Þjóðviljinn - 07.06.1963, Blaðsíða 10

Þjóðviljinn - 07.06.1963, Blaðsíða 10
10 SÍÐA HÓÐVILIINN ¦ :¦ ¦ Föstudagur 7. júní 1,963 Texas sagði ,að aðeins hið bezta væri nógu gott handa barninu sem hann hefði tekið á móti og valið nafn á. Blessaður Texas, bugsaði Garnet með angurværð. Texas faafði ekíki vikið frá flöskunni dögum saman. Þessa stundina sat hann niðri í veit- ingstofunni með flösku fyrir framan sig á borðinu og drakk sleitulaust til að ljúka því af. Hún fór niður. Það var tölu- verð háreysti á barnum. Einn sjálfboðaliðinn frá New York hafði lent í orðaskaki við einn af angelenóunum. Hvorugur þeirra kunni meira en svq sem tíu orð í máli hins, svo að ætla maetti að rifrildi væri óhugs- andi. en þeír voru of drukknir til að athuga það. Til allrar hamingju voru þarna tveir liðs- foringjar frá aðalstöðvunum. Þeir sendu menn með banda- ríkjamanninn heim í búðirnar og barsveinninn José fylgdi inn- fædda mótstöðumanninum heim. \-<i«T Garnet kom inn, var f'" um garð gengið. Mikki var p* þurrka af borðinu og Flor- in^a var að enda við að gkenkja á kollur handa kátum piltum og var nú að raða flöskum. Liðsforingjarnir tveir, Lyndon majór og Brown kapteinn, höll- uðu sér upp að barborðinu með glas í hendi. Þeir voru að ræða um Fré- mont, en Garnet iók eftir Þyí að þeir sneru bakinu í barborðið, svo að þeir gætu séð yfir sal- inn, ef til frekari óspekta kynni að koma. Hún leit á borðið sem Texas sat við. Hann hafði sofn- að fram á handlegg sér. Hornið var í skugga, en hann lá þann- Hárgreiðslan P E R M A, Garðsenda 21, sími 33968. Hárgreiðslu- c* snyrtistofa Dömnr, hárgreiðsla við allra hæfi. TJARNARSTOFAN, Tíamargðtu 10. Vonarstræt- Ismegin Siml 14662. Hárgrelðslustofan S ÓL E Y Sólvallagötu 72. Síml 14853 Hárgreiðslustofa APSTURBÆJAR (María Guðmundsdóttlr) Laugavegi 13 siml 14658. Nnddstofa á sama stað. ig að andlitið sneri upp í ljós- ið. í>að virtist ekki fara vel um hann. Gamet vonaði að José kæmi fljótt til baka, svo að hann gæti hjálpað Texas heim. Hún heyrði á tal þeirra maj- órs Lyndons og Brown kapteins. Þeir ræddu um að Kearney hershöfðingi væri farinn land- veginn frá Monterey til Leaven- worth-virkis og Mason ofursti væri nú iandstjóri í Kaliforníu. Frémqnt hafði fengið gkipun um að fara til Leavenworth virkis með hershöfðingjanum. Flestir álitu að hann yrði kallaður fyr- ir herrétt. — Hve marga menn tók hers- höfðinginn með sér? spurði Brown kapteinn. — Ég veit það ekki með vissu, sagði majórinn, — en ég veit að hann hafði marga úr liði Fré- monts í för með sér. — Sem vitni? spurði Brown kapteinn. — Það er ekki óliklegt. Brown hristi höfuðið. Liðsforingjarnir tveir höfðu oft komið á barinn, en hvorugur þeirra drakk að ráði. Lyndon majór var þreklegur maður með úlfgrátt skegg og dökkt hár, hæruskotið í vongunum. Brown kapteinn var yngri, að því er virtisfr milVi þrítuga.'?-<JB rtertugs, sterklegur, vöðvastæltur mað. ur, f meðallagi hár. Hann var var með dökk viðfelldin augu og þægilega framkomu. Hann tal- aði aldrei við Garnetu nema hann værj að biðja um af- greiðslu og framkoma hans var mjög ópersónuleg, en hún var þess fullviss að henni myndi geðjast að honum við kynningu. Þegar hún leit á hann núna. hafði hann lyft hendinni til að veifa manni sem fór út qg talaði eitthvað um leið um verkefni næsta dags. Dyrnar lokuðust á eftir manninum og höndin á Brown kapteini stanzaði á miðri leið. Hann einblíndi á eitthvað við dyrriar. Lyndon majór spurði undrandi: — Hvað gengur að þér, Brown, hefurðu séð draug? Brown kapteini varð hver'ft við. þegar vinurinn ávarpaði hann. Hann setti frá sér glasið í skyndi, en svo tæpt að Garnet þurfti að forða því frá falli, en kapteinninn tók ekkert eftir þvi. Hann hélt áfram að stara út í hornið, — Já, sagði hann við Lyndon majór. — Draug — það er ekki svo fjarri sanni. Líttu þangað, Lyndon. Þarna út í skuggann. Sérðu dauðadrukkna martninn sem liggur fram á borðið? Garnetu rann kalt vatn milli skiniis og hörunds. Hún hefði átt að vita, að þetta myndi koma fyrir einn góðan veðurdag. Vesalings Texas. Vesalings Tex- as sem hélt hann hefði getað flúið fortið sína. Lyndon majór leit við og fylgdi augnaráði Browns. Hann stundi og rödd hans var hás af geðshræTÍngu þegar hann sagði: — Drottinn minn, Brown! Þetta er þó ekki — þetta getur ekki verið — — Jú. reyndar, sagði Brown kapteinn. — Það er Emst Con- way. Mennirnir tveir litu hvor á annan. Þeir hristu höfuðin og horfðu aftur á Texas. Gamet leit á hann líka. Hún sá úfið hárið og skeggið, hálfopinn munninn, skyrtuna ataða vín- blettum, höndina á borðinu sem ekki var alltof hrein, hún sá hann í heild sem óhreinan, rytjulegan fylliraft. Lyndon maj- ór skellti fyrirlitlega í góm. —¦ Jæja, þannig fór þá fyrir honum. sagði hann. — Ég hélt sveimér að hann væri dauður. — Ég vildi óska að hann væri það, sagði Brown kapteinrt. — Sá bezti — æ, guð minn góður. Lyndon, ég gæti grátið. í>að var hvorki fyrirlitning né viðbjóður í röddinni. Það virt- ist helzt sem hann væri hrygg- ur. Garnet flaug í hug að hann hugsaði um Texas á sama hátt og hún. Að hann vissi að þetta væri ekki hin rétta mynd af Texas. Að hann skildi hann ekki en vorkenndi honum án þess að skilja hann. Glaðlegur dáti bað Garnetu um drykk. Hún afgreiddi fleiri gesti, afþakkaði hjónabandstil- boð og tilboð af öðru tagi. Loksins kom José aftur, og hann kom Texasi heim til sín. Það leið að lokum og fækkaði í veitingastofunni. Margir urðu að vera komnir inn fyrir mið- nætti. Lyndon majór var íar- inn. Brown kapteinn hafði tyllt sér á borðið næst bamum. Hann horfði dapur í bragði í áttina þangað sem Texas hafði setið, það var eins og hann gæti ekki hætt að hugsa um það sem hann hafði séð þar. Annar Hðsforingi kom inn og sagði að hann gæti farið. hann skyldi sjálfur hafa auga með stofunni þar,.,til ,jokað yrði. Brown kap- teinn þakkaði honum fyrir og reis á fætur. Áður en hann komst til dyra, ávarpaði Garaet hann. Hann leit undrandi við. — Voruð þér að kalla á mig? Garnet kinkaði kolli, undr- andi á sínu eigin hugrekki. Það sem hann vissi um Texas kom henni ekki við og hún vissi, að honum yrði ekki um að hún hefði °rð á þvi, en hún sá sig samt tilneydda að gera það. — Má ég tala dálítið við yður, Brown kapteinn? spWði hún og reyndi að sýnast ekki ! eins ó- framfærin og hún var. — Sjálfsagt, sagði Brown kapteinn. Hann talaði kurteis- lega, hann var sjálfsagt einn þeirra manna sem sýrtdi konum aldrei ókurteisi nema hann væri tilneyddur til þess, en hann gekk aftur að barborðinu án nokkurrar hrifningar. Gamet talaði lágt til þess að vek'ja ekki athygli. — Brown kapfeirtn. rétt áð- an voruð þér að tala við Lynd- on majór. Ég var ekki að reyna að hlusta, en ég komst ekki hjá því að heyra sumt af því sem sagt var. — Það gerir víst ekkert til, sagði hann uppörvandi. — Vlð vorum ekki að ræða nein hem- aðarleyndarmál. Haldið áfram. Hún varð hugrakkari. — Þér þekktuð aftur mann sem var — sem svaf þaraa fram á borðið við dymar. — Já, reyndar, sagði hann og beið þess alvarlegur í bragði að hún héldi áfram. —¦ Ég veit að þetta kemur mér ekki við, en viljið þér ekki vera svo vænn að segja mér hvort hér eru fleiri sem þekkja hann. Hann hugsaði sig um. — Ég býst ekki við því. Lyndon majór og ég vorum af iilviljun í Leav- enworth-virki veturinn sem Con- way var þar. Brown kapteinn var undrandi. — Má ég spyrja hvers vegna þér viljið vita það? — Það stenduT þannig á því. Þér gerið ráð fyrir að ég viti hver hann er, en það veit ég ekki. Hér veit enginn nein deili á honum. Ég gkal skýra það út fyrir yður. — Já, gerið það, sagði Brown kapteinn. — Hann kom hingað til Kalí- fomíu fyrir nokkmm ámm, hélt Garnet áfram. — Hann hefur aldrei sagt neinum hvað hann héti eða neitt annað um sjálf- an sig. Við þekkjum hann bara undir nafninu Texas. — Við kðlluðum hann lika Texas, sagði Brown kapteinn og brosti. — Hann var alltaf að tala um lýðveldið Texas. tala um hve dýrlegt land það væri. En látig mig ekki trufla yður. Haldið áfram. — Öllum geðjast að honum, sagði Garnet, — en enginn hef- ur reynt að komast að því hver hann er. Brown kapteinn hlustaði með afchygli. Garnet hélt áfram: — Sjóið þér til, áður en stríðið hófst við Mexíkó komu hundruð manna til Kalifomíu frá Bandarikjunum og öðmm löndum. Til þess lágu allar mögulegar ástæður. En smám saman komst hér á eins konar hefð. Það mætti kalla það ó- skráð lög. Eitt var það að hrófla ekkí við fortíð manna. Enginn var spurður þess hvað hann hefði gert í heimalandinu. Það var hægt að treysta manni eða Iáta það vera, en meðan hann gerði ekkert af sér, fékk hann að vera í friði. Skiljið þér hvað ég á við? — Auðvitað, sagði Brown kapteinn. Hann kinkaði kolli í hugandi á svip. — Leyfið mér að segja yður dálítið um Texas. Megið þér vera að því að hlusta á mig? Brown kapteinn horfði á hana með ábuga. — Mig langar mjög til þess. — Texas hefur einn galla, sagði Garnet. — Þér vitið hver hann er. En trúið mér, það er hans eini galli. Hann er heið- arlegur og grartdvar og hjarta- góður. Oftar en einu sinni hef- ur hann veitt mér ómetanlega hjólp þegar ég þurfti á því að halda. Og þess vegna bið ég yð ur núna: Komið ekki upp um Texas. Leyfið fortíð hans að vera í friði. Brown kapteinn svaraði alv- ariegur; — Þakka yður fyrir að þér sögðuð mér þetta. Ég skal ekki koma upp um hann. — Það er fallega gert. sagði Gamet, — og þér ætlið að skila þessu til Lyndons ma'jórs? — Já, ég skal segja honum það sem þér hafið sagt mér, svaraði hann. Hann hugsaði sig um andartak og spurði: — Ef SKOTTA Xú pöhknm við saman, og förnm í nýjan stað. Jón og Iísa vorn síðnstn viðsldptavinir okkar. Bíddu þangað tQ þú sérð nýja staðlnn. Við hiiðina á skurðlækni með plastaðgerðum. Hérna vill enginn láta mynda sig. Pabbi. Þetta er Krummi. . . . Hann er fyrrvcrandi vinur bcztu vinkonu minnar í bitteðfyrra. Sparíð viðha/dskostnað Aukln þekking á gerð og réttri meðferð bílsins gerir yður færari um að annast algengar viðgerðir. Þér kom- izt hjá þreytandi bið eftir verkstæoisplássi og farar- tækið endist betur Við höfum nú fyririiggjaridi handibækur á ensku um viðhaid og meðferð þessara gerða evrópskra bila: Volkswagen, allar gerðir frá 1954 til 1962. Iiandrover allt frá 1958. Fíat 1100 og 1200, frá 1953. Fiat 600 og 6C0D, frá 1955. Fiat 500 og 500D, frá 1957. Mercedes- Benz 180a, 180b 190 og 190b, frá 1957. Mercedes-Benz 219, 220S og 220SE, frá 1956. Ford Taunus, frá 1957. Opsl Olympia og 1200, frá 1953. Renault Dauphine og Caravelle. Citroen 2CV, frá 1949. Siinca Aronde, frá 1954. Peugeot 203 og 403. Ford Zephyr og Zodiae, frá 1951. r-ord Consui, frá 1957. Ford Anglia, Prefect og New Herald. Austin Seven, frá 1959. Austin A40, A50 og A55, Popnktr. HiIIman Minx og Husky, frá 1948. Morris Ox- ford, frá 1959. Morris Mini-MSnor, frá 1959. Triuinph frá 1954. Austin A30 eg A35, frá 1952. Allar «ru bækumar með fjölda mynda. Verð kr. 42.00 til 66.50. Bókabúð Máls og menningar Laugwegi 18, sími 18106. tltvegum allar fáanlegar erlendar bækur, blöð eg tímant. BifreiSar - Sala Eftirtaldar bifreiðar eru til sölu: 8 tonna vörubifreið International, smíðaár 1955, 6 manna fólksbifreið Plymouth, smíðaár 1957, 6 manna fólksbifreið Ford, smíðaár 1957. Bifreiðar þessar verða til sýnis föstudaginn 7. júní og laugardaginn 8. júní n.k. kl. íl—18, uð Eleppsvegi 18. Skriflegum tilboðum sé skilað til Áburðarverk- smiðjunnar h.f., Gufunesi, fyrir kl. 4 e.h. briðju- daginn 1. júní nk. A ABURÐARVERKSMIÐJAN H.F.

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.