Lesbók Morgunblaðsins - 12.02.1950, Blaðsíða 5

Lesbók Morgunblaðsins - 12.02.1950, Blaðsíða 5
LESBÖK MORGUNBLAÐSINS 81 Úndína á gamalsaldri og fagra kvæði, „Á.hafsbotni; brot úr Úndínu-sögu“, er of langt til þess að taka það í heild, og þó nýt- ur sín ekkert erindi þess rofið úr samhengi: Hví hlaut jeg að sökkva í hyldýpið kalt með hjartað svo fast við þig bundið? Hví reyndist svo stopult og enda- slept alt það-yndi sem hafði jeg fundið? Svo hörð eru örlög mín, vinur — — ó vei! En vertu mjer trúr samt og gleymdu mjer ei. Hve sárt var að skilja! Því enn var jeg ung með ást mína og hjartað í funa. Og án þín að lifa er lífsbyrði þung, og ljóð mitt er angistarstuna. Svo liörð eru örlög mín o. s. frv. Því sál mína og tilfinning ennþá jeg á, sem eitt sinn þú fyr hjá mjer vaktir, og ljósið það bjarta ei líður mjer frá meðan lífið í æðunum blaktir. Svo hörð eru örlög mín, o. s. frv. Hún var þá nýskilin við mann sinn, er hún orti þetta kvæði. Ofan í sviplíkt undirdjúp sárra rauna sjáum við gegnum ávarp hennar til barnsins, sem ætlaði að festa blómknapp á brjóstið á henni. — Þetta eru tvö síðustu erindin: Gefðu mjer laufblað sem fýkur um fold, það frostnóttin blómanum sneyddi, og rósina Ijúfu sem laut o’nað mold og langvinnur næðingur deyddi, og fííil með höfuð af hærunum grátt, sem hallast til hvílu með þverrandi mátt. Því svo fóru vonir sem voru mjer alt á vorblíðum æskunnar degi. Sumar var örskamt og úti varð kalt fyr æfinnar hallaði vegi; og altaf smádimmir á æfinnar leið, því aldrei skín sólin mjer fögur og heið. Tregaljóð Úndínu eru ávalt djúp og einlæg, en sárastur er harmur- inn að vonum í sorgarkvæðum þeim er hún yrkir eftir börn sín. En einnig þar er hún æðrulaus. Á eldinn hennar slær aldréi fölskva. Hann brennur eins í ástakvæðum hennar: Eins og þegar lækirnir fjalla- tindum frá fleygjast yfir klungur að lagar- djúpi blá, gegnum hverja hindrun sem heim- ur veitir mjer hugsun mín og vonir, þær stefna að einum þjer. Sólin gefur jörðunni líf og ljósyl sinn, svo lífga mína sálu þín augu, vinur minn. Sterkt er segulaflið, og ei þess máttur dvín, en ekki er valdið minna, sem dreg- ur mig' til þín. Nokkuð gerði Úndína að því að þýða ensk kvæði, og allar eru þýð- ingar hennar ákaflega liprar, svo að þar er aldrei neitt sem bendir til þess, að eigi sje fr'Umkveðið. Fyrsta kvæðið í Öldintti eríþýtt en ekki frumort, og nægja tvö erindi Undína, systurnar Sigriður og Ilalldóra Bjaruadóttir frá Akureyri og Jakolt- ína Joluison skáldkoua.

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.