Dagblaðið Vísir - DV - 23.03.1985, Blaðsíða 18
62
DV. LAUGARDAGUR 23; MARS1985.
Aldrei þessu vant kom hluti
leikaranna til vinnunnar á vöru-
bílspalli. . .
Viö erum stödd í Austurborgar-
leikhúsinu í París. Ahorfendur
streyma inn í salinn glottuleitir.
Sumir hnusa út í loftið en sjá svo
að sér og setjast prúðir og stilltir í
sætiö sitt. Aðrir stauta sig fram úr
prógramminu meðan þeir biða
eftir því að leiksýningin hefjist.
Enn aðrir skafa undan nöglunum
eða hreinlega naga þær meðan
þeir horfa á hina leikhúsgestina:
Lít ég nógu menningariega út í
svona lykt?
Ljós eru slökkt. Að tjaldabaki
glymur við hátt og snjallt jarm.
Brosbylgja flæöir um áhorf-
endurna í myrkrinu. Hross frýsar
snöggt. Þriggja vetra hvíslar ein-
hver. Síðan er t jaldið dregið frá.
A sviðinu blasir við eldri kona,
Agústína, eigandi eina kaffihúss-
ins í sveitinni. Hún byrjar að segja
okkur söguna af honum Boris og
skepnunum hans sem híma þama
á sviðinu: einar tíu rolluskjátur,
blesótt hryssa og hundgrey.
Efnið
Leikritið heitir Þrenns konar
brími, skrifað af breska rithöfund-
inum John Berger og leikstýrt af
velþekktum frönskum Ieikstjóra,
Gllviér Perrier.
Þaö fjallar eins og áöur sagði
um hann Boris. Boris er sómi
sinnar sveitar að öllu leyti nema
einu: hann elskar konur. Einkum
giftar. Sérstaklega ef þær eru gift-
ar öörum mönnum. Þetta háttalag
Borisar veldur náttúrlega margs
konar slúðri og baktjaldamakki i
sveitinni, einkum því að ótta-
blandin virðing nágrannanna
blandast þar saman við. Því er
það ýmsum gleðiefni þegar Boris
missir meirihluta fjárins í óveðri.
Corneille, kunningi hans, er
fljótur til að bjóða í bústofninn
sem eftir er og aðrir í sveitinni
krunka hróðugir.
Hluti af okkur
Maður stendur upp að sýningu
lokinniogereinsoghálfhissa inní
sér yfir því að hægt sé að setja upp
leikrit sem gerist í sveit, með því
að nota skepnur, það án þess að
sýningin falli ofan í marflata
sparðarómantík. Útkoman:
nýstárleg hugleiðing um samband
dýrs og manns og þar af leiðandi
um manninn sjálfan. Eða eins og
höfundurinn, John Berger (nafnið
þýðir reyndar fjárhirðir á
frönsku. . .), segir í leikskránni:
„Hér er ekki um að ræða einhvers
konar afturhvarf til sveitasæl-
unnar. Dýrið er manninum afar
mikilvægt því það gegnir lykil-
hlutverki fyrir manninn. Ef
maðurinn tapar sambandinu við
dýrið eykst einsemd hans því þótt
rnaðurinn gangist ekki við sjáifum
sér í öðrum mönnum finnur hann
hluta af sjálf um sér í dýrinu.”
Friðrik Rafnsson
í París.
Búfénaðurinn leggur
undirsig fjalimar