Dagblaðið Vísir - DV - 14.10.1992, Síða 12

12
MIÐVIKUDAGUR 14. OKTÓBER 1992.
Spumingin
Ferð þú til útlanda að
kaupa jólagjafir?
Valdimar Sigfússon múrari: Nei, ég
kaupi allt hér á landi.
Elín Sigurðardóttir, nemi í HÍ: Nei,
það held ég ekki en gæti hugsað mér
það.
Snæbjörn Adolfsson vélvirki: Nei,
það geri ég örugglega ekki.
Rúnar Bjarnason, fyrrverandi
slökkviliðsstjóri: Nei, ég fer oft til
útlanda en samt ekki til að kaupa
jólagjafir.
Ólafur Gústafsson lögmaður: Nei, ef
ég ætti annað erindi á þeim tíma
gæti það hugsast.
Kristbjörg Marteinsdóttir lyfjatækn-
ir: Nei, ég fer bara út til að skemmta
mér en ekki til að kaupa jólagjafir.
Lesendur
Mannaveiðar
Wiesenthal
Bj.Bj. skrifar:
Fjölmiðlamenn hafa um langt skeið
virst vera handbendi Wiesenthal-
stofnunarinnar. Þeir hafa dyggilega
dreift áróðri hennar án innskota eða
gagnrýni.
Það að Wiesenthal-stofnunin held-
ur því fram að dagurinn þegar lög-
mannanefnd dómsmálaráðherra
kynnti niðurstöður sínar „hafi verið
íslandi og íslendingum til skammar“
lýsir best hugarfari þessara at-
vinnu-„mannaveiðara“. Eg fyrir mitt
leyti er stoltur af því að vera íslend-
ingur og að ég skuh búa í landi þar
sem yfirvöld láta ekki kúga sig af
erlendum ofstækisseggjum. Dagur-
inn var okkur til sóma.
Wiesenthal-kapparnir ættu að
snúa sér að eigin fólki, gyðingunum
sem hafa stundað þjóðarmorð og
landrán frá aröbum allt frá stríðslok-
um. Þeir ættu að rannsaka glæpafer-
il Begins, Shamirs og fyrrverandi
félagsmanna Stem-hryðjuverkasam-
takanna. Þar er af nógu að taka. Og
hver myrti Folke Bemadotte? Það er
staðreynd að það ber mest á áróðurs-
öflum gyðinga þegar glæpaverk
þeirra heima fyrir em í hámarki.
Tilgangurinn er aö reyna að breiða
yfir glæpi sína og að vekja samúð
manna með þessari þjóð.
Ég undrast að sjaldnast er minnst
Bréfritari bendir starfsmönnum Wiesenthal-stofnunarinnar á að ránnsaka
glæpaferil Shamirs, sem hér svarar spurningum fréttamanna, Begins og
annarra fyrrverandi félagsmanna Stern-hryðjuverkasamtakanna.
á að draga til ábyrgðar þá menn sem
stóðu að stríðsglæpum sigurvegar-
anna eða frömdu þeir e.t.v. enga
glæpi? Var ekki verið að reisa styttu
í Bretlandi af breskum hershöfð-
ingja, „Bomber Harris“, sem stóð
fyrir fjöldamorðum á almennum
borgurum og flóttafólki í Dresden,
Pforzheim og víða undir lok heims-
styrjaldarinnar? Fáir virðast muna
eftir þeim voðaverkum. Wiesenthal-
menn ættu að snúa sér að því verk-
efni hafi þeir ekki annað að gera.
Framferði Wiesenthal-kappanna
kyndir undir gyðingahatur á Vestur-
löndum en það er víst ærið fyrir auk
þess sem það eflir þjóðernishreyfing-
ar í anda Adolfs sáluga.
Wiesenthal-mannvinir! Skiptið
ykkur ekki af innanríkismálum okk-
ar íslendinga. Þið hafið úr nógu að
moða heima fyrir.
BirSð myndir og nöf n
eiturlyfjasala
Amma skrifar:
Ég er orðin fullorðin kona sem hef
liðið miklar sálarkvalir vegna eitur-
lyflaneyslu afkomanda míns. Eins og
margir fleiri byrjaði hann að fikta
við þetta þegar hann var 15 ára. En
það er auðveldara að ánetjast þessu
eitri en að losna úr þvi aftur. Dreng-
urinn var rekinn að heiman og eng-
inn vildi hafa hann. Það endaði því
með því að ég tók hann til mín.
Þessi tími hefur verið martröð lík-
astur. Það var átakanlegt að sjá ungl-
inginn koma heim í alla vega, hræði-
legu ástandi. Stundum kom hann
ekki í 2-3 sólarhringa. Þá vissi ég
ekkert hvar hann var, hvort hann
var yfirleitt á lífi. Margar voru ferð-
imar á Borgarspítalann í neyðarbíl
þar sem dælt var upp úr honum.
Hann lenti einnig í fangelsi og þau
vom þung, sporin mín, þegar ég
þurfti að fara til hans með það sem
hann vanhagaði um.
Eins og gefur að skilja fékk ég ekki
mikinn svefn á þessum tíma. Ég
kveið alltaf því sem koma skyldi.
Drengurinn er greindur en flosnaði
upp úr skóla. Hann er búinn að fara
í meðferð nokkrum sinnum en allt
kemur fyrir ekki. Það hefur verið
reynt að koma honum aftur í skóla.
En hann hefur alltaf falhð fýrir eitur-
lyfjunum. Nú er ég búin að gefast
upp og það er stúlkan hans líka.
Eg vil að blöðin birti nöfn og mynd-
ir af eiturlyfjasölunum. Slíkt er gert
af minni ástæðu. Ég skil ekki hugs-
anagang þessara manna sem vilja
græða peninga á því að eyðileggja
börnin okkar. Óhuggulegri hugsun-
arháttur er ekki til. Þeir ættu að vita
hversu margar sálir þeir bijóta niður
þegar aðstandendur missa heilsuna
af áhyggjum og andvökunóttum.
Of beldi og afskiptasemi
H.P. skrifar:
Mikið er nú rætt um ofbeldi gagn-
vart börnum, bæði heima og annars
staðar. Ég hef sjálf orðiö fyrir slíkri
reynslu í tvígang.
I fyrra skiptið var drengurinn
minn, þá sex ára, hlaupinn uppi af
fullorðnum manni og rassskelltur í
margra manna viðurvist. Sonur
þessa manns óg minn höfðu lent upp
á kant. Seinna bar maðurinn því við
að hann hefði misst sfjóm á skapi
sínu. Ekki fannst mér það réttlæta
gerðir hans.
Hitt dæmið er í svipuðum dúr en
þá lagði maður, sem var vel kominn
Hringiö í síma
632700
milli kl. 14 og 16
-eöa skrifiö
ATH.: Nafn og símanr. verður
að fylgja bréfum
Bréfritari veltir fyrir sér afskiptasemi
fullorðinna i garð barna sem stund-
um getur leitt til ofbeldis.
á fertugsaldur, hendur á þennan
sama son minn sem þá var á níunda
ári. Þetta gerði maðurinn fyrir það
eitt að honum fannst sonur minn
ekki hafa verið nægilega kurteis við
móður hans sem vann í sjoppu í
næsta nágrenni. Síðar bar maðurinn
því við að hann hefði misst stjóm á
sér.
Oft hef ég velt því fyrir mér síðan
hvemig þessir menn fari með eigin
böm og jafnvel konur sínar þegar
þeir leggjast það lágt að misþyrma
annarra manna bömum.
Nú em dæmi um það að mæður
misþyrmi bömum sínum og að feður
misþyrmi börnum sínum. Hvemig
getur sá sem upp á það horfir setið
aðgerðarlaus hjá? Jafnvel í mörg ár.
Bíður bara eftir að ástandið lagist.
Er ekki fulllangt gengið þegar jafnvel
faðir eða móðir horfa upp á slíkar
misþyrmingar? Nágrannar vita
kannski af þessu líka. En alhr standa
hjá og aðhafast ekki. Hvar á að setja
mörkin varðandi afskiptasemi og
hvenær ber okkur að grípa í taum-
ana?
DV
Dýrt Prins póió
Stína hringdi:
Það er ekki logið á álagninguna
í íslenskum verslunum.
Ég hef alllengi verið búsett í
Bandaríkjunum, nánar tiltekiö á
Manhattan. Eins og margir vita
er mjög dýrt að búa þar, húsa-
leiga er há og matvara dýr. Þar
kostar kassi af Prins póló 5 doll-
ara, eða sem nemur 277 krónum
íslenskum.
Þegar ég kom hingaö heim
keypti ég sams konar kassa í
Hagkaupi. Hann kostaði heilar
669 krónur!
Hvers vegna er Prins póló
svona rándýrt hérna? Það hlýtur
aö vera talsvert dýrara að fiytja
það frá Póllandi til Ameríku held-
ur en til fslands. Samt er útkom-
an þessi.
Kirkjanog
afgreiðslutími
verslana
Eiríkur hringdi:
Hvað er nú kirkjan að skipta
sér af því hvort verslanir eru
opnar á sunnudögum eða ekki?
Ég hefði talið að kirkjunnar
menn hefðu í öðru að snúast held-
ur en aö skipta sér af því hvort
hjörðin kaupir sér í matinn um
helgar eða á virkum dögum.
Ég er hlymitur því að hafa
verslanir opnar á sunnudögum.
Ég vil geta skroppið í búðir þá.
Þetta er mál afgreiðslufólks og
verslanaeigenda, ekki kirkjuyfir-
valda.
Hærrimeðiög
Svava Guðmundsdóttir hringdi:
Loksins kom að því að einstæð-
ir foreldrar fóru fram á hækkun
á meðlögum. Þessar rúmu 7.500
krónur, sem nú eru greiddar með
hveriu barni, duga ekki nema
fyrir örlitlu broti af öllu þvi sem
barnið þarf. Það er hlálegt að það
skuli ekki vera búið að hækka
þetta fyrir löngu, eins og verð-
lagsþróunin hefur veriö.
Þeir sem eiga unglinga vita að
þeir þurfa talsvert í hreina fram-
færslu og svo vasapeninga. Mað-
ur verður fyrst var við það hjá
þeim ef verðlag hækkar, t.d. mat-
ur, fatnaður o.s.frv. Það eina sem
staðið hefur í stað um langan
tíma eru meðlögin. Þetta kalla ég
öfugþróun.
Atvinnuleysið
segirekki alla
söguna
Sigurborg Atladóttir hringdi:
Það er ekki allt sem sýnist um
umfjöllun Qölmiðla á atvinnu-
leysi einstæöra foreldra. Sumir
þeirra eiga þak yfir höfuðið, jafn-
vel Iúxusbíl, og svo fara þeir á
atyinnuleysisbætur.
Ég er einstæð móöir méð tvo
htla drengi. Ég leigi ásamt móður
minni húsnæði sem ég þarf að
borga 45.000 krónur á mánuði
fyrir, auk ljóss og hita. Við mæð-
gurnar erum með lágar tekjur
þannig að þaö er ekkert eftir þeg-
ar við erum búnar að borga leig-
una og brýnustu framfærslu. Við
fáum enga aðstoð þannig að við
beijumst i bökkum. Mér sýnist
við vera verr settar heldur en
sumt af þessu fólki sem íjölmiölar
hafa verið aö ræða við að undanf-
ömu. Atvinnuleysið segir sumsé
ekki alla söguna.
Kristín Kolbeins hringdi:
Ég móttnæli þeim sýningartlma
sem kvikmynd Hrafns Gunn-
laugssonar, Hvita víkingnum,
hefur verið valinn í sjónvarpi.
Þessi mynd er ógeðsleg og alls
ekki fyrir börn. Hana ætti því að
sýna seint á kvöldin þegar þau i
eru sofnuð.