Lesbók Morgunblaðsins - 20.01.1952, Síða 6

r
LESBÓK MORGUNBLAÐSINS
[18 )
■ hann við, „að hér fáum við aldrei
kvef í nös, fyrr en sumargestirnir
fara að tínast hingað. Þeir koma
alltaf með einhverja bölvaða ó-
lylf jan. Sumir, sem lengi eru bún-
ir að vera hér, segja, að menn geti
jafnvel fengið kvef af því að lesa
bréf eða blöð að heiman, en það
(L held ég þó að séu ýkjur.“
! NÓTTIN LANGA
Þrír farþegar komu í morgun
1 norðan frá Danmerkurhöfn. Það
eru loftskeytamenn, sem búnir eru
að vera þar í eitt ár, og ætla nú
aftur heim til Danmerkur. Ég
f spyr einn þeirra tíðinda. Hann
' skýrir svo frá:
Veðurathugana- og loftskeyta-
stöð var byggð í Danmerkurhöfn
sumarið 1948. Skip komst alla leið
með byggingarefnið, enda þá lítið
um ís hér nyðra. Danska ríkið
greiðir rekstrarkostnað stöðvarinn-
ar að 1/10. hluta, en hún er hlekk-
ur í alþjóðlegri keðju veðurathug-
ana. Þeir 10 menn, sem vinna þar,
búa í tveimur húsum, í öðru er eld-
hús, matsalur, dagstofa og baðher-
bergi, en gert er ráð fyrir að við
fáum steypibað einu sinni í viku,
og er það meiri munaður en marg-
ir ætla að sé norður hér. Maturinn
er fábreyítur, aðallega niðursuðu-
vörur. Sauðnautakjöt fáum við
stundum og er það herramanns-
matur, en eigi megum við drepa
fleiri naut en sem svarar einu ár-
lega á hvern okkar. Kjöt af einu
nauti nægir okkur í hálfan mánuð.
Fiskveiði er engin, en selveiði
1 nokkur. Við borðum lifrina en gef-
um hundunum kjötið. Bjarndýr
drepum við stöku sinnum, ef heppn
in er með. Við veiddum ekki nema
þrjú í vetur en 17 í fyrra og eitt
var skotið, þar sem það var á
vappi, nokkra metra frá eldhús-
veggnum okkar. Fuglalíf er lítið,
en nokkuð er þó af æðarfugli og
rjúpna verður stundum vart.
Heimskautsnóttin skellur á 28.
október og er almyrkt þangað til
13. febrúar, en þann dag sést fyrsta
ljósglætan úti við sjóndeildarhring-
inn og þá höldum við mikla fagn-
aðarhátíð.
Refi veiðum við á veturna. í
vetur sem leið fengum við 50 og
voru 5 blárefir. Venjuleg refa-
skinn eru seld á 100 krónur en
fyrir blárefinn faum við 250. 500
krónur fást fyrir bjarndýrafeldi,
en felstir kjósa að eiga þá til minja
fremur en selja.
Síðasta póstinn fengum við í
nóvembermánuði í fyrra, en ekkert
eftir það fyrr en 31. júlí s. 1., en
þá var póstpökkum varpað niður til
okkar úr Catalinaflugvél danska
sjóhersins. Þú getur ímyndað þér
hvernig það muni véra, að fá fyrstu
fréttinpar 'að heiman, eftir svona
larigan tíma.
Tvær jeppabifreiðir höfðum við
og munu þær t. d. verða notaðar
til þess að sækja varninginn, sem
þið fluttuð yfir á Rostunganes, þeg-
ar sjóinn leggur, en það verður
væntanlega næstu daga.
Oft er veðrið stillt dögum sam-
an á veturna, en fvrir kemur þó að
á skellur iðulaus hríð, sem stendur
lengi og er þá engum fært út fyr-
ir dyr. Kuldinn getur orðið mjög
mikill, og komst hann einu sinni
niður í 46 gráður í fyrravetur.1
VETRARDRAUMAR
Ég þakkaði upplýsingarnar og
spurði svo: „Eruð þið ekki afar
fegnir að vera nú á leiðinni heim?“
„Jú“, svaraði hann, en bætti þó
við: „Ef við verðum ekki fyrir von-
brigðum. Danmörk verður, því
miður, líklega aldrei eins indæl og
hún er í vetrardraumum okkar
norður hér. Annars verð ég ekki
nema eitt ár heima.“ „Hvert skal
þá halda?“ spyr ég. „Hingað aft-
ur“, svarar hann. „Það er þannig
um alla, sem verið hafa langdvöl-
um í Grænlandi. Þeir una sér
aldrei síðan annars staðar en hér.
Hvað veldur því? Ég skil hvers
vegna þér spyrjið, en ég get ekki
gefið yður nein tæmandi svör,
vegna þess að mér eru þau sjálfum
ekki Ijós, en þetta er samt einföld
staðreynd, sem þér getið fengið
staðfesta með viðtölum við hvern
þann, sem einhvern tíma hefir átt
hér heima, og ég er einn af þeim.
Grænland býr yfir einhverjum
þeim töfrum, sem heilla svo, að sá,
sem einu sinni hefir verið tekinn
þeim, losnar aldrei framar það-
an.“
„Segið þér mér nú ennþá eitt,
ef það er ekki alltof persónulegt,
en mér leikur þó nokkur forvitni
á að fræðast um. Er ekki nokkuð
— ja við skulum segja óþægilegt
— fyrir unga menn, eins og ykkur,
að vera kvenmannslausir í tvö af
beztu árum æfinnar?“
„Það er bölvað fyrstu tvo mán-
uðina“, svarar hann, „en eftir það
hættum við að hugsa um kven-
fólk. Ég geri þó ráð fyrir að ef
við sæum konu, þó ekki væri
nema tilsýndar, þá myndum við
verða aftur vitlausir í tvo mánuði,
en það varir ekki lengur. Eftir
þann tíma taka önnur áhugamál
völdin.“
(Meira)
*3ir w 0 * »
SAGA AF FÍL ^
Hjólreiðamaður var á ferð meðfram
Viktoriavatni í Afríku. Hann hjólaði
greitt. Skógur var á aðra hönd, en
vatnið á hina. Hann beygði fyrir skóg-
arnef og í því rekst hann á fil og fell
af hjólinu. Fíllinn varð bæði undrandi
og reiður. Hann þreif reiðhjólið með
rananum og þeytti því langt inn í
skóginn. Svo helt hann áfram hinn
rólegasti og skifti sjer ekkert af mann-
inum.