Þjóðviljinn - 11.04.1976, Síða 21

Þjóðviljinn - 11.04.1976, Síða 21
Sunnudagur 11. april 1976. ÞJÓÐVILJINN — SU)A 21 Sköpun vatnanna — I'autt haf! — llann skapaði það i þunglyndi... — Nú cr að falda sjóinn! Körfuboltaliðið er i bænum. Mikiö spíramál Lögreglan i Osló kom fyrir skemmstu upp um allmikið smyglmál. Sex menn komu fyrir rétt og 105 hafa fengið sektir. Smyglað var 10 þúsund litrum af hreinum spira frá Hollandi á timabilinu mars—júni i fyrra. Innkaupaverðið á sprúttinu var um 150 krónur litrinn en söluverð 2100—2700 þegar hann hafði farið um allt að fjórum milliliðum. Sprúttið var sem fyrr segir keypt i Hollandi og flutt með vörubilum yfir Danmörku og Sviþjóð til Noregs. Ekki tókst lögreglunni að hafa uppi á nema 15 litrum ódrukknum af þessu magni. Hverslags mengun Siðapostular nokkrir i borginni Pretoriu i Suður-Afriku boðuðu ekki alls fyrir löngu til mikillar brennu. A bálköst átti að færa klámbókmenntir allskonar og blöð. Borgarstjórn bannaði samt þessa siðferðilegu brennu á þeirri forsendu, að hún kynni að menga andrúmsloftið. Salómons- dómur Gömul kona flutti ekki alls fyrir löngu til fransks smábæjar i Ölp- unum ásamt með hundum sinum fimm. I'ikki leið á löngu þar lil ná- grannar hennar fóru að kvarta yfir hundafargani þessu. yfir íiávaða og öðru brambolti. Bæjarstjórinn vildí samt ekki gripa til örþrifaráða, vegna þess að hann vissi að gamla konan hafði ekki peninga til að kaupa kol til að hita upp bústað sinn og hundarnir yljuðu henni um kaldar nætur. Kvartanirnar gengu þá lengur — til sýslumanns. Hann lann leið út úr vandræðunum. Að visu út- vegaði hann gömlu konunni ekki peninga. liann lagði til þá mála- miðlun að þrir hundar af fimm vrðu gerðir úr heimi hallir. Nágrannarnir yrðu sáttari nokkuð við sitt hlutskipti og gamla konan yrði ekki með öllu án upphitunar. Kvikmynda- hátíöin „Maður- inn og hafið” i Odessa var haldin fyrir skömmu kvikmyndahátið áhuga- kvikmy ndagerðarmanna um efnið maðurinn og liafið og sam- eiginlegt framlag þeirra til varð- veislu og viðhalds auðlindum náttúrunnar. Slikar kvikmynda- hátiðir eru haldnar tvisvar á ári. Sýndai- voru 93 litkvikmyndir frá Sovétrikjunum. Búlgariu. Kúmeniu. Jugóslaviu. Banda- rikjunum. Englandi, ltaliu og Japan. Búlgaria hlaut fyrstu verð- aunin. er aðrir verðlaunahafar /oru Sovétrikin, Rúmenia og ingland. (APN) ADOLF J. /dSfe PETERSEN: VÍSNAMÁL Ennþá gerast ævintýr Það fer vel á þvi að hefja visnamál að þessu sinni með visu Jóns Þorsteinssonar á Arnarvatni, en hún er upphaf ljóðabréfi er hann orti til kunningja sins: Hefði ég róm svo rjóðri kinn rynni upp ijómi glóöa, skyldi hljóma i himininn heitur ómur ijóða. Hugur Þórhildar Sveinsdóttur reikar til norðlenskra fjalla, er hún litur i blámóðu fjarlægðar- innar: Fjarlægð biá mig hindur fast blær við stráin spjallar Ekki má ég óhlýðnast ef að þráin kallar. Jón M. Melsteð finnur nýjan þrótt ólga i æðum á fögrum sumardegi. Hann getur ekki orða bundist: Unað téðan augun sjá orku geð ei tapar. Fagurt veður vekur þrá von og gleði skapar. Kristján Ölason finnur snjallri samlikingu stað er hann litur kvöldið nálgast: Minn er timi aö færast fjær — fyrnist sálar gróður—. Kg er eins og barnlaus bær burstalágr og hljóður. Sigursteinn Magnússon er veraldarvanur maður. Hann kemst að þessari skemmtilegu niðurstöðu: Kg hef eignast hund og hest i höllum kringuinstæðum. Þetta tvennt mér þykir best af þúsund jarðargæðum. Magnús Ölafsson gerir upp lifshlaupið, og kemst að þessari niðurstöðu: Útþráin og ævintýr æskumanninn seiðir. Ellin sinar byggir brýr til baka á fornar leiðir. Itannveig Guðnadóttir skarar i gamlar glæður og sér þar margar hugljúfar myndir: Æskan jafnt og Elli fær óskipt mál að vonuin, að geta tendrað glæðurnar frá gömlu minningonum. l>óra Jónsdóttir frá Kirkjubæ l'agnar vorinu, og strikar út veturinn i einum vetfangi: Stundin bætist örðug ein, engum grætist bráin. Lundin kætist, minnka mein, inörgum rætist þráin. Vítt um heiði viðkvæm þrá vængi brciöir þorsins. Sólin greiðir suðri frá sigurleiðir voreins. Þögnin og kyrrðin heilla Guð- rúnu Magnúsdóttur frá Klukku- felli. Hún segir svo: Þegja vindar. Björt og blá bærist lindin valla. Þokur bindast örmum á eftir tindum l'jalla Feguröin blasir hvarvetna við listamannsauga Rikarðs Jóns- sonar myndhöggvara. Það er jafnt i vöku og draumi: Ast og list er lifið allt, ljós og skugga-brúnir. Himinleiftur, heitt og kalt, húm og draumarúnir. Hvar sem leiðir liggja verður Rikarði hugsað til átthaganna. Austurland, fyrst og siðast: Fyrnist slóð um fjöll og sand. fýkur i gömlu sporin. Altaf þrái ég Austurland, einkum þó á vorin. Óður til vorsins hlær i hendingum Jens Sæmundsson- ar. Gleymdur er vetur með hret og hriðar. Ljómar sól um sæ og ver. signir hól og dranga. Vore i skjóli oröið er allt sem kól á vanga. Lifið hlær með létta brá, ljómar særinn friður. Gleðiblær er öllu á unaðsvær og þýður. Grimur Thomsen yrkir svo um Jónas Hallgrimsson: Þú gast látið lækjarnið i Ijóðum þinum heyra. ^Sjávarrót og svanaklið sanda bárur keyra. Langt frá þinna feðra fold — fóstru þinna Ijóða — ert nú lagður lágt I mold, listaskáldið góða. Skáldbóndinn og náttúruunn- andinn, Guðmundur Friðjóns- son á Sandi.segir svo fagurlega: Ennþá gerist ævintýr, eyjar, búnar flosi, jarðar-kringla, himinn hýr, hafið — öll i brosi. Sr. Jón Þorláksson á Bægisá lýsir þannig fátækt og allsleysi: Margur fengi mettan kvið — má þvi nærri geta —, yrði fólkið vanið viö vind og snjóa að éta. Gisli Brynjólfsson finnur hvernig vorsólin með geislum sinum og fegurð glæðir ástina til alls hins góða: Þegar sumarsólin skær sa'lu geislum vekur, enn i hjarta ástin grær. allt að þiöna tekur. Þorsteinn Þ. Þorsteinsson, einn af elstu islenskum rithöf- undum vestanhafs. kveður svo, og hugsar þá án efa heim: Sveipar nóttin sefa frá. sé ég óttu giainpa. loga. Skugginn flótta-fótum á flýgur skjótt að vestur-boga. Þegar Jón Bermann las öð einyrkjans, þa nýútkominn eftir Stefán frá Hvitadal, varð hann sem fleiri snortinn af hinum hreinskiinu ljóðum. Hann kvað: Innri glóð er eðli manns eins og gróður lilini. Þvi muii óður einyrkjans eignast góða vini. Friðrik Hansen fyrrum kennari og vegavinnuverkstjóri á Sauðárkróki var kunnur fyrir snjallar visur. Hann var skáld ástar og fegurðar: Þó að visan þyki góð. þjóti um viðan bláinn, alltaf verða óort ljóð innsta hjartans þráin. Baldvin Jónatansson, er kallaður var skáldi hefur kveðið þessa fallegu kvöldvlsu: Degi hallar. Dýrlegt er daggarfall á túnuin. Smalar allir hóa hér hátt i fjallabrúnum.

x

Þjóðviljinn

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.