Lesbók Morgunblaðsins - 07.12.1947, Blaðsíða 8

Lesbók Morgunblaðsins - 07.12.1947, Blaðsíða 8
372 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS Jaíníramt hafa þeir það á sínu valdi að láta það sameinast aftur. Vest- rænu þjóðirnar geta ekki sameinað Þýskaland aftur. Þess vegna er það höfuðsynd hjá þeim að vera að ala á sameiningu Þýskalands og hugsa sjer Vestur-Þýskaland sem samherja. Sagan sýnir oss, og rökrjettur skilnihgur á ástandinu, eins og það nú er, sýnir oss einnig, að ef Þjóðverjar verða einhvern tíma svo sterkir að það munar um þá sem bandamenn, og þeir eiga að velja um á hvora sveif- ina þeir skuli snúast, þá verða þeir bandamenn Rússa. Og eftir því sem vjer fáum hinu limlesta Þýskalandi íleiri stjórnartauma í hendur, því auð- veldara verður það fyrir Berlín og Moskva að komast að samkomulagi og stofna með sjer bandalag. Fyrst þeir Hitler og Stalin, Ribben- trop og Molotov, gátu komist að sam- komulagi, þá er ástæða til að ætla, að þvi Þýskalandi, sem stjórnað er af kommúnistum, jaínaðarmönnum og þjóðernissinnum, verði ekki skota- skuld úr því að komast að samkomu- lagi við Rússa. Og ef vjer skyldum nú klikkja út með því að gera sjerfrið við Vestur- Þýskaland, þá mundi það mjög flýta fyrir bandalagi Rússa og Þjóðverja. Þýska stjórnin, sem vjer hefðum gert samninga við, mundi þá verða stjórn fullvalda ríkis. Hún mundi hafa rjett til þess að haía sendiherra hjá öðrum þjóðum, taka á móti sendiherrum, nota erindreka og sendiherra erlendis, taka upp dulmál — sem sagt allar venjulegar aðferðir í milhrikja-við- skiptum. Þegar hún svo h'efði gert sjerfrið við Vesturveldin, væri henni það nauð synlegt að hef ja umleitanir um friðar- samninga við löndin í austri — Pól- land, Tjekkóslóvakíu og Rússland. Hún hefði þá þegar fengið hjá oss allt það, er hún gæti vænst að fá — ¦ og það er ckki mikið og hvergi nærri nóg til þess að nokkur þýskur föður- landsvinur geti sætt sig við það.'En með friðarsamningum við ríkin í austri hefði þeir allt að vinna. Þessir friðarsamningar mundu fara fram við rauða herinn í Austur-Evrópu og Eystrasaltslöndum Þjóðverja, og rauða herinn í Berlín. Rússland getur þá boðið Þjóðverj- um allt, sem þeir girnast, en getur jafnframt beitt hervaldi til þess að knýja þýsku föðurlandsvinina til að gera þá samninga sem þeim líkar. Það er því augljóst að vjer getum ekki notað Vestur-Þýskaland sem brimbrjót gegn Rússum. Og það er jafn augljóst að Vesturveldin geta ekki sameinað Þýskaland. Það er því engin- lausn á Þýska- landsmálunum að setja á fót fullvalda stjórn í sundurlimuðu ríki. Jeg tel því að Þýskalandsmálin verði ekki leyst á annan hátt en þann að gera Vestur-Þýskaland að hluta úr sameinaðri Evrópu. Ráðið er ekki að sameina Þýskaland, heldur sameina Evrópu, ekki að gera Þýskaland'sjálf- stætt, heldur gera Evrópu sjálfstæða, ekki að gera Þýskaland að brimbrjót gegn Rússum, heldur að friðlýstu svæði milli austurs og vesturs. Þetta væri hyggilegt, ef ekki næst samkomulag við Rússa um friðar- skilmálana. Með því móti væri komið í veg fyrir að Þýskaland yrði að nýu herveldi, hættulegt nágrönnum sínum. Með því móti væri komið í veg fyrir bandalag milli Rússa og Þjóðverja. Með því móti væri''því afstýrt að Þýskaland yrði að nýu orustuvöllur. V v V ^W V JARÐARFÖR Þaö var verið aö jarða konu, og henni fylgdu aðeins tveir menn: rnað- urinn hennar, sem var alveg rólegur, og heimilisvinuritm, sem var alvcg óhuggandi. Á heimleiöinni sagði ekkillinn: „Hertu upp hugann og vertu ekki svona sorgbitinn, jeg kann að eignast aðra konu". Barnahjal I'riggja ára tclpa var send í sveit. Fyrsta morguninn, sem hún var á bænum, spurði húsmóðirin: „Hvernig svafstu í nótt, litla vinkona?" „Með lokuð augun", sagði telp- an". Fjögurra ára telpa var með forcldrum sínum á berjamó í stríð- inu. Pabbi kallaði þá til hennar og kvaðst skyldi sýna henni orm, sem væri alveg eins og lyngið. Telpan: Er hann þá dulbúinn svo að Hitler geti ekki skotið hann? Magga mín cr ckki ncma fjög- urra ára. Hún var hjerna um dag- inn að leika sjer úti á bletti við tvo jaínaldra sína, dreng og telpu. En svo vcit jeg ekki fyr til en hún kemur háskælandi inn. „Hvað er áð þjer, Magga mín?" spurði jeg. „Honum Sigga þykir ekki vaent úm mig lcngur", sagði hún snökt- andi. „Hvaða vitleysa er þetta", sagði jcg. „Sigga þykir alveg jafn vænt um þig og áður". „Ónei, jeg vcit það", sagði hún. „Hann kastaði miklu meiri snjó í hina stelpuna". Kennarinn sá að Stjáni litli var mjög óhreinn á annari hendinni. Þá sagði kennarinn við hin börn in: „Sjáið hvað hann Stjáni er ó- hreinn á hendinni. Ef eitthvert ykkar getur sýnt mjer óhreinni hönd, þá skal hann sleppa við refs ingu að þessu sinni". Þögn. Ekkert barn gaf sig fram. Þá rjetti Stjáni fram hina hend- ina. „Líttu á þessa", sagði hann við kcnnarann. Anna litla var cinu sinni svo lengi í baði, að hendurnar á henni voru soðnar. Þá kallaði hún: „Sjáðu mamma hvað hendurnar á mjer eru sorgbitnar". -* ¦ ¦¦ii. i <^>

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.