Dagblaðið Vísir - DV - 24.03.1984, Síða 13

DV. LAUGARDAGUR 24. MARS1984.
13
jlskiðum uppi á heiðum.
afélagar Péturs i Lech. Frá vinstri: Pétur, Birna, Jósef og Sólveig.
um brekkum sem ætlaðar eru mjög
góöum eða djörfum skíðamönnum.
Þessar brekkur eru snarbrattar oft á
tíöum. Eftir margra vikna skíöun geta
hólarnir orðið mannhæða háir og erfið-
ir viðureignar. Það væri gaman að vita
hve margir þeir væru, jafnaldrar
Péturs, sem dirfðust að reyna við eina
slika.
— Nú byrjaöir þú að skíöa fyrir
alvöru 55 ára gamall. Hvaða ráð viltu
gefa fólki sem komið er á þennan aldur
og er að huga að því að byr ja aftur eftir
langa hvíld?
„Þaö er að fá sér kennslu til þess að
byrja með eða stúdera bækur og blöð
einsogéggeri.”
— Áttu einhvem uppáhaldsskiða-
mann sem fyrirmynd?
„Jean Claude Killy er einn sá albesti
sem komið hefur fram. Eg fylgdist
mikið með honum og hans skíða-
mennsku gegnum árin.”
— Er það eitthvað sérstakt sem þér
er minnisstæöara en annaö úr öllum
þessum feröum þínum?
„Það er auðvitað margt sem er
minnisstætt, sérstaklega jöklaferðim-
ár meö Jöklarannsóknafélaginu. Þaö
er heilt ævintýri út af fyrir sig að fara á
Vatnajökul til dæmis. Þetta er alveg
stórkostlegur heimur og maður gleym-
ir sér bókstaflega á meðan á ferðinni
stendur. Það hefur svo sem ekkert
merkilegt skeð í þessum ferðum frekar
en öðrum. Maður lendir að visu alltaf i
smáævintýrum eins og vera ber. Það
kryddar bara ferðimar.”
— Eitthvað minnisstætt úr skíða-
ferð?
„Jú, eitt sinn í Lech var ég að skíða
með félögum mínum, Jósef Oiafssyni
lækni, Sólveigu, konu hans, og Birnu,
dóttur þeirra. Hanna Sigurðardóttir
var einnig með. Það var þó nokkur
snjóblinda og erfitt að átta sig á
aöstæðum. Eg fór fremstur og reyndi
að átta mig á leiðinni, þá sá ég allt í
einu hvar slóðin var merkt þó nokkm
neðar og hugsa sem svo, nú, við erum á
réttri leið. Við höfðum stansað þama
til þess að vera nú alveg viss. Jæja, ég
renndi mér af stað og vissi þá ekki fyrr
en ég fór fram af hengju og tók part af
brúninni með mér. Hva, þetta er bara
eins og í kvikmyndunum, hugsaði ég
en sá ekkert fyrir öllum snjónum sem
hrundi með mér. Það leið heil eilífð
áður en ég lenti í mjúkum snjónum
fyrir neðan. Þegar ég svo leit upp sá ég
grilla í höfuðið á Jósef efst á risastórri
hengju. Eg ætlaði ekki að trúa þessu.
Þó ég stökkvi nú fram af hengjum þar
sem ég sé þær þá hefði ég aldrei farið
fram af þessari viljandi, hvað sem í
boði hefði verið. Eg var heppinn að
sleppa ómeiddur. Næsta dag var farið
uppeftir aftur, teknar myndir af hengj-
unni og hún mæld. Þetta var um 16
metra fall. Svona er nú það.
Það er heldur ekkert grín að detta
þegar maður skíðar í mjög djúpum
snjó eða botnlausu púðri eins og við
köllum það. Að detta í slíku færi getur
verið alveg ferlegt, skal ég segja þér.
Maður er eilífðar tíma að grafa sig
upp. Helst þarf maður á hjálp aö halda
ef það á ekki að taka allan daginn. Eg
lenti einu sinni í því aö hjálpa þýskri
konu sem hafði dottið í slíku færi. I l
fyrsta lagi ætlaði ég aldrei að komast
til hennar því maður þurfti hreinlega
að taka bringusundið. Hún var öll á
kafi og rassinn var neðstur. Eg reyndi
aö grafa mig undir hana og grófst auð- (
vitað sjálfur niöur. Þetta var agalegt
því aö á endanum vissi ég ekki hvort
okkar þurfti meira á hjálp að halda, ég
eða hún. Annars er nú til sérstök að- i
ferð við þetta þar sem beitt er skíðum
og stöfum þó svo ég hafi ekki komið þvi
við þarna. Það er ljótt ef allur dagur-
inn fer í að koma sér á lappirnar og á
meðan krassa aðrir út brekkuna fyrir . 1
manni.”
Það ískrar í okkur hláturinn og það
er líkast því að Pétur sé kominn á
fleygiferð í botnlausu púðurfæri í stof-
unni. Fleiri glefsur fylgdu í kjölfarið af
ýmsum skíðastööum sem Pétur hefur
komið til, m.a. Badgastein, Zell am
see, Kaprun og Aspen.
— Eitthvað að lokum, Pétur?
„Eg ætla á skiði á morgun! ”
Texti — Þorgeir Daníel Iljaltason.
Dala Yrja er afbrigðl af danska Castelto-ostinum og
hinum franska Bresse Blue. Osturinn er mildur með
hvítri mygluskán aö utan og biáýróttur aö innan. Hann
er mjög IJúffengur djúpsteiktur eöa gríllaöur t.d. ofan
á kjötsneiö auk þess sem hann er góður sem forréttur
eöa ábætisréttur og á ostabakkann.
Bragögæöi ostsins njóta sín best sé hann látinn
standa utan kælis í 1—2 klst. fyrir neysiu.
Luövik Hermannsson er ostameistari MJólkursamlagsins
í Búöardal. Hann lauk námi i Danmörku áriö 1977 og hefur
starfaö aö iön sinni siöan.