Lesbók Morgunblaðsins - 20.01.1952, Síða 10

r LESBÓK MORGUNBLAÐSINS
þetta allt mun ægilegra en það var
í raun og veru. Mér flaug í hug,
að á þvílíkum eggjum hefði ég
prílað oftar en einu sinni áður, og
á svipstundu var ég floginn í hug-
anum norður á rindann milli Stað-
arhólstindanna við Siglufjörð.
Við munum hafa verið komin
upp undir miðjar hlíðar, þegar
fór að verða ratljóst. Alltaf héldum
við okkur á klettarananum, sem
þarna var farinn að breikka á köfl-
um.
Ætíð fórum við jafnlangt, svo að
sá seinasti í hópnum átti að geta
fylgzt auðveldlega með, og auk
þess var alltaf hvílt annað slagið.
Stundum urðu líka nokkrar tafir
vegna grjóthrunshættu. Á einum
slíkum varasömum stað lenti stein-
vala á eyra eins úr hópnum og
klauf um það bil sentimeters langa
skoru niður í það mitt. — Þetta
mundu fjármenn sennilega nefna
sýlingu. Ef íslenzk fjármörk væru
í gildi hér í Bandaríkjunum, gæti
eigandi marksins — sýlt vinstra og
heilt hægra — eignað sér þarna
vænan sauð.
Beggja vegna okkar teygðust
skriðjöklar niður eftir fjallinu, og
var sá til hægri handar mun meiri.
Kallast hann Adamsjökull (Adams
Glacier), en sá minni er nefndur
Hraunjökull (Lava Glacier).
Veður hafði verið ágætt til þessa,
og var það reyndar enn, þótt
nokkur kuldagustur léki um okkur
annað slagið.
Á norðuröxl fjallsins lentum við
aftur á harðfenni með svellbunk-
um hér og þar. Eftir að við kom-
umst upp á brúnina, var. fram-
undan okkur um hálftíma ferð inn
á hákollinn. Þangað náðu fram-
verðirnir um hálfníuleytið, en þeir
síðustu komu nærri klukkustundu
seinna.
Á HÁFJALLINU
Langt fyrir neðan okkur voru
skýjaflókar farnir að byltast áfram
og byrgðu láglendið að miklu leyti.
Stundum dreif skýjaslæður upp
eftir brúninni í áttina til okkar, en
hurfu svo á svipstundu og urðu að
engu fyrir augum okkar.
Upp úr skýjunum teygðu sig
keilu- og strýtulaga tindar á al!a
vegu. í suðrinu blasti við ekkur
hinn strýtulagaði Mt. Mood og að
baki hans Mt. Jefferson, auk Mt.
St. Helens og Mt. Rainiers á áður-
nefndum stöðum.
Brátt urðum við að hörfa í skjól
suðaustan undir háþúfunni, eða
ættum við heldur að kenna að-
dráttarafli nestispokans um það
undanhald?
Nokkrir áhugasamir garpar réð-
ust með reiddar ísaxir á klaka-
vegginn á einum stað, og eftir
nokkuð pjakk mátti eygja burstina
á smátimburskýli. í íshúsi þessu
höfðu þeir gestabók Adams. Áður
fyrr munu skógarverðir hafa hafzt
við í skálanum og hugað þaðan að
skógareldum. Sagt er, að þarna á
tindinum hafi líka verið grafið
eftir brennisteini fyrir mörgum
árum, en erfitt hlýtur það að hafa
verið, því að allt er nú hulið ís og
snjófargi. Hvergi hef ég samt séð
minnst á slíka brennisteinsvinnslu
í ritum um þessi svæði, en auðvelt
mun vera að fara með múlasna
upp eftir suðurhryggnum, sem er
langur og aflíðandi.
Ekki sést móta fyrir neinum gíg
á tindinum, þótt hugsanlegt sé, að
hann sé þar fullur af ís og snjó.
Eins og allir einstakir tindar um
þessár slóðir, er Adams orðinn til
við eldgos, en enginn ylur er nú í
kollinum og hann virðist algerlega
útbrunninn. Samt hefur Adams
nokkra sérstöðu. Ólíkur hinum tind
unum, sem hlaðizt hafa upp kring-
um einn gíg, er hann hrygglaga
líkt og Hekla, og eldstöðvarnar
hafa verið dreifðar. Víða í kringum
fjallið má sjá smágíghóla með
dæld í toppinn. Grjótið í Adams
er einnig mjög líkt og í Heklu og
ber sums staðar mikið á rauða litn-
um. Uppi á kollinum er megn jökla-
fýla.
Skömmu eftir að þeir síðustu
höfðu náð háþúfunni var þeim
fyrsta leyft að halda af stað niður
af fjallinu. Geystust þeir af stað,
og hugðust nú heldur en ekki
hrista af sér kuldahrollinn og njóta
þess að renna sér niður snjógeir-
ana niðri í hlíðunum. Á leiðinni
niður fyrir brúnina spenntu flestir
á sig ísbrodda vegna svellbunk-
anna, en nokkru neðar var snjórinn
farinn að linast, svo að broddarnir
urðu óþarfir.
FÓTASKORTUR — SLYS
Nokkru neðan við miðja hlíðina
renndum við okkur fótskriðu eftir
langri og brattri fönn, en vegna
klettahröngls fyrir neðan urðum
við jafnframt að sveigja til vinstri.
Ofarlega í fönninni missti ég jafn-
vægið, endastakkst og rann af stað.
Ég keyrði ísöxina niður í snjóinn
og staðnæmdist von bráðar. Ekki
lét ég byltuna á mig fá, heldur hélt
áfram það sem eftir var niður að
brekkurótum. Þar voru nokkrir í
hnapp og voru að stumra yfir ein-
hverjum. Tvennt hafði misst jafn-
vægið á sama stað og ég, en í stað
þess að stöðva sig höfðu þau lent á
klettahrönglinu neðst í hlíðinni og
skrámað sig. Enginn vissi enn hve
alvarleg meiðslin voru, en þau voru
öll blóðstokkin og auk þess var
sálarþrek þeirra hálflamað. Alls-
kyns fatnaði var hlúð að þeim í
bili, unz þau komust í jafnvægi.
Sem oftar greip ég til myndavél-
arinnar, en brá heldur en ekki í
brún þegar ég fann að taskan var
hálffull af snjó og engin myndavél
finnanleg. Hún hlaut að hafa fallið
úr töskundi efst í brekkunni, þar