum þó ekki sé farið djúpt í
saumana.
Á þroskaskeiði unglings eiga sér stað
gífurlegt andlegt og líkamlegt umrót.
Sumir unglingar virðast kippa sér lítið
upp við það, en aðrir rjúka í háarif-
rildi út af engu, hlaupast að heiman um
tíma, en snúa þó aftur, gefa ekkert eftir
og beita fyrir sig rökfræðinni eða loka
sig inni til að losna við pakkið.
Þetta er dæmigert hegðunarmynstur
unglings á gelgjuskeiði. Stundum tekst
að lægja öldurnar um tíma og reynir þá
aldeilis á hlut foreldra eða umráða-
manna að standa sig í stykkinu. Margt
getur þó verið byrgt inni til að halda
heimilisfriðinn.
Velferð unglings getur verið undir
því komin hvort hann elst upp í stórum
hópi eða hvort einstætt foreldri sér um
allt uppeldið. í stórum hópi er erfitt að
gera öllum til hæfis og undan-
tekningarlitið er þar um einhverja
mismunun að ræða af hálfu foreldra,
þó oftast sé hún ómeðvituð. Ef um ein-
stætt foreldri er að ræða, þá vinnur
það yfirleitt úti og barnið er svo gott
sem sjálfala á meðan, sé það ekki á
barnaheimili eða í fóstri.
Miklar
breytingar
Vinnuþreyta og lífsgæðakapphlaup
geta bitnað óbeint á unglingum, gert þá
pirraða og uppstökka án neinna sýni-
legra ástæðna, þótt þeir sýni yfirleitt
stillingu. Þá er tjáningargetan kannski í
lágmarki og er það e.t.v. besta lausnin.
Eftir að sjónvarpið kom hafa orðið
miklar breytingar varðandi uppeldi
unglinga, bæði til góðs og ills. Nú eru
unglingar aðeins þiggjendur og neyt-
endur, en um leið er drepin niður í þeim
sköpunargetan. Þótt þeir myndi sér
ákveðnar skoðanir, þá er enginn sem
sýnir því áhuga.
Ekki er hægt að ætlast til þess að
unglingar séu eingöngu þiggjendur, því
þeir vilja leggja sitl af mörkum, það
skortir hinsvegar á að sá akur sé rækt-
aður rétt. Þegar nauðsyn er að gera
eitthvað róttækt sem allir njóti góðs af,
þá er borið við fjárskortj. Sé fé fyrir
hendi, þá þarf kannski leyfi. Leyfin
þurfa svo að fara gegnum ranghala
kerfisins sent eru óralangir.
Að vísu er vandséð hvort erfiðara sé
að vera unglingur í dag en áður fyrr. En
það er Ijóst að tómstundaiðja virðist
minna tengd heimilinu nú en áður. Nú
á dögum eirir unglingurinn lítið heima
við og er svo gott sem sambandslaus
við foreldrana, þangð til eitt stk. barn
kemur til sögunnar sem afrakstur
ákveðinnar tómstundaiðju sem sögð
var vera klúbbfundur.
Þegar þannig fer er ætlast til þess að
foreldrarnir hlaupi undir bagga, þvi að
unglingurinn er ekki talinn nógu þrosk-
aður til að sjá um ungbarn. Þá er eins
gott að grunnurinn sé traustur, því að'
lengi býr að fyrstu gerð.
Valdimar Elíasson
Haraldur Blöndal
þar. Hitt er aftur annað mál, að þá ætti
að gefa almenningi kost á að fjárfesta í
félaginu, en láta ekki ríkissjóð leggja
fram féð.
En yfirtaka álversins, yfirtökunnar
vegna, er heimskuleg og þjónar ekki
hagsmunum landsins.
Hver erreynslan
af Hjörlerfi?
Hjörleifur er búinn að vera iðnaðar-
ráðherra um nokkurt skeið. Hann er
yfirstjórnandi nokkurra ríkisfyrirtækja
t.d. Sementsverksmiðju ríkisins.
Hvernig hefur Hjörleifi tekist til með
sína yfirstjórn? Hefur Sementsverk-
smiðjan skilað ríkissjóði hagnaði? Eru
kjör þeirra manna, sem þar vinna
sambærileg við kjör þeirra, sem vinna
hjá álverinu? Eru skattar og gjöld til
Akraness sambærileg við þær tekjur,
sem Hafnarfjörður hefur af álverinu?
í öllum tilfellum er svarið hið sama.
Álverið er mun arðbærara fyrirtæki.
Hjörleifur ræður sjálfur verðinu á
sententinu. Verðskyn hans er slíkt, að
Sementsverksmiðjan var rekin með
milljóna halla á síðastliðnu ári. Fyrir-
tækið er raunar löngu komið í greiðslu-
þrot og furðulegt, að nokkur banki
skuli lána því fé. A.m.k. mun mönnum
stundum vera neitað um lán með skir-
skotun til þess, að það væri ekki hlut-
verk banka að fjármagna vísvitandi
hallarekstur.
Kjör þeirra manna, sem vinna hjá
Sementsverksmiðju ríkisins eru á engan
hátt sambærileg við launakjör i ál-
verinu enda er það keppikefli í öllum
samningum að ná álverinu.
Skattar og gjöld af Sementsverk-
smiðjunni eru smáræði, enda fyrir-
tækið ekki aflögufært og á engan hátt
sambærileg við tekjurnar sem Hafnar-
fjörður hefur af álverinu.
Ég held að dæmið af Sementsverk-
smiðjunni sanni, að Hjörleifi er ekki
treystandi til þess að hafa yfirstjórn
meðnokkru iðnfyrirtæki.
Aðráðaþví
sem skiptir máli
Vitanlega eiga þeir herrar í Alusuisse
ekki að ráða ferðinni. En það verður að
halda samninga við þá og þegar meta á
samningana við álverið verður að meta
þáí heild.
Staðreyndin er þá sú að þeir samn-
ingar hafa reynst landinu vel. Það fæst
nægjanlegt verð fyrir raforkuna til þess
að greiða allan kostnað við Búrfells-
virkjun, þótt álverið noti ekki nema
hluta þess rafmagns. Starfsmennirnir
sem vinna í álverinu hafa hærra kaup
en flestir aðrir, enda hefur ekki verið
haft hátt um þá kenningu kommúnista,
að ætlunin með álverinu væri að gera
ísland að láglaunasvæði. Ríkissjóður
hefur fengið verulegar fjárhæðir í
skatttekjur og Hafnarfjarðarbær
sömuleiðis. Þá hafa skipafélög haft af
því góðar tekjur, að flytja farma til og
frá álverinu. — Og loks eru gjaldeyris-
tekjur drjúgar og munar um, þegar
sölutregða er á öðrum útflutnings-
vörum.
í fáum orðum sagt: Rekstur álversins
befur sannað að það var rétt ákvörðun
að gera álsamninginn. Hrakspár and-
stæðinganna hafa ekki ræst, en tekist
hefur að leiðrétta minni háttar hnökra
áálsamningnum.
Að þetta tókst er vegna þess, að þeir
íslendingar, sem réðu ferðinni, þegar
samið var, höfðu að leiðarljósi að ráða
því sem skipti máli og íslendingar
höfðu vald á.
Fyrir okkur skipti eignarétturinn
minnstu. Miklu meira skipti að tryggja
skatttekjur, orkutekjur og laun fyrir
starfsfólkið.
Og það tókst.
Haraldur Blöndal