Þjóðviljinn - 06.11.1958, Blaðsíða 11

Þjóðviljinn - 06.11.1958, Blaðsíða 11
Fimmtudagur 6. nóvember 1958 — ÞJÓÐVILJINN ¦ PETER CVRTIS: 30. dagur. þér upp að hliðinu og þar átt þú að fara úr og ganga upp að húsinu." Eg teiknaði staðsetningu hússins á jörðina. „Gakktu upp að húsinu, það er allt og sumt. Já, að einu undanteknu. Helduröu að þú gætir meö einhverju móti talið lækni trú um að þú værir hjart- veik. Antonía hnyklaði brýnnar. „Það held ég bara. Eg tók einu sinni svtfntöflur. Þær svæfðu mann á stundinni og gáfu dásamlega drauma, en daginn eftir hafði ég'ákafan hjartslátt ef ég hreyfði mig minnstu vitund. Þær voru handa kven- fólki sem getur legið hálfan daginn í rúminu, en ég var að vinna um þetta leyti og gat ekki haldið áfram að taka þær. En ég á þær ennþá. Eg býst við að læknir héldi að ég væri á grafarbakkanum ef hann vissi ekkert um töflurnar .... En, Dick. ég skil ekki ___" „Bíddu hæg," sagði ég. „í Brodric er gamall læknir sem heitir Adams. Eg hef séð hann á kránni. Skrýtinn f-ugl um nírætt. Það ætti að vera auðvelt að taka hann 'með trompi. Faröu til hans strax og þú kemur þangaö. Segðu honum að þú hafir áhyggjur af hjartanu." „En heyröu mig, Dick. Eg get ekki gert þetta nema ég viti hvers vegna ég á að eera það." „Nú jæja. Þá er ég hræddur um aö þú verðir að vera um kyrrt í Flitch kránni og giftast Skákborði. Er hann búinn að biðja þín?" . Svipur hennar var hörkulegur. „Hann var að því kominn einu sinni en ég kom í veg fyrir það og ég held aö hann hafi móðgast. Nú er hann kuldalegur við mig og er hættur að koma í heimsókn. Og ég hef fengið tilkynningu um að ekkf* verði þörf fyrir mig nema til ágústloka. En þaö er ekki þar með sagt, Dick, að ég sé reiðubúin að taka þátt í einhverjum skrípaleik með þér, sem éa." veit hvorki haus né snorð á, Fara til læknis út af hiartanu, ekki nema það þó! Þú ætlar þó ekki að fara að kála mér?" Hún leit á mig sínum yndislegu augum og ég las úr þeim tortryggni og ótta. „Þú veizt mæta vel að ég gæti aldrei skert svo mik- ið sem hár á höfði þínu, vina mín." „Þá ætlarðu að drepa Eloise," sagði hún og hún bar höndina upo aö munninum og skelfingin í augum henn- ar var ósvikin. „Eg sver að ég ætla ekki að snerta Eloise." Esr reyndi að vera fljótur að hugsa. „Heldurðu að það borgaði sig? Þegar Eloise deyr fara peningarnir í sjóð handa Díönu. Það er mér kunnugt um." „Hvað ætlarðu þá að gera? Ó, Dick, þú gerir rnig hrædda. Eg er viss um aö þú ert að ráðeera eitt- hvað skelfilegt og ætlar að láta mig hiálpa þér." „Vertu nú skynsöm," sagði ég dálítið hranalega. „Eg bað þig aö hætta í starfi, sem þú yrðir að hætta í hvort sem væri, og taka þér leyfi í dálitlu siávarþorpi og koma svo einn daginn og hitta okkur í nýja hús- inu. Hvað er svona skelfilegt við þetta?" „En það er allt þáttur í áætlun. Þú sagðir það sjálf- ur." „En þetta er áætlunin. Þú vildir óð og urrovæg vita hver hún væri og nú segirðu að hún sé skelfileg." „Jæja, ef betta er áætlunin, þá ertu ekki með réttu ráði. Þú talaðir um að við myndum lifa saman af lands- ins gæöum. Og svo ætlarðu að bjóða mér til kvöldverð- ar eða eitthvað þess háttar og segir að það sé áætl- unin. Þetta er fráleitt. Þú ætlar að gera Eloise eitt- hvert mein." „Eg sver þér að ég ætla ekki aö leggia fingur á El- oise. Eg sver það við ástina sem ég ber til þín, og hún er það eina sem mér er heilagt." „Hvernig elgum við þá að búa saman?" „Það kemur í ljós. Það er eins og með sjóhhverf- ingar, þær eru aldrei útskýrðar fyrirfram. Jæja, setiaröu þá að koma á miðvikudaginn eö'a ekki?" Hún leit aftur á mig og fallega andlitið hennar var afmyndað af óvissu og kvíða. Við höfðum gengið góð- an spöl frá veginum, og ég leit í kringum mig, nam staðar, tók hana í fang-mér og fór að kyssa hana. í fyrstu var hún köld og stirð, enwfliótlega lifnaði hún í faðmi mér og endurgalt kossa mína. Með herkjum tókst mér aðrhafa mig brott frá henni. „Jæ.ia, ætlarðu þá að koma? Það er ekkertlið óttast og þú þarft engar áhyagiur að hafa. Eg sver þér það. Og á eftir yeröur allt dásamlegt. Treystu mér bara fyrst um sinn, vina mín." Ea: sá af svip hennar að.ég hafði sisrrað. ,,Eg kem," sagði hún. „Þetta er siálfsagt ekki verra en ýmislegt annað sem ég hefi £>ert." Eg ck eins og óður maður heim í Reykháfshúsið aftur. Flutningurinn var auöveldur og við gátum látið fara vel úm okkur fram á síðasta dag, vegna þess að við skildum talsvert eftir af húsgögnum, og eldabuskan ætl- aði að verða eftir, svo að við fen'rnim iafnvel reglu- lesrar máltíðir. Eloise og ég lögðum af stað að loknum hádeffisverði og ég ók hægt og við feneum okkur te á leiðinni, svo að við komum ekki á leiðarenda fyrr en um kvöldið. Eg hef aldrei komið á eins kyrrlátan stað. Að undan- teknum ölduniðnum við ströndina os- fiarlæa:u kindar- jarmi stöku sinnum, heyrðist ekki nokkurt hlióð. Kon- urnar, ungfrú Footer og frú Roach höfðu tekið vel til og kveikt udp í öllum herbergjum. Um leið og ég opnaði dvrnar sagði é>: ..Eloise, einu hef ég levnt þig. Eg er ekki búinn að fá þiónustufólk. En ég hef góða von og ég er búinn að finna tvær ágæt- ar konur sem geta komið á hverjum degi bangað til við erum búin aö finna fólk. Mér fannst ekkert lis'gja á. Eg sagði þér þaö ekki fyrr, svo að þú hefðir ekki áhvegjur." Hún tók bessu með meiri stillingu en ég hffði búizt við. Við reikuðum um, virtum fyrir okkur ríki okkar og komum meö tillögur til úrbóta. Síðan útbió éa' snarl handa okkur og við fórum í rúmrð. Eg svaf ekki • sér- lega vel. Daginn eftir lagði ég eð Eloise að vera í rúminu fram að hádegi. Og þegar sjálfir flutningarnir voru um garð sengnir var eins og orka hennar væri þorrin, svo að hún hélt sig í rúminu fram á dag, en þá fór ég meö hana í stutta göngu og náöi síðan í legustól Í6a1datízkan Tízka og tildur er engan veg- inn nýtt fyrirbrigði, og frá ó- munatíð hafa menn reynt að tolla í tízkunni, hvort sem hún var hentug eða tildursleg. í bók Björns Þorsteinssonar, ís- lenzka skattlandið, er kafli með nafninu Stéttaskipting og tízka, þar sem vikið er nokkuð að ¦þessu efni. Til gamans skulu teknar hér glefsur úr þeim kafla: ,,í rituðum heimildum ís- lenzkum frá miðöldum er getið hundraða tegunda af álnavöru, sem hér var notuð og má þar á meðal nefna persneska dúka eins og baldikinn eða baldurs- skinn, bartard og bukaram. Þá tíðkaðist hér einnig flauel, baðmullarefni eins og fustan og guðvefur, lín og léreft, pell og purpuri, alún og eilki og alls konar annar dýrindisvefn- aður. En þessi innfluttu dýr- indisklæði hafa ali.irei verið í aimenningseign, alþýða manna hefur gengið i heimaunnum föt- ugt um þann mikla ósið, er menn hafa hér meir í venju tekið í þvísa landi en í engu öðru fátæku, um skrúðklæðnað, svo sem margir hafa raun af með etórum skuldum og missa þar fyrir þarflegra hluta margra, en hinn fátæki þarfn- ast sinna hjálpa, og liggur fyr- ir slíkt margur til dauða úti frosinn, og því gerum vér öll- um mönnum kunnugt, að hver sá sem á til hundraða og eigi minna, hvort sem hann er kvongaður eða eigi, má bera eina treýju með kaprúni (höf- uðfat) af skrúði; en sá er á til xi hundraða, má þar með bera skrúðkyrtil einn; sá er á til !xxx hundraða má þar meðv bera "úlpu eða kápu tvídregna utan gráskinn; en sá er á til hundrað hundraða, hann má að frjálsu bera þessi öll klæði; utan lærðir menn beri klæði sem þeir vilja, og handgengn- Sr menn,' þeir sem sér eigu öll sskyldarvoþn. Þeirn mönnum og, Framhaid af 4. síðu grunni og vígður árið 1949. Við það tækifæri hél-t Sigfús Sigur- hjartarson mjög fagra ræðu, er hann nefndi „Landnemans þrá". Nú er skíðaskálinn orðiim sá samastaður, *þar sem félag- arnir geta skemmt sér við hol'a útivist og fjörugar kvöld- vökur. Árið 1955 eignuðumst við fé- lagsheimilið í Tjarnargötu 20 og þar með stórbættar aðstæð- ur tii félagsstarfseminnar, sem gjarnan mætti nota enn betui ¦en gert er. í félagsheimilinu eru góðar aðstæður til fundar- starfsemi og þar geta áhuga- hópar starfað. Þangað er hægt að koma á hverju kvöldi og spila. teíla, lesa, rabba saman eða hlusta á útvarp. ÆF hefur tekið öflugan þátt í heimsmótum æskunnar, sem hingað til hafa verið haldin í hinum stærri borgum Austur- Evrópu, en það næsta verður háð í Vínarborg að sumri. Heimsmótin hafa veitt æsk- unni kærkomii. tækifæri til að kynnast skoðunum, áhuga- málum og menningd ungs fólks hvaðanæva úr heiminum. Æskulýðsfylkingin á enn næg verk að vinna. Það er verkefni fyrir hana að, vinna bug á hinni miklu deyfð og óstjórn, sem nú ríkir í mál- efnum íslenzkrar æskvi. Hún mun vinna ötullega að lausn á ýmsum vandamálum, eins og vöntun á íbúðum við hæfi ungs fólks, sem vill stofna heimili, skorti á skemmtistöðum, þar . sem ^hægt er að skemmta sér á heilbrigðan og ánægjulegan hátt í staðinn fyrir sjoppur og samkomustaði, þar sem gróða- sjónarmið braskara ræður. Það er hlutverk ÆF að fylkja æskufólki til sjávar og sveita undir merki sósíalism- ans, og verða þannig sá vaxt- arbroddur Sósíalistaflokksins, er rétti honum örfandi hönd til að sanna honum að hann só á framtíðarvegi. lu secpr um allt fram á þessa öld, þótt sem utan hafa farið er lofað hún reyndi að tolla í tízkunni að bera þau klæði, er þeir flytja sjá'fir út, meðan þau Yinnast, þó að þeir eigi minna með snið og lit á föttim sín- um.... „Til staðfeátingar því, að ís- lendingar hafa snemma gerzt stertimenni í klæðaburði er klawsa í. Jó«sbók um skrúð- klæðnáð og hljóðar á þennan hátt: „Það er öllum mönnum kunn- fé en fyrr segir, en eigi skulu þeir kaupa til framar en fyrr skilur. En ef nokkur ber sá skrúðklæði, er minna fé á eða öðruvísi en hér votar, sé klæði upptæk komings umboðsmanni nema koivur beri". ^ramhald af 6. síðu. " Pisternak er þegn í, en hall- r-,JBlti í engu þeim andlegu þ:-"lnhö1durum, sem haft hafa siálfo hana að ambátt sinni, þótt ^andséð sé að Pasternak hafi til þessa orðið harðar úti en Rannveig. Þær styrjaldir, sem Rann- veig Þorsteinsdóttir boðar þegar svo stendur í bæli hennar, bæði stríðið gegn f járplógsstarfseminni og hem- aðurinn gegn andlegu kúgun- inni eru góð str.'ð. Hitt er öllu lakara, að'einhvernveginu hlýtur að leika nokkur vafi á því, að hershöfðingi, sem heyr hina fyrrnefndu styrj- öld helzt með innheimtu. eða fasteignasölustarfi fj'rir lög- Jræðingataxta og hina síðar- töldu með atkvæðasöfnun í þágu andstæðinga sinna eðá með því að gerast félagi í öðrum flokki en hann styður, verði ekki tiltakanlega sigur- sæll. Hitt er annað mál að góður málstaður yerður auð- vitað ekki vonlaus fyrir þad, þótt honum bjóðist vafasaniur fyrirliði.

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.