Dagblaðið Vísir - DV - 24.03.1984, Síða 20

20
DV. LAUGARDAGUR 24. MARS1984.
FOLSKIJ
TENMJRNAR
SEM
SLlÐItltHJ
Þetta sakamál frá spánska bænum
Granada hefur aö geyma svo ótrúleg
atvik aö vel gætu átt heima í gaman-
mynd. En í hugum þeirra þriggja sem
hlut áttu aö máli var þetta napur
raunveruleiki, sem þeini datt ekki í
hug aö brosa aö...
Óhapp
„Góða nótt, elsku Monica, og sofðu
rótt,” hvíslaði hann og kyssti hana á
kinnina.
„Góða nótt, elsku Adolfo, og sofðu
rótt,” svaraði hún og strauk yfir hár
hans.
Þetta virtust ósköp venjulegar sam-
ræður í hjónaherberginu.
Nei, hreint ekki. Því hin 28 ára
gamla Monica Oliver og hinn 52ja ára
Adolfo Ral voru alls ekki hjón. Þar
fyrir utan var eiginmaður Monicu,
Pedro, sölumaður í fyrirtæki Adolfo.
Monica og Adolfo höfðu hist í veislu á
vegum fyrirtækisins og það hafði verið
gagnkvæm hrifning af begg ja hálfu við
fyrstukynni.
Nú lögðust þau Monica og Adolfo til
svefns í hjónarúmi hennar. Þau þurftu
ekki að óttast að Pedro kæmi þeim í
opna skjöldu þvi Adolfo hafði sent hann
í þriggja daga söluferö til Valencia, í
400 kílómetra fjariægö. Pedro var ekki
væntanlegur fyrr en kvöldið eftir heim
til Granada.
En þessa nótt, klukkan nákvæmlega
fimmtán mínútur yfir þrjú, vöknuðu
Monica og Adolfo við að einhver
hringdi dyrabjöilunni. Þau heyrðu líka
að einhver kaUaöi. Þetta var Pedro.
Hann hafði opnað dymar með hús-
lykUnum sínum en ekki komist inn
vegna öryggiskeðjunnar á hurðinni.
Nú stóð hann í dyragættinni og kaUaði.
Það tók Monicu og Adolfo nokkrar
sekúndur aö átta sig á hvað var að
gerast. Pedro var kominn heim!
Monica næstum henti Adolfo út úr
rúminu.
„Flýttu þér að komast í fötin,”
hvíslaði hún óttaslegin.
„Já, já, en hvar eru fötin mín? Hvar
lagði ég þau í gærkveldi? ”
„A stólinn undir glugganum. Flýttu
þér! Það er enginn tími fyrir þig að
klæða þig hér inni. Þú verður að fara
með fötin út á svaUr og klæða þig þar.”
,Jín hvað svo?” hvislaði Adolfo,
engu minna óttasleginn. „Þaö eru
aöeins einar dyr út úr íbúðinni og þar
er Pedro.”
,JEg reyni að fá hann inn í
svefnherbergið og svo reynir þú að
komast út. I guðanna bænum, flýttu
þér!”
Skjálfhentur kveikti Adolfo ljósið í
svefnherberginu. Hann var hræddur. A
Spáni er það ekkert grín að komast upp
á miUi hjóna. Það getur þýtt dauöa ef
upp kemst um mann í hjónarúmi ann-
ars manns. Hann flýtti sér að taka
fötin sín. Hann fánn ekki nema annan
skóinn. Hann leitaði aö hinum og fann
hann loks undir rúminu. Svo hljóp
hann í átt að svaladyrunum. Hann
stansaði snöggt. Hljóp til baka að nátt-
borðinu og náði í gleraugun sín, hljóp
aftur með Monicu á hælunum út á
ganginn, inn í stofuna og að svaladyr-
unum. Hún ýtti honum út á svaUmar,
svo nærri lá að hann hrasaði, og lokaði
dyrunum á eftir honum.
Kæmist Adolfo óséður út?
Þá fyrst hljóp hún tU dyra og hleypti
Pedro inn.
,,Af hverju varstu svona lengi?”
hreytti hann út úr sér.
„Eg svaf svo fast. Eg var fyrst núna
að heyra tU þín. En hvers vegna kemur
þú á þessum tíma, Pedro? Og mikið
ertuþreytulegur!”
„Eg lauk því sem ég átti að gera í
gærkveldi og þá lagði ég strax af stað
heim. Eg er búinn að vera á ferðinni í
aUa nótt. Þannig spara ég dagpening-
ana og get stungið þeim í eigin vasa,"
sagði Pedro ánægður. Svo gekk hann
rakleitt inn i stofu, án þess að Monica
gæti stöðvað hann, og lét sig faUa niður
í stól. Hann sneri baki að svaladyrun-
um þar sem Monica sá rétt i svip i
höfuðAdolfo.
Monica hafði áhyggjur af Adolfo.
Veturnæturnar geta verið kaldar á
Granada.
„Gefðu mér einn bjór,” sagði Pedro.
„Egerþyrstur.”
„Sjálfsagt,” sagði Monica. „En
drekktu hann heldur inni í svefnher-
bergi.”
Monica fékk Pedro með sér þangað
inn. Hún hjálpaöi honum úr fötunum.
Svo hraöaöi hún sér fram í eldhús eftir
bjórflöskum. Þegar hún kom aftur inn
í svefnherbergið lokaöi hún dyrunum
vandlega á eftir sér.
Meðan þau drukku bjórinn sagði
Pedro Monicu frá því hvemig hann
hefði snuðað forstjórann Adolfo með
því að koma svona snemma heim og
stinga svo dagpeningunum í eigin
vasa. Monicu tókst að hlæja með
Pedro. En hugsanir hennar snerust
allar um Adolfo úti á svölunum. Bara
að hann flýtti sér í burt. Bara að hann
gerði engan hávaða, svo Pedro kæmist
ekki að öllu saman.
Loksins heyrði hún hljóð sem gaf til
kynna að útidyrahurðinni var lokaö og
þar með Adolfo laus úr prísundinni.
„Hvað var þetta ?” spurði Pedro.
„Þetta var úr íbúðinni fyrir ofan,”
flýtti Monica sér að segja. „Þú veist
hvað Martinez fer snemma til vinnu. ”
Þegar Pedro hafði lokið við bjórinn
fór hann fram á baðherbergi. Hann
kom aftur og lagðist til svefns.
Gervitennurnar
Monica lá andvaka og hugsaði um
mennina tvo í lífi sínu. En hvað þeir
vom ólíkir. Adolfo var svo vingjarnleg-
ur og stórhuga og var alitaf að gefa
henni gjafir. Pedto aftur á móti, sem
var fjómm árum yngri en Adolfo, var
fúll og leiðinlegur — og svo nískur að
með ólíkindum var. Hann gat lagt það
á sig eins og nú að aka alla nóttina til
að spara hundraðkall. Monica óskaöi
þess af heilum hug að það væri Adolfo
en ekki Pedro sem hún væri gift. Það
var aðeins eitt sem þessir menn áttu
sameiginlegt, hugsaöi hún og brosti
við. Báðir voru þeir með falskar tenn-
ur!
Svo sofnaði Monica.
Þegar hún, snemma morguninn eft-
ir, kom inn á baöherbergiö lá henni viö
taugaáfalli. Þama, hver á sinni hill-
unni, lágu tveir gervigómar. Adolfo
átti annan, Pedro hinn.
Svo mikill hafði flýtirinn verið á
Adolfo að hann hafði gleymt tönnun-
um. Og þegar Pedro tók sínar út úr sér
og lagði þær á aðra hillu hafði hann