Þjóðviljinn - 24.04.1977, Qupperneq 21

Þjóðviljinn - 24.04.1977, Qupperneq 21
Sunnudagur 24. aprtt 1977 ÞJÓÐVILJINN — StÐA 21 n AÐ LÆRA Á HflMINN — Eigum vift kannski aö láta giraffann fá þessa háu nótu? -Xr '*■ rnM, ÆVINTÝRI PAFAGAUKSINS — Ég fann hann — hann haföi faliö sig allan dag- inn i hljóöritunarstofunni. — Hér er fyrir öllu séö: ibiiö drottningar, barna- heimili og herbergi fyrir fimmtiu miljón vinnu- konur. i \' i/ \ rósa- garðinum Ný starfsgrein. Sumir hafa iátið i ljós þá skoðun, að eina leiöin til að gæða miöbæinn lifi sé aö leigja 200 manns og borga þeim fyrir að vera vegfarendur, ganga um og vera eölilegir. Visir. Þetta er ekki ekki ekki þolandi... Havana var einhver mesta melluhúsaborg i heimi fyrir bylt- inguna. Núna sá ég þar varla opinberan dansstað. Þú kemst þarna tæplega á fylliri og alls ekki á kvennafar. Visir. Menningarblanda Skafrenningur og ofanbylur og poppararnir hriöskjálfandi meö rassinn út i loftiö viö aö moka snjó. Visir. Sælir eru hógværir Morgunblaöinu dettur ekki i hug aðhalda þvi fram, aö það geti kveðiö upp úr með þaö, hvað er kristindómur og hvaö ekki. Morgunblaöiö. Endalok mannúðarstefnu Ætti brennivinsflaskan að kosta 5—6 þúsund krónur? Vlsir. Guvuð, en dónó! Vegur ástarinnar er bæöi þröngur og krókóttur. Þaö er þó engin ástæöa til að láta deigan siga. Stjörnuspá Visis. Æðri veðurfræði Ekkert skil ég i þessu veöur- fari. Það er rétt eins og guð hafi fengið nýja vasatölvu i jólagjöf og kunni ekki á hana enn. Heyrt i Laugunum. Svona gerist f draugalausu landi Vaxbrúða, sem fannst i almenningsgarði i Los Angeles fyrir nokkru, reyndist siðar ekki vera brúða heldur lik, jaröneskar leifar af þekktum bófa sem lést áriö 1911. Morgunblaðiö. Er Kristur úr Vesturbænum? Vonandi hafa islensk ungmenni sálarþrek.... og láta ekki prédik- ara, nýkomna úr öörum löndum, raska ró sinni. Morgunblaöiö. Alheimurinn sprengdur Eins og ég sagði: þú ert allt, konan þin enn meira. Timinn. Hamingjan og græjurnar Þú verður aö vera hamingju- samur, hamingjusöm, þó aö engin sé frystikistan, en ég skal fúslega viðurkenna aö i nútima menningu er erfitt að vera án is- skáps. Hafiröu á annað borð oröið ástfanginn, þá áttu isskáp. Frystikistan kemur seinna, ef guö og heilsan lofar. Trúöu á aflið i sjálfum þér og þú munt hljóta andlegan sigur, þann sigur sem er okkur öllum kærkomnastur. Tfminn. ADOLF J. PETERSEN: VISNAMÁL UNDARLEG ER ÍSLENSK ÞJÓÐ Nú er vetur úr bæ. Sumarið er komið, vorið hefur boöað komu sina. Sumardagurinn fyrsti var og er hátiðardagur hér I okkar landi, menn bjóöa hver öörum gleöilegt sumar, og áöur fyrr þá skiptust menn á sumargjöfum; um þaö hefur meöal annars þessi visa veriö kveöin: A sumardaginn fyrsta var mér gefin kista, hattur og hrótur og heill silkiklútur. Kannski getur einhver fróöur maöur sagt meö sanni hver hafi veriö höfundur aö visunni, en ég veit það ekki. Mörgum finnst þetta ekki sérlega vel kveöiö, en sá var háttur manna aö yrkja um næstum allt sem við bar, eöa eins og Stephan G. Stephansson kvað um islenskan kveöskap: Undarleg er fslensk þjóö! Allt, sem hefur lifaö, hugsun sina og hag I Ijóö hefur hón sett og skrifaö. Hlustir þó og sé þér sögö samankveöna bagan, þér er upp i lófa lögö: landið, þjóöin, sagan. Á góðu vori kvað Jóhann Ólafsson fyrr bóndi i Miðhúsum i Óslandshlið: Glóa hliöar, glampar sær, gleöst nó lýður dreyminn, Blómafriöa grundin grær, — guö er aö smiöa heiminn. Frfkkar landiö, léttist mál, leysist vanda þáttur. Vfkur grand, en vermir sál vorsins andardráttur. Káinn, Kristján N. Július brosti I gegnum tárin og kvaö: Gott er í ári og gróörartfö, gegnum tár ég brosi, elda-báru foldin friö flýgur i hára losi. Voriðeraökoma og skólunum að ljúka; þá er það Þorsteinn Jóhannesson bóndi og kennari á Svinafelli i öræfum sem kveöur: Fyrir vorsins vörmu sól vetur gamli er flóinn. Sveimar fugl á sumarból. Senn er skólinn búinn. Verkefnin breytast, segir Þorsteinn, það koma vorannir og þó: Vann ég foröum verkin flest, var þó misjafnt nenninn. Hænast nó aö hendi mest hamarinn minn og penninn. Um gestinn á gangi kvað Jón Magnússon: Óllu voriö unaö ber. Yngir spor aö höll og ranni. Stærri skorinn stakkur er styrk og þori hverjum manni. Um mig streymir yndisblær eins og hreimar nýrra braga. Sé ég heim, þar bjartur bær barni geymir auönudaga. Kærir þrestir klökkvaljóö kveöa gesti einum leiöar. Geislafestar glóey rjóö greiöir vestur bjartar heiöar. Skáldastyrkinn sinn fékk Ólina Jónasdóttir frá Fremri-Kotum hjá vorinu og kvaö: Horfinn vetur héöan er, hrunin snjóavirkin, og aö vana voriö mér veitir skáldastyrkinn. Þaö á f sjóöi þarflegt flest, þess eru djópir brunnar, hefir Hka bjargaö best börnum náttórunnar. Aö morgni dags kvaö Jón Guömundsson I Garöi: Syngja lindir sólarljóö, sveitin hrindir dvala. Eygló kyndir árdagsglóö yfir tindum dala. Sólin völlinn vermir hlý, vaknar flest ór dái. Lifsþrá, von og löngun ný lifna á hverju strái. Halla Eyjólfsdóttir á Lauga- bóli fjölgaöi sporum sinum þegar voraöi: Alltaf lifnar andi minn, enda fjölga sporin, þegar græni gróöurinn gægist upp á vorin. Hátt á lofti svffur sól, sér á jöröu niður, lltur yfir Laugaból, litlu blómin styöur. Meöan voriö og sumariö eru aö ganga i garö, er best aö lita I kringum sig i veraldar- amstrinu. Um mann sem þótti ótryggur i viöskiptum kvað Sigurbjörg Skúladóttir: I viöskiptum óvæginn aldrei svikráö bresta, svo er hann lika sjálfhælinn sem er hreint þaö versta. A félagsfundi einum, fyrir skömmu, var flutt tillaga um ákveöið efni; ekki þótti máliö sem best á textanum. svo Þormóöur Pálsson i Kópavogi kvaö: Aldarfariö, okkar bát undan straumi hrekur. tslenskan er oröin mát, enskan völdin tekur. t Búa-rimu eftir Matthlas Jochumsson er þessar visur aö finna: Hvar er, mikla undra-öld, aröur þinn og gróöi? Sólin þreytt viö syndagjöld sest I heiftarblóöi. Fallega sliti friöarþing foldar afarmenni: strax i blóögan byssusting breyttist friöarpenni. Er þá mannsins mennt og dyggö mas og skrum og þvaöur, hræsni, girndir, heimska, lygö, heift og ójafnaður? t Visnamálum 17. april s.l. var leiö prentvilla i næst-siöustu vfsunni; visan er rétt þannig. Ef ég breyti erni I stein ögn á móti blési. Ræki þá upp ramavein rödd af Álftanesi. Um gömlu skáldin haföi Ast- valdur Magnússon frá Bergs- holti Staöarsveit þetta aö segja: Man ég áöur æsku frá: Ýtar dáöum fyllir stökur kváöu staupum hjá, stundum ráövilltir. Og um nýju skáldin: Tiöin ljóöa önnur er, aukast fróöleiksgæöi: Yrkir þjóöin, eins og ber, einskær „móösins” kvæöi.

x

Þjóðviljinn

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.