Lesbók Morgunblaðsins - 12.02.1950, Blaðsíða 5

Lesbók Morgunblaðsins - 12.02.1950, Blaðsíða 5
LESBÖK MORGUNBLAÐSINS 81 Liulíiia á ganialsaldri og fagra kvæði, „Á.hafsbotni; brot Úr Úndínu-sögu", er of langt til þess að taka það í heild, og þó nýt- ur sín ekkert erindi þess roí'ið úr samhengi: Hví hlaut jeg að sökkva í hyldýpið kalt mcð hjartað svo fast við þig bundið? Hví reyndist svo stopult og enda- slept alt það.yndi sem haí'ði jeg fundið? Svo hörð eru Örlög mín, vinur — — ó vei! En vertu mjér trúr saint og glcymdu mjer ei. Hve sárt var að skilja! Því enn var jeg ung með ást mína og hjartað í funa. Og án þín að lifa er lífsbyrði þung, og ljóð mitt er angistarstuna. Svo hörð eru örlög mín o. s. i'rv. Því sál mína og tilfinning ennþá jeg á, sem eitt sinn þú fyr hjá mjer vaktir, og ljósið það bjarta ei líður mjer frá meðan lífið í æðunum blaktir. Svo hörð eru örlög min, o. s. frv. Hún var þá nýskilin við mann sinn, er hún orti þetta kvæði. Ofan í sviplikt undirdjúp sárra rauna sjáum við gegnum ávarp hennar til barnsins, sem ætlaði að festa blómknapp á brjóstið á henni. — Þetta eru tvö síðustu erindin: Gefðu mjer laufblað sem fýkur um fold, það frostnóttin blómanum sneyddi, og rósina Ijúfu sem laut o'nað mold og langvinnur næðingur deyddi, og fífil með höfuð af hærunum grátt, sem hallast til hvílu með þverrandi mátt. Því svo fóru vonir sem voru mjer alt á vorblíðum æskunnar degi. Sumar var örskamt og úti varð kalt fyr æfinnar hallaði vegi; og altaf smádímmir á æfinnar leið, því aldrei skín sólin mjer fögur og heið. Tregaljóð Úndínu eru ávalt djúp og einlæg, en sárastur er harmur- inn að vonum í sorgarkvæðum þeim er hún yrkir eftir börn sín. En einnig þar er hún æðrulaus. Á eldinn hennar slær aldrei fölskva. Hann brennur eins í ástakvæðum hennar: Eins og þegar lækirnir fjalla- tindum frá fleygjast yfir klungur að lagar- djúpi blá, gegnum hverja hindrun sem heim- ur veitir mjer hugsun mín og vonir, þær stefna að einum þjer. Sólin gefur jörðunni líi' og ijósyl sinn, svo h'fga mína sálu þín augu, vinur minn. Sterkt er segulaflið, og ei þess máttur dvín, en ekki er valdið minna, sem dreg- ur mig til þín. Nokkuð gerði Úndína að því að þýða ensk kvæði, og allar eru þýð- ingar hennar ákaílega liprar, svo að þar er aldrei neitt sem bendir til þess, að eigi sje frumkveðið. Fyrsta kvæðið í Öldinni er- þýtt eti ekki frumort, og nægja tvö erindi ¦ Undína, s.vsturnar Sigridur og Halldóia Bjaniadúílh' fiá Akuicj i'i»ij Jakolt- ína Johnson bkúldlvoua. ¦

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.