Lesbók Morgunblaðsins - 24.10.1965, Blaðsíða 13

Lesbók Morgunblaðsins - 24.10.1965, Blaðsíða 13
íllMíllfllffó'ft<m mm tfmoriAR- t<ikíi: -mimmm WANN dAT SOH ÞANN, £R BORR H£T. UMtí F£KK Þ£IRAR K0NU, £R BESTÍ.A HÉT DÓTTlR BÖLpORWS JÖTUWS, OV. F£NCV ÞAV 3 ÍONl/. W£T £/NN 'OÐlNN, ANWAR VJLI, fRlÐl VÉ.--------------------- {>A /ÍÆLTl' GANCIERI: HVAT VARÐ W U/l |>£l/?A 5/fTT, £ÐA HVARlR V#J?U RWWI? Pfí 5VARAR WARff: 5VNIR BORS DRAPU YMt JÖTUN. EN ÉR HANN Ffll.W tíUÖP Stö MMT BL0f> ÖR 5ARUM HANJ, AT A1£0 Wí ÞREKKTU >£lff AURI ÆTT WM/1ÞUR5A. NEMAEINNKOMSKUNDAN H£0 SlNU HYSKI. ÞANN KALLA JÓTNAR BERGELrfl. HANNFÓRUPP'A J-ÚOR SIMN OK KONA HANS OK HEUKÞAR.OKERUAF ÞE1M KOdMAR HR'IM- 'PURSAÆTTIR.--------- ÞAS£GIRQAN<iLER|i HVATH&F0U5K ÞAAr% BORS 5YAIIR, EF Pl> Tf?V IR ATÞElR 5£COf>? á leið heim til bróður síns, horfði á skrípamyndina af bónda á dyrnunum annars hugar. Eða svo virtist. Þó sam- sinnti hann bónda: — Já, veturinn verður sjálfsagt harð- ur. Röddin var jafn hljómlítil sem fyrr, hás og stutt, hann hallaði sér að þilinu og lagði hægri fót yfir þann vinstri, en hétt tveimur höndum um volgan kaffi- boliann. 'G enn ræddu þeir um stund um daginn og veginn. Þeir voru að bíða eft- ir rútunni að norðan heiðarmennirnir; hún átti að vera skammt undan, ef áætl- unin héldi, svo að það færi að styttast í samkvæminu. ^ Kristófer bóndi leit á klukkuna. Eftir tíu mínútur yrðu gestir hans farnir. Og gátan um brotthvarf Björns Ófeigsson- ar af heiðinni og framtíðarfyrirætlanir var óráðin. Eða var hún ráðin? Lá hún kannske í ristunum á hurðinni, þar sem •hann sjálfur var útskorinn af þeirri snilld, að skurðmaðurinn varð listskóla- fóður. Að minnsta kosti horfði hinn föl- leiti maður stöðugt á hurðina, eins og hann drægi þaðan öll rök og svör við Bpurningum hans. ' — Andskoti hefur strákurinn náð þér vel, Kristófer, sagði Asi í Gerði í aðdá- unartón. Hann er hreinasta séní, strák- urinn. Bóndi anzaði ekki. Hann var orðinn því vanur, að sér væri strítt á þessari rnynd eða tilraunir gerðar í þá átt; hon- um var alveg sama núorðið. Og hafði raunar alltaf verið, þótt sumir gætu ekki ekilið það. Honum fannst þessi skrípa- mynd of ólík sér, til að hann gæti fyrzt út af henni. Því var hann vanur að segja, að þetta væri mikið listaverk, ef reynt var að stríða honum á henni. En hann nennti ekki að anza núna. Ekki Ása í Gerði. Hins vegar var því ekki að neita, að honum fannst Björn Ófeigsson hafa horft óþarflega alvarlega á þessa mynd nú um stund. Líklega hefur það verið þess vegna, sem hann gerði enn eina tilraun, lokatilraun: — Og hvað ætlarðu nú að hirða þær margar skjáturnar fyrir Jón í vetur? Er hann ekki alltaf að fjölga fénu? — Ætli ég hirði nokkurt fé i vetur, sagði röddin, án hljóms og áherzlu, en kannske kom smáherpingur í kinnina, brosherpingur, það sást þó ógjörla. Þá var það, sem Kristófer bauð enn í bollana, en gestir höfðu fengið nægju sína. Þá stútaði hann sig á pontunni og bauð í nefið, og sá fölleiti lyktaði af pontunni og lagði hana síðan á borðið. Ási í Gerði starði þögull upp á stofubit- ann, og óráðinn svipur leysti skælbrosið af hólmi. — Já, finnst ykkur þetta ekki bara fín mynd af mér? Henni þótti það að minnsta kosti, konunni, ha, og Kristófer töfraði hiátur fram undan búmannslegu yfir- vararskegginu. Og gestirnir horfðu á myndina og jánkuðu. Og Ási í Gerði var hættur að reyna að stríða bónda. Hafi hann verið vitmaður á þeirri stundu, þá var það að minnsta kosti ekki kjafta- vit. Gestirnir gengu út á hlað og upp að veg- inum. Hundarnir þefuðu kurteislega í áttina til þeirra í kveðjuskyni og gæddu ásjónur sínar heimspekilegum virðíngar svip. Kristófer gekk upp að veginum með þeim. Hann átti von á pakka með rút- unni. Þegar bílstjórinn hafði afhent pakk ann og hinir nýju farþegar höfðu fengið sér sæti, brunaði rútan aftur af stað. Ási í Gerði fór að kjafta við bílstjórann í trássi við öll lög. Kristófer sá það síðast til fölleita mannsins, að hann setti höfuð í greipar sér og hallaði sér fram í sæti sínu. Þessi dularfulli maður, sem var á leið heim til að hvíla sig eftir mörg erfið sumur og kalda vetur. FERÐASAGA Framhald af bls. 4 I s 1 VO var þessum selskap lokið. Rútan kom brunandi fram hailana. Berlín lifa 3 milljónir manna. Eg verð að sleppa að mestu að lýsa því, sem ég sá þar; get þó ekki gengið fram hjá að segja nokkur orö. Sumir hafa sagt, að Berlín væri ljót. Það er bæði satt og ósatt. Það er um hana eins og aðrar borgir og yfir höfuð allt, að það fer alveg eftir því, hver hliðin er skoðuð. Miðborgin er falleg, úthverfin ljót. Það er stórborgarbragur á öllu, mikil um- ferð, breiðar og langar götur, þráðbein- ar, og húsin háar og skrautlegar hallir. Alveg ógnaði mér stærðin og umferðin á járnbrautarstöðinni „Anhalter Bahn- hof". Það er víst líka einhver stærsta stöð í heimi. Fallegasta gata borgarinn- ar er „Unter den Linden". — „undir lindunum". Þar er hver stórbyggingm við'aðra, hótel, skólar, stórverzlanir og allt þvílíkt. Við annan enda hennar er Keisarahöllin. Hún stendur við ána Spree. En á bakkanum framan við höll- ina eru einhver hin hrikalegustu minnis- merki, sem ég hef séð. Annað er þýzki örninn, sem er þjóðmerki. Hitt er her- mennskan sjálf og hnefarétturinn í sínu almætti. Efst er riddari ríðandi, her- tygjaður með alvæpni, ógurlegur ásýnd- um. Á næsta fótstalli eru fjögur ljón, gap andi af grimmd, svo gín í vígtennurnar. Tvö snúa að höllínni. Þau hafa hramm- inn á fallbyssukjöftum, en framundan brjóstunum standa öll hugsandi hervopn, sem til eru. Á neðri stallinum er svo sýnd fólkorusta. Það er auðséð að or- ustuguðinn Marz er hér í hásæti og hon- um er fórnað því dýrmætasta, sem þjóð- in á til. Verkin sýna merkin, því að út um gangstéttir borgarinnar liggja og sitja menn í blóma lífsins á tvítugs- og þrítugsaldrinum, allir sundurtættir og flakandi í sárum. Suma vantaði hend- urnar, aðra fæturna, suma fót og hönd og aðrir alveg máttvana eða einhverjir hlutar líkamans. Nokkrir höfðu sár á hárinu o. s. frv. Þegar góðir menn gengu fram hjá, réttu þeir þeim ausu, svo að þeir gætu dregið sitt auma líf lengur. Það var vor og heiður himinn. Sólin laugaði allt í ljósi, blómin voru að springa út og trén stóðu þegar algræn með vegunum. Fólkstraumurinn var eins og ólgandi haf. Allt á fluga-ferð, — alls staðar iðandi lif. Hugsa sér svo kjör þess- ara vesalinga, sem liggja þarna svona útleiknir. Og að þetta skuli eiga sér stað, — og þykja sjálfsagt í mestu menn- ingarlöndum heimsins. Það er undarlegt, að nokkur maður með viti skuli stuðla 34. tbl. 1965 ¦LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 13

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.