Dagblaðið Vísir - DV - 27.08.1983, Blaðsíða 4

4
DV. LAUGARDAGUR 27. AGUST1983.
„Kolluriiar hafa ekki
ennþá dnttið af!"
— farið í heintsókn tíl Gudriinar Þorvar dardóttur hárgreidslumeistara
sem séd hef ur um hárgreiðslu og smink í leikhúsi og kvikmy ndum,
nú síðast Atómstöðinni
„Eg er hárgreiöslumeistari og rak
hárgreiöslustofu í tíu ár. I leikhúsinu
sjálfu hef ég lært mest af leikurunum,
fariö eina mánaöarreisu til Svíþjóðar
til aö skoða gervadeildirnar í leikhús-
unum þar. — Þess utan hef ég bara les-
iömértil.”
Þaö er Guörún Þorvarðardóttir sem
talar. Hún vinnur viö hárgreiðslu og
föröun hjá Leikfélagi Reykjavíkur.
Einnig hefur hún unniö viö þaö sama í
kvikmyndunum „Punktur, punktur
komma strik” og „Á hjara veraldar”
og hún er aö vinna viö hárgreiðslu fyrir
töku „Atómstöðvarinnar” sem veriö er
aðljúka upptökum á þessa dagana.
Þessa fyrstu athugasemd Guörúnar
hér aö ofan um starf hennar heyrum
viö ekki fyrr en hún er búin aö svara í
símann svona fimm sinnum, leita um
allt hús að sígarettunum sinum,
skreppa út í næsta hús (fýluferð) til
þess aö fá lánaöa vindlinga. Og hella
uppákaffi.
„Þaö er ekki til nein aögengileg
menntun hér heima í þessu fagi sem ég
starfa aö. Þaö eina sem hægt er aö
gera er aö vinna, og þaöaf áhuga.
Það er fyrir hendi þriggja ára skóli á
Dramatiska institutet, en sá þykir ekki
merkilegur á stóru leikhúsunum. Þetta
er margra ára nám ef menn ætla aö
kunna þetta almennilega. En ég er
bara hárgreiðslukona, og reyni aö
þreifa mig áfram eftir viöfangsefninu
hverjusinni.
Starfiö skiptist í þrjá hluta. Smink,
hárkollugerð og hárgreiöslu. Mér
finnst ég vera stödd ágætlega í miðj-
unni á þessu. Mér fannst fyrst aö ég
þyrfti að fara aö læra hárkollugerð en
það er svo mikið fag og mikið mál að
það þarf heila manneskju í það ef vel á
að vera. 1 því sem ég er aö vinna núna,
Atómstöðinni, er sérmanneskja í
sminkinu og ég sé eingöngu um háriö.
En við hjálpum náttúrlega hvor ann-
arri.”
Axlasrtt hár
ogþykkur
toppur
Talið berst að starfinu í Iönó. Guörún
segist vera ein þar en ráði stundum
stúlku til aö sjá um gervin á sýningun-
um, að aflokinni frumsýningu.
I leikritum ákveður hún í samráði
viö leikmyndateiknara og leikstjóra
hvemig gervin eigi aö vera. Reynt er
að nota hár leikarans því sjaldnast
hafa þau yfir aö ráöa góöum hárkoll-
um. Svo verður að láta háriö á leikar-
anum ráöa feröinni.
„Þaö eru hárkollumeistarar bæði
hjá Þjóðleikhúsinu og sjónvarpinu,
sem eru þeir einu faglærðu hérlendis,
en þeir hafa nóg á sinni könnu á sínum
vinnustööum.
Guörún segir aö hárkollur séu ekki
góðar í öllum tilfellum, „en í períódu-
pælingum, eins og viö nefnum það, þá
er aUtaf vandamál meö kUppinguna. I
Atómstööinni erum viö til dæmis aö
gera mynd sem gerist ’45 og þá var
ekki nokkur kona meö nema axlasitt
hár og þykkan topp. Þó svo núna séu
ýmsar konur með axlasítt hár þá er
þaö allt í styttum og stuttir toppar. Eg
þarf þess vegna aö búa til einhverja ’45
greiðslu í samræmi við nútímaklipp-
inguna. Fara eins nálægt stílnum og
hægt er. Fólk talar öðruvísi í dag,
hreyfir sig ööruvísi. Þaö eru aUt aörir
taktar sem einkenna það en tíðkuðust
fyrir fáeinum áratugum. Vandinn er
aö ná fram blæbrigöaeinkennum hvers
tíma. Og sá vandi er stór.”
Talið berst í framhaldi af þessu, að
gervi og hreyfingum.
„Þaö sniðugasta sem ég hef séö í
þeim efnum,” segir Guörún, „er í Of-
vitanum. Þar hægöu þau bara aðeins á
tempóinu tU þess aö fá gamaldags svip
á aUt saman. Og aUir voru svona dáh't-
iö lúöalegir.”
Horfin fiétta
Nú fer Guörún í símann og stefnir tU
okkar leikkonunni Sigrúnu Eddu,
„sem er meö alveg helUng af góöu hári
tU þess aö sýna nokkra möguleika í
hárgreiöslu,” segirGuörún. Sigrún lof-
ar að koma — og aö kaupa sígarettu-
pakka fyrir Guörúnu í leiöinni.
Á meðan er Guörún spurö hvort hún
muni eftir einhverju skemmtilegu at-
viki eöa óhappi sem hafi hent hana i
sambandi viö starfið í leikhúsi eöa viö
kvikmyndatöku.
Eftir nokkrar vangaveltur fæst
Guðrún til aösegja frá einu.
„Þaö var í leikritinu Guðrúnu. Eg
var að reyna aö gera vUtingana eitt-
hvaö víkingalegri meö því að hafa
fléttur á höföi þeirra. Eg haföi einn
víkinginn meö síöa fléttu að aftan og
annan meö tvær að framan. Það voru
æöislegar skiptmgar í þessu leikriti,
hraðar og snöggar og leikaramir fóru
hratt á mUli úr einu gervi í annað. Eg
man að í skiptingu á einni sýningunni
kom sá leikari hlaupandi tU mín bak-
sviðs sem átti að bera fléttu að aftan.
Eg festi hana á hann, og þaö þurfti
vissulega aö gera í flýti, og svo hleypur
hann da da da da da og ég heyri að
hann er kominn á réttum tíma upp á
sviö. Svo kemur hann niður þegar at-
riðinu er lokiö en án nokkurrar fléttu.
Þá haföi hún bara pompað eitthvaö, lá
sennUega pen á sviðinu. en hann tók
Gæti verið byrjun i
greiðslu.
Fjórar útgófur Guðrúnar af Hönnu Mariu Karisdóttur i opnu úr bókinni Nýi kvennafrmðarinn úr kaflanum
Vel snyrt er konan ánmgð.
Eitthvað finnst okkur kunnuglegt
viðþetta.
Þessi gmti verið fri miðri nttjándu
öldinni. Raunar líka þeirri tuttug-
ustumeð viðeigandi búningi.
ekkert eftir þessu, sem betur fer
kannski. Þetta var dálítið haUærislegt
— fannst okkur. En þaö tók enginn
eftir þessu úti í sal. Ohöppin okkar eru
enda flest þannig aö þaö tekur enginn
sýningargesta eftir þeim. Þau vaxa
bara okkur í augum. Veröa, aö því er
okkur viröist, hræöileg.
En þaö er nú ekki neitt sém hefur
gerst sem ég man sérstaklega eftir.
Þaö er svo margt sem hefur reddast á
síðustu stundu, oft meö látum aö vísu.
Þaö er ekkert stórmál sem ég hef lent
í, ennþá,” segir Guðrún og bankar í
boröiö: „Kollumar hafa ekki dottið af
eöa neitt slíkt.”
Hárgreiðsia í bíó
Pæhr þú í hári þegar þú ferö í bíó að
sjá einhverja kvikmynd?
„Stundum geri ég þaö. Eg sá alveg
hræöilega lélega mynd um daginn.
Bara frekar vonda mynd. Hún var
gerö eftir frægri sögu og átti aö gerast
áriö 1945 eöa ’46.
Þá mændi ég einbeitt á hárgreiðsl-
una og sá alveg undarlegustu hluti.
Hárgreiöslu sem ég hefði ekki trúaö að
væri gerö á þessum tíma. Það stakk
migmikið.”
Þaö ku vera þannig í kvikmynd, ekki
satt, að engu veröur breytt eftir aö
kvikmyndunin hefst?
„Já, þaö er rétt. Þaö er allt fixeraö.
Um leiö og það er komið á filmu verður
aö halda því. Þá veröur ekki aftur snú-
ið.”
Nú eru atriðin ekki tekin upp í röö?
„Þá er til eitthvað sem heitir
„continuity.” Þá byrjum við kannski á
endinum og tökum daginn eftir upp
eitthvað sem viö höldum áfram meö
eftir margar vikur. Þá eru teknar
myndir og skrifuð niöur ýmis smáat-
riöi til glöggvunar. Ég á það jafnvel til
aö mæla tii dæmis í sentímetrum hár-
síddina, því þegar manneskjan fer inn
í næsta herbergi eftir margar vikur
veröur hún að vera eins og þegar hún
fór út úr því í atriðinu á undan sem
löngu var búiö aö taka upp. Þá þarf
kannski að klippa hana um sentímetra
og gera hana á annan hátt alveg eins
og hún var þó maöur vildi kannski
gjaman hafa hana einhvern veginn
allt öömvísi. En þá verður ekki aftur
snúið. Þegar einu sinni er búiö aö festa
hana á filmu, þá þýöir ekki að tala um
breytingar.”
Alveg brilliant
í útiiti
Geturðu sagt frá einhverju skemmti-
legu sem gerst hefur við töku Atóm-
stöðvarinnar?
„Þaö gerðist um daginn aö okkur
vantaði tvær konur í eina senuna í
Teygt úr tagllnu.
J
> J
„Maður myndialdreigera neitt efmaður væriaittafismáatriðunum.