Lesbók Morgunblaðsins - 12.10.1952, Blaðsíða 14

Lesbók Morgunblaðsins - 12.10.1952, Blaðsíða 14
498 , T LESBÓK MORGUNBLAÐSINS f" i morgun. Mömmu er ekki um þá. Þú £ yeizt hvernig mömmur eru". \ ,,Já, ég veit það", muldraði ég. ^ Svo kom það eins og skollinn úr ^ sauðarleggnum: ^ „Amedeo hefir elt mig á röndum". £ „Þú segir ekki satt", stamaði ég. Það [ hafði altaf verið talið að Amedeo mundi giftast Carmelina systur minni og ég hafði ekki heyrt að nein breytíng hefði þar á orðið. ^ „Hann er vitlaus eftir mér, eða svo \ segir hann". Hún sagði þetta ósköp l^ blátt áfram, en þó var eins og henni £ þætti fyrir. £ „Er þetta satt?" sagði ég gramur, ^ því að mér þótti mjög vænt um systur mína. „Síðan hann erfði verslun föður sins, segist hann þurfa konu til að annast bókfærsluna. Hann er ekki góður í samlagningu, en heldur að ég geti þa8". „Hvað er að heyra þetta?" Lucciola varð allt í einu bálreið. „Það er ekki hægt að toga orð úr þér. Það sér ekki á að þú hafir verið \_ í útlandinu-'. ^ „Hví hlustarðu þá ekki heldur á raus- ^ ir í Amedeo?" svaraði ég í sama tón. ^ „Hann er altaf símalandi". \ „Það ætla ég einmitt að gera, og ég harðbanna þér að koma nokkurn tíma nærri mér framar". Hún snerist eins og kringla á háu hælunum. Ekki batnaði mér við það. Ég ákvað að fara heim og vera þar um kyrt og tplja sjálfum mér trú um að konurnar væri ékki virði þess rifs, sem þær eru bún- ar til úr. Mamma spurði hvort ég vildi ckki bjóða Lucciola til kvöldverðar, en ég sagði nei, ég sagðist vera lasinn. Hún rak mig þá óðar í rúmið og sendi eftir lækni, enda þótt ég hefði heldur vilj- að fá eðlilegan dauðdaga. En það cina sem dugir við mömmu er að hlýða henni. Læknirinn var þungur á brúnina. Hann klappaði mér öllum frá hvirfli til ilja og sagði að ég mundi hafa etið eitthvað ofan í mig. Svo skipaði hann mér að liggja í rúminu og ég mætti \_ ekki nærast á neinu nema kamiilute. ^ Undir kvöld var ég orðinn eirðar- { laus af því að liggja og svclta. Eg ætl- | aði að læðast íram í búr til þess að ná mér í einhverja lifsnæringu. í stof- unni rekst ég þá beint á þær mömmu v^ pg Lucciola. Þær sátu þar og töluðu saman í hálfum hljóðum og Lucciola var útgrátin. „Hví ertu ekki kyr í rúminu?"- sagði mamma byrst. „Kannske gengur hann í svefni", sagði Lucciola. „Eða þá að hann er með óráði". „Ég er hungraður", sagði ég og stakk mér fram í eldhús. Þar náði ég mér í eitthvað ætilegt og ætlaði að reyna að komast óáreittur með það inn í rúm, en þá hringdi dyrabjallan. Carmelina systir kom stökkvandi út úr herbergi sínu, eins og gaukur á stundaklukku. Mamma greip stóru skærin sin, gekk fram að dyrum og spuroi hvcr þar væri. Það var Amedeo. Þarna kom það. Hann var enn að daðra við systur mína þótt hann vissi vel að hún kunni ckki meira í bók- færslu en blindur hvolpur___ Það var stjörnubert kvöld er þau Amedeo og Carmelina leiddust niður götuna milli sofandi húsa. Við Lucciola röltum á eftir. „Hann gerir þetta altaf", hvíslaði hún, „til þess að gera mig afbrýði- sama. Ég vona að þér falli það ekki illa þótt ég giftist honum. Hugsaðu þér hvað hann hlýtur að taka það nærri sér að vera að þessum leikara- skap". „Já, það kcmur við hjartað í mér". „Þú hefir valdið mér miklum von- brigðum, Gianni". „Hef ég valdið þér vonbrigðum?" Hún hundsaði þetta alveg. „Ef þér líka ekki ávextirnir mínir, hvers vegna skekurðu þá tré mítt?" sagði hún. „Mér líka ávextirnir þínir", sagði ég, ,,en þú hefir vcrið ómöguleg". „Ég sá ckki betur en að þér létti þegar ég sagðist ætla að giftast Ame- dco", hreytti hún úr sér. „Þú skrökvar því", sagði ég sár- gramur. „Hvað gct ég að því gert þótt ég sé óframfærinn. Ef ég hefði komið hcim mcð alla vasa fulla af dollurum, þá hefðirðu ekki verið svona reigings- leg". Hún stakk skyndilcga við fótum. í myrkrinu sá ég augu hcnnar lýsa cins og eldflugurnar, sem hún var heitin eftir. Ilún var fokreið — rciðasta stúlka, scm ég hei'i nokkuru sinni séð. Hún þrcif af sér annan háhæla skóinn (og það er óbrigðult merki þess að suð- ræn stúlka sé í vígahug) og lamdi mig < **?* hvað eftir annað í hausinn með háa hælnum, sem hún hafði keypt mín vegna. Eg fékk hljóm fyrir eyrun og það var cnginn brúðarklukku-hljómur. Systir mín leit við. „Nei, hvað þau elskast mikið", hróp- aði hún af innilegri hrifníngu. Nú brotnaði hællinn af skónum og Lucciola fór að gráta og hélt hinum skaðskcmmda skó hátt á loft, svo allir gæti séð hann. Carmelina rauk að mér með skömm- um: „Sko, hvað þú hefir gert, illmcnn- ið þitt", hrópaði hún. „Mig langar til að mola á honum hausinn", sagði Amedeo. „Það cr margsannað að þcir seni fara til Ameríku koma þaðan vitlaus- ir aftur", sagði systir mín eins og til þess að aísaka mig. „Þeir segja að það sé vcgna þess hve mikið raímagn er þar í loítinu". Þegar við höfðum jafnað okkur, hæll- inn kominn undir skóinn hcnnar Lucciola og við lögð á stað aítur, spurði ég hana: „Hvað ætlastu til að ég gcri?" „Þú verður að lúskra þessum manni, sem eltir mig á röndum, þú verður að berja hann sundur og saman með berum hncfunum, cins og hciðursmanni sæmir". „Ertu frá þér", sagði ég. „Hann er í þyngsta flokkj og ég er ekki einu

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.