Dagblaðið - 18.07.1980, Side 16

20
/
DAGBLAÐIÐ. FÖSTUDAGUR 18. JÚLÍ 1980.
' ' .... ................. *
Gítar og semball í Norræna húsinu
HELGA. JOHANN i
OG GUNNAR
ÞÓRDARSON
Á SPRENGISANDI
HELGA, JÓHANN OG GUNNAR
VERÐA í AUSTURSTRÆTI í DAG
FRÁ 2-6 OG ÁRITA NÝJU
HLJÓMPLÖTUNA SPRENGISANDUR
Tónleikar í Norræna húsinu 15. júlí.
Flytjandur: Wim Hoogewarf, gltaHelkari og
Þóra Johansen, semballelkarí.
Efnlsskrá: John Dowland; My Lady Hudsons
Puffe, Pavane Lacrímae og Frog GaNiard; Jan
P. Sweellnck: Toccata nr. 16 ( a-moll; J.8.
Bach: Triósónata I d-moll, BWV 627, Dom.
Scariatti: Sónata ( D-dúr K 119; Luigi
Boccherini: Introduction et Fangado;
Stephan Dodgson; Duo Concertant; Joel
Bons: Ruyskens; Walter Hekster: Chaln;
PorkeH Sigurbjömsson: Fiori.
Það hefur farið fyrir Þóru Johan-
sen eiris og fleiri píanóleikurum að
falla fyrir sembal í námi erlendis, og
túrnerast svo I trúnni að ekki verði
aftur á píanóbekkinn snúið. Og heim
er hún komin að láta í sér heyra á-
samt gítarleikaranum Wim
Hoogewerf. Það var reyndar hann,
sem hóf hljómleikana með þremur
stykkjum Johns Dowland.
létt og lifandi með sínum sterka per-
sónulega stil. Þóra lék síöan Toccötu
Jans Pieters Sweelincks.
Þungt í byrjun,
en lóttist
Toccötuna lék Þóra ágætlega, en
mér fannst skína um of í gegn að
Góður Dowland
Hvort sem hann var nú íri eða
Englendingur, þetta fyrrum hirðtón-
skáld Danakonungs, sem tileinkaði
verk sín jafnt tildursdrósum, sem
kafteinum hans hátignar Breta-
konungs, hverjir höfðu sjórán fyrir
aukastarf, og andaðist siðan i
örbirgð, eru lögin hans ætíð jafn
heillandi, ekki síst þegar vel er tneð
þau farið. Wim Hoogewerf lék þau
Þóra Johansen
L YFSÖLULEYFI
aug/ýst /aust ti/ umsóknar
Framlengdur er til 25. þ.m. umsóknarfrestur um
lyfsöluleyfið við Apótek Austurlands, Seyðis-
firði.
Umsóknir sendist landlæknisskrifstofu.
Ennfremur er innan sama umsóknarfrests lýst
eftir umsóknum um stöðu forstöðumanns við
sömu lyfjabúð, fari svo að lyfsöluleyfið verði
veitt einstaklingi.
Umsóknir um það starf sendist ráðuneytinu, þar
sem frekari upplýsingar fást um starfið.
Heilbrigðis- og tryggingamáiaráðuneytið,
15. júii 1980.
Sweelinck hafi hugsað hana sem
orgelverk. í triósónötu Bachs, bar
samleikur þeirra skólasvip framan af,
en I lokakaflanum áttuðu þau sig og
buðu upp á líflegan og skemmtilegan
samleik. í Sembalsónötu Domenicos
Scarlattis fannst mér Þóra full þung.
En Introduction et Fandango eftir
Boccherini léku þau með þokka og
reisn.
Wim Hoogewert.
Brellur nútímans
Á seinni hluta tónleikanna
trónuðu svo nútímaverk. Duo
Concertant Dodgsons er allt of lang-
dregið verk og of hlaðið endur-
tekningum til að vera spennandi. í
gítarverkum Joéls Bons og Walters
Heksters fékk Wim Hoogewerf
ómæld tækifæri 11 að sýna sina frá-
bæru tækni. Bæði voru verkin nógu
skýr og stutt til að sleppa við að
verða þreytandi, þvi að báðum
tónskáldunum, og þá sérstaklega
Bons, hættir til að raða saman
effektum og tæknibrellum, sem sýna
að vísu góða þekkingu þeirra á
möguleikum gítarsins, en minna af
skáldgáfu. ,
Eðlileg blóm
Blómin hans Þorkels Sigurbjörns-
sonar reyndust vera virkilega
spennandi og áheyrilegt, en umfram
allt eðlilegt verk, þar sem
náttúrulegur hljómur og blær beggja
hljóðfæranna fékk að njóta sín til
fulls. Þóra og Wim léku „Fiori” lika
Ijómandi vel.
Þóra kemur fyrir, sem þroskaður
semballeikari, með ágæta tækni, en
dálítið þunglamalegan stíl.
Kjarkmikill
Wim Hoogewerf hefur frábæra
tækni og skemmtilegan, afar per-
sónulegan gitarstíl. Hann er ekki
einungis vel að sér í hefðbundinni
tækni hljóðfærisins heldur einnig í
þeim brellum, er vel þarf að kunna
til að koma nútimaverkum til skila.
Hann er kjarkmikill gitaristi — ég
man ekki eftir að hafa heyrt annan
gítarleikara takast jafn hressilega á
við nútímagítarverk.
Ingólfur Örn Arnarson ásamt einu verka sinna.
FAR SER ALLT
Ekki dofnar yfir sýningarstarfsemi
þótt hásumar sé samkvæmt almanaki
Þjóðvinafélagsins og virðist nú vertið
myndlistarmanna dreifast nokkuð
jafnt á árið allt, þótt óneitanlega sé
álagið mest áberandi mánuðina sept-
ember—desember og síðan febrúar
og fram i maí.
Ungur myndlistarmaður, Ingólfur
Örn Arnarson, sýnir nokkur verk í
Ásmundarsal til 20. júlí nk. Hann
stundar nú nám við listaakademíuna í
.Maastricht í Hollandi, eftir rækilegt
nám við báða myndlistarskólana hér i
Reykjavík.
Akademían i Maastricht, sem
nokkrir íslendingar hafa sótt, er
sérstök meðal evrópskra listaskóla að
þvi leyti að inn i hana eru aðeins 50
nemendi(r teknir og fær hver og einn
þeirra vinnuaðstöðu eftir þörfum
ásamt allri þeirri tæknilegu aðstoð
sem hann kann að óska eftir.
Náttúran
í æðra veldi
í fljótu bragði virðist fátt sam-
eiginlegt með þeim sex verkum sem
Ingólfur Örn sýnir, nema hvað Ijós-
myndatækni er beitt við gerð þeirra
allra. En við nánari skoðun koma i
Ijós önnur einkenni sem hjálpa áhorf-
andanum áleiðis. Ingólfur Örn
vinnur i myndröðum, oftar í mynd-
tvenndum. Atriðum er stillt upp hlið
við hlið, eða í námunda hvort við
annað, okkur til samanburðar — og
væntanlega skilnings. Á bak við þess-
ar ígrundanir listamannsins er náttúr-
an sjálf, en afar „intellektúelt”
meðhöndluð. Samanburður sá sem
Ingólfur Örn stendur fyrir virðist,
a.m.k. i sumum verkum, ganga út á
mismunandi sjónræna skynjun á
þeim fyrirbærum sem við stöndum
andspænis. Mikið stækkuð og grá-
kornótt mynd af himninum er fest
við hlið annarrar myndar þar sem
sést í mikið stækkað brot úr steini.
Við getum notað þetta verk sem út-
gangspunkt: meðan frekari stækkun
á himin-ljósmyndinni gerir hana enn
ógreinilegrt, þá verður mynd steinsins
enn skýrari við stækkun. En sé þess-
um . prósess” haldið áfram, þá enda
báðar rnyndir í þoku, óendanleika.
Að sjá og skynja
Hlið við hlið eru tvær ílangar
myndir. Önnur er mikið stækkuð
mynd af kvöldhimni, þar sem ljósið
er breytilegt eftir því hvort maður
aðstæður. Ég er alls ekki viss um að
ég skilji til fulls umfang þeirra hug-
mynda sem Ingólfur Örn hefur i tak-
inu og hvert þær koma til með að
leiða hatin. Öll úrvinnsla hans er hins
vegar afar tær og rökföst — þótt
helstu rökin séu kannski heimatilbú-
in.
Úr viðjum vanans
Það er ósköp auðvelt fyrir óinn-
vígða að hafa myndlist sem þessa að
háði og spotti. Og vissulega tekur það
tímann sinn að komast inn i þanka-
gang framsækinna ungra listamanna
á borð við Ingólf Örn. Stundum
reynist það heldur ekki fyrirhafnar-
innar virði. En um myndlist sagði
AÐALSTEINN
INGÓLFSSON

litur á efri eða neðri part myndarinn-
ar. Hin er sömu stærðar og alhvít
nema hvað efst er ritað „pebble”,
neðst „stone” (steinvala og steinn).
Hér virðist Ingólfur Örn vera að leika
sér með tvenns konar skynjun, þ.e.
sjónræna, sem les úr litbreytingum
fyrri myndarinnar, og orðskynjun,
sem gerir greinarmun á merkingu (og
skyldleika) þessara tveggja orða.
í öðrum verkum eru fleiri blæ-
brigði skynjunar könnuð svo og af-
leiðingar þeirra. Lögmálin um lit-
blöndun verða Ingólfi Erni tilefni til
myndrænnar rannsóknar og sömu-
leiðis kemur tímahugtakið inn í
skoðun hans á umhverfi við ákveðnar
heimspekingurinn og þjóðfélags-
fræðingurinn Lewis Mumford eitt
sinn þessi fleygu orð: „Hún á að örva
áhorfandann til þátttöku í sköpun,
leysa hann úr viðjum vanans, dýpka
hugsun hans og tilfinningar, skerpa
skilningarvit hans, styrkja innri
mann hans og búa til innihaldsrika
heild úr þeim þáttum lífsins sem áður
virtust fullir af þverstæðum og
óvissu, án nokkurs gildis eða inni-
halds”.
Ég sé ekki betur en margt af því
sem kallað hefur verið nýlist gegni
þessu hlutverki ágætlega, engu síður
en hefðbundnari myndlist.
- AI