Dagblaðið Vísir - DV - 27.08.1983, Side 22

22
DV. LAUGARDAGUR 27. ÁGÚST1983.
Helgarvísur Helgarvísur Helgarvísur Helgarvísur
..jörOin sitnr sorgnm í, sölarhiíanii grartnr”
67. Þdttur sem að grkir ávísun Hgrleit kemur hún til min, Löngum hefur lítil snót
upp á Himnaríki. hlgju í brjósti vekur. Laugaveginn gengið.
Þennan tjúfa óðargl Að hún gefi undir fót,
Þessi þáttur hefst á vísum eftir Jón S. Berg- mann. Fyrstu vísurnar eru um frostaveturinn Og um „afmælisgjöfina” til höfðingjans: enginn frá mér tekur. ekki neitt þið rengið.
mikla 1917—’18: Höfðinginn varð hgr á svip, Hólmfríður kveöur og hefur þá í huga orð Færni vart þú finnur í
honum enginn láirþað, konu, er sat fyrir svörum í útvarpsþætti, þar fgrripartasendingu.
Grimmd er haldin grund og ver, enda fékk hann góðan grip, sem spurt var hvað væri helzt unnt að spara. Botnar lítið bæta ’ úrþví
gjólur kaldar vaka, en Guð má vita fgrir hvað. Svaraði þessi aðspurða kona því til, að hún yröi með bull í hvorri hendingu.
blátœr aldan bundin er aö f ella niöur sólarlandaferðir í ár:
björtum faldi klaka. Ennkvaö Jón: Krónan fellur, kaupið lœkkar, Þegar vorsins geislaglit gleður mannsins sinni,
Pakti’ad vanda báru- bed Bátar fiskurn fglltu skut kringum fólkið draugar sveima. þá við loftsins Ijúfa þgt
bitur stranda- fjandi, fjarri Víkursandi; Sólarlandaferðum fœkkar, lokka vífsins kgnni.
klakalandið kvaddi með samt fær Mörður hærri hlut frúin verður að krókna heima.
köldu handabandi. hérna'áþurru landi. Vísu get ég varla ort,
Hólmfríðursegir: vil því ekki legna.
Jón kvaö „TIL FJALLKONUNNAR”: „Blaöinu okkar í Norðurlandskjördæmi Þó er víst það vœri sport
Norðri hallar höfði að Beittu í laumi kjafti og kló, vestra var send vísa þessi, en mér vitanlega hef- ur ekki fundiö náö fyrir augum ritstjórnar: ” vel að skapa eina.
hreinni fjallamegju. Hún varð falleg fgrirþað. Þá ertu efni í Oddfellow eða frírnúrara. Þú ert fremurþunnur, góði, Ef ég vakna nú í nótt, ngjan geri ég fgrripart.
fcerð í mjallartregju. aðþessu sinni. Þá raula ég í rúmi hljótt
— Gerir nokkuð, þó égþgnni og rgni út í húmið svart.
Himinn geldur honum það, henni er veldur xökum. Hvað þú hefur svöngum sent þgnnkuna með stöku minni? Páll Jóhannsson sendir ágætt bréf eftir langt
Hán á eld í hjartaslað. sgnir kœrleiksvotlinn, „Þessi varð til um daginn,” segir Hólmfríður: hlé. Ekki get ég birt allt eftir þennan ágæta hag-
hjálm úr felldum jökum. ælti’að komast út áprent, — yröing að sinni; það, sem ég sleppi, bíður næsta
annars gtegmir Drottinn. Nú er sem mér finnist flest þáttar. En Páll „aðaustan” botnar:
Ég hef alllaf elskað þig fara í handskoli.
eins og Guð á hceðum. — Illa leikur Eggert prest Líttu gfir liðna tíð
Þú munt siðasl sveipa mig austur á Bergþórshvoli. og löngu gengin sporin,
sumargrœnum klœðum. Saug í hljóði svita og blóð þegar oss varþessi níð-
sér til hróðurs dóninn, Hólmfríður sendir „gamla vísu” frá dögum þröngi stakkur skorinn.
Jón kvaö þessa sláttuvísu: stolinn gróða gaf í sjóð, ginnti þjóðarflónin. „snillinganna” í Ríkisútvarpinu: Margt ergjört til gamans, þá
Alllaf híður einhver sár Aldrei drepur atómljóð göngu ört fram miðar,
um það liða stundir. — alveg ferskegtluna. meðan björt og þjóðleg þrá
Blómin sníður bilur tjár. Hún er rík með þinniþjóð þrífst í hjörtum gðar.
bleiku skrgðast grundir. Það er eins og andleg pest egrun gegnum skríði, þörfin til að muna. Ekki batnar ástandið
Jón kallar þessar vísur „KVÖLD”: þegar ég á pokaprest Hólmfríður botnar: eftir kosningarnar,
prédikandi hlgði. þegar inn íþinghúsið
Aftangliti geistar skg Sumir elda silfur grátt, þegsa kerlingarnar.
glöggur vili ncetur, — svo að veldur skaða.
jörðin situr sorgum í, Látum heldur austanátt Oftast saklaus, sæt og fín,
sólarhilann grætur. Mikil þingsins ábgrgð er, * ársól kveldið baða. saman bezt við undum.
eins og slendur skrifað, Brögðuðum þó brennivín
Hljóðnar blcer og blómin rjóð verði menn að ,,sálga sér” Léttir geðið, lífgar sát og berháltuðum stundum.
btika skcer á vötlum, svo þeirgeti lifað. lipurt kveðin staka.
tjómar sœr í tgsiglóð. Látum gleði skenkja skál, Ersem stgðji æðri máttur
logar snær á fjöllum. — skáldin meðan vaka. oft í hrgðjunum, og tjóðaggðju tjúfurþáttur
Næstu vísur Jóns kallar hann „DAGSLEIД: Fálœktin er fjandans nauð íhaldið og Framsókn fallast legsi úr viðjunum.
fgrir stórlgnt hjarta, faðma í og boða nauð.
Dagur háum fjötlum frá en lítilmennska og ógn af auð Maðurinn gortar, mærin spjallast, Hér á meðal munu vera
fegurð stráir heiminn, illa saman skarta. maddaman sparar daglegt brauð. menn, sem kunna sig að tjá.
fagurgtjáum flíkum á En að sllka þurfi að þéra
fer um bláan geiminn. — Ngja stjórnin nauðung bgður, nú skal fórna alþgðan. það er — held ég — af og frá.
Svífur gestur suðurátt, Glópskan ristir glöpin þungt, Beint úr flórnum Berti skríður, Um œvintgrin enn má skrifa,
sólblik feslir heiðum, grœna kvisti heggur, ' biður í kórnum maddaman. œrin munu tilþess föng.
skartar bezl við himin hátt þar sem lista- eðlið un'gt En jafnvel þeir, sem lengi lifa,
harin á vesturleiðum. örbirgð kistuleggur. I lok bréfs síns segir Hólmfríður: lenda oft í tímaþröng.
Blílt afgzta bjarga tind Aö síðustu þessi vísa Jóns S. Bergmanns: Æðir veður gfirgrund, Skuldir aukast, vandinn vex,
blærinri kgssti daginn, ei mun geðið hlgna. við skulum þrauka og vona.
sem við ngrztu sjónar mgnd Enn við snjallan ölduslátt Að eiga með þér aðra stund, fhaldsgaukar gildir sex
seig og gisti œginn. út mig kallarþráin, skeiðin hallast skautuð hátt, gki gleði mína. gefa á baukinn svona.
Hér koma nokkrar ósamstæðar vísur eftir skefur allan sjáinn. „Sigrún frá Sunnuhvoli” botnar: Páll segir, að enginn nema framsóknar-
Jón: Hér er friður, hér er ró, maöur í stjórnarandstöðu botni svona. En síö- asti botn Páls er svona:
Þó að skipli um veg og völd. hérna bezt ég uni.
— velli á grnsu trúin, Enn sendir „sís” botna: Gaman er að geta þó Léttirgeð og lífgar sál
holdið lamar ár og öld glaðzt, svo um það muni. lipurt kveðin staka.
andann reiðubúinn. Glöggt í verki sgnir sig Dropi meðan skín á skál,
seigla ’ og sterkur vilji. Sólarlegsið svekkir mig, skal ég með þér vaka.
— Fjötrar erkifjandi mig, sumar brátt er liðið.
þótt feigðarmerkin dglji. Ef ég fœri að elska þig, Nýir fyrripartar frá „sís”:
Einhver gœti orðið sár gfirþessu fulli; Ekki er létt að grkja Ijóð grði ’ í bólið skriðið. Missa kjarkinn má ég ekki,
ómálgra og ekkna tár í iltu skapi. Óskum þess, að einhver ráð mun um stðir birta til.
urðu þér að gulli. Dýrt er líka' að liggja fljóð, eggi stjórnin ngja.
þó læknar skrapi. Lifi hún 1 lengd og bráð, Lifnar gfir öllu hér,
Gumum veitir gndi og gl landið mun ég flgja. afþví sólin blessuð skín.
Hegrði ’ eg klerk um kœrleiksvald örgerð sveitakvinna. Við skulum, elskan, setjast saman, Meðan stakan gljar oss,
klökkum rómi rnæla. Henni neita víst ei vil sælu njóta þessa stund. er ei vakan löng né döpur.
Þótt hann kgssti á klæðafald vörmum reit að sinna. Þá mun okkur ,,gagn oggaman ”
kaldra Mammons þrœla. Hólmfríður Jónasdóttir á Sauðárkróki sendir gera minnisstæðan fund.
— enn hressilegt bréf. Hún kveður: Ó, að ég mœtti uppi ’ i sveit
gndisstunda njóta. Utanáskriftin er:
Jón yrkir svo um eftirmælaskáldiö: Þá skemmstur dagur orðinn er Siria ævi enginn veit, Skúli Ben.
Fár á ísafoldu mun að mér sækir vakan, árin fram hjá þjóta. Helgarvísur
getur ekkert gljað mér Pósthólf 66
finnast skáldsins líki, eins og blessuð stakan. Haraldur Jónsson botnar: 220 Hafnarf jöröur.