Lesbók Morgunblaðsins - 28.11.1965, Side 13

•pk<w mm tfiwonAR-

ÞflR hJ/EST (JERÐU ÞEIR SÉfí BORÍi'í MIÐJVM
HEIMI.ER KÖLLUÐ ER'ASQflRÐR. ÞAR GY^ÐU
GOÐIN OKÆT77R ÞEIRA,OK4ERWSK ÞADAH
flF yMÖRQT/'PEWDI OKdRElHIR OÆPlfcJÖRDU
0<C '/ LOPTi.ÞAR EREINN STAÐR, EH HL'iÐ-
SKJ'ALF HEITIR. OK Þ'A ERÖÐINN SETT/SK
ÞAR 7 HflSÆT/, /71 5fl HANa/ OFALLfl HEIMfl
OK WERS MANNS ATRÆFI OKVISSl flLLfl HLUÍ/,
RA ER HflA/A/ SÁ
KONA HflWS HÉT FRYAG FJÖRQVINSDÖTTJR.OK AF ÞEIRfí
ÆTT ER SP KVA/SLÖÐ K'OAil/s/, ER VÉR ICÖLCUA 'flSfl
ÆTTIR.ER í5YÍ<;T HflFfl 'flS/JflR-Ð INN FORNA OK ÞflV
RÍKI. ER FflR LlCCJfl TiL, OK £R ÞAT flLLT QOOKONNlC,
/ETT. OKFÍRIR Þv'i fl'fl HflNV HElTfl flLFöÐfl.fljHflW
ER FAÐIR flLLRfl CJOOflHHfl OK MANNA OKALLS ÞEÍ^
ER AF HoHVM OK HflMS KRAPTI VflR FULiqoRi:
cJ ÖROIN VflR OÓTTIR HflNS OK ICONfl HflNS. AF FfENNI
QERÐI HflNN INN FNRSTASONINN.
HÓ'RFI EÐfl NARFI HÉTJÖTUNN,ER BYCAOI 'l JÖTUM-
HEIMUM. HflNN ‘ATTI OÖTflR £R WÖTT HfeT. HOW
VflR SVÖRT OK D'OKtf, 5EM HoN'ATTI.Æ'TT TIL.
HoN VflRQIPT ÞElMMflWVI ER Hfl4L-
FflRI HET.ÞEi)ffl SONHÍTAVÐR.ÞVÍ
A/ÆST VflR HONCIPT ÞEIM ER AflflRR
HÉT.JÖRÐ HET ÞElRfl DÖWR.
SÍOflST JflTTI HflMA DELLINÍR,
OK VflR HfiMW 'ASA ÆTfflR.
VflR þEIRfi SOKI DAAR.VfiR
HflNN LJÖSS OK FflCR EPTlR
FflOERNl SÍNU. ——•
herranum, sem ekki var langt þarna frá,
var bent á að þar mundi fýll sitja. Hann
beið ekki boðanna en hljóp af stað blind-
aður af veiðibræði. Hann hljóp hvað af
tók yfir flóð og engi, þar til hann kom
að áðurnefndum garði. Hljóp yfir hann
og sá þá hvers kyns var. Yarð þá að
orði: „Ég kem nú kannski nokkuð flatt
upp á þig.“
Og sem ég kem auga á fýlsungann í
berginu er ég strax á valdi veiðifýsnar-
innar. Væri þess nokkur kostur að kom-
ast yfir þennan?
Ég þykist þess fullviss að ég muni
ekki geta klifið að hor, m, en ef til vill
mundu einhver ráð að ná honum
ef ég færi á fjallið.
Ég beið ekki boðanna, gleymi a'.veg
skyldum mínum sem hestasmala, en hélt
strax af stað upp brekkurnar og upp á
hamrana. Ég gekk inn með brúninni og
að þeim stað er ég hugði skoruna vera,
en sá ekkert. Ég litaðist nú um þarna
nokkra stund, teygði mig svo langt sem
ég þorði fram á brúnina, en skoruna sé
ég ekki.
Loks fann ég sprungu þama uppi á
brúninni, en hella var að mestu leyti
yfir henni. Við nánari athugun sá ég,
að smuga var þarna innan við helluna,
etærri en ég hugði hana vera í fyrstu.
Eg gaegðist nú niður um þessa smugu
og sá, að ég var á réttum stað. Skoran
var þarna undir og fýllinn sat neðst í
henni, sennilega 12—15 metrum neðan
Við brúnina.
Sprungan var fremur þröng, einkum
að innanverðu. Bergið þarna er móberg,
biandað blágrýtiseitlum.
A.n þess að hugsa ráð mitt frekar
tróð ég mér ofan í sprunguna og það
var með naumindum að ég gat troðið
mér þarna niður. Ég fikraði mig niður
rr.eð því að spyrna höndum og fótum
út í sprunguvegginn. Þetta gekk all-
sæmilega og ég var kominn langleiðina
niður fyrr en varði. Fýllinn var búinn
að setja sig í varnarstöðu, kiprar sig all-
an saman og er byrjaður að æla lýsi. Ég
lét það ekkert á mig fá en afgreiddi
hann á þann hátt sem vani var fýla-
stráka. Ég leit niður um leið og ég fleygi
dauðum fýlnum. Hann hringsnerist í
loftinu og kom niður skammt fyrir of-
an hestana. Þeir tóku viðbragð en
kyrrðust svo aftur.
Það var nú runnin af mér veiðibræðin,
en hræðslan gagntók mig. Ég hálfstirðn
aði, en síðan færðist sljóleiki yfir mig
og mér finnst kaldur sviti spretta út
urr. allan líkama minn. Hugsun mín var
hálflömuð. Ég leit fyrst niður fyrir
mig, síðan renndi ég augunum uppeftir
þverhníptum veggjum skorunnar og ég
sá það strax að þótt mér hefði tekizt í
bfíndu veiðiæði að komast hingað niður,
þá var það óhugsandi, að ég kæmist af
eigin rammleik upp aftur.
Hérna verð ég að bíða þar til fólkið
heima fer að lengja eftir mér og hafin
verður leit að mér, hugsaði ég. Eina vonin
væri að ég gæti kallað á hjálp að heiman
Já, bjálp; en hvernig mundi viðtökurn-
ar verða heima. Ég fengi víst aldeilis
lexíuna. Þarna sá ég einhvern úti við
heima en ég kallaði ekki. Það var langt
frá því að ég hefði kjark til þess enn
sem komið var. Hvað gat ég gert? Hvað
gat hjálpað? Ekkert, alls ekkert.
E n guð, bænirnar! Já, bænirnar
sem mamma hafði kennt mér. En hvað
þýddu bænir, nýbúinn að drepa sak-
lausan fugl, fugl sem guð hafði skapað
hvítan og saklausan. Fugl, sem var að
verða tiibúinn að leggja út í lífið, fljúga
út á sjó, synda þar dögum saman og
berast á breiðum bárum hafsins. En það
var nú ekki víst að hann hefði náð
þangað. Gat hann ekki alveg eins orðið
einhverjum öðrum fýlastráknum að
bráð? Það er bezt að fara með faðir-
vorið. Ég fór með það, ég fór með allt
sem ég kunni af bænum og fallegu
guðsorði. Ég þuldi þá sálma sem ég
kunni og brot úr sálmum, og að síðustu
mælti ég fram nokkur bænarorð frá
eigin brjósti. Ég lofaði guði að drepa
aldrei saklausu fuglana hans og vera
vandaður og góður maður, ef hann vildi
hjálpa mér aftur upp.
Ég var nú alveg orðinn rólegur,
horfði niður fyrir mig, og nú fannst
mér ekki lengur hátt niður, heldur
ekki upp á brún. Væri ekki rétt að
reyna hvað ég kæmist upp eftir skor-
unni? Ég ákvað að reyna. Ég byrjaði
nú að fikra mig upp, spyrnti höndum
og fótum út í veggina. Ég smámjakaðist
upp eftir. Já ég skyldi aldrei drepa
fugla. Ég ætlaði að hjálpa öllum fá-
tækum og þeim sem ættu bágt. Já, nú
kom mér nýtt í hug. Ég átti 5 krónur
geymdar inni í sálmabókinni hennar
mömmu. Svo átti ég eina silfurkrónu
sem Hjalti skipstjóri hafði gefið mér
og 2ja kr. silfurpening, sem Jón Magn-
ússon ráðherra hafði gefið mér í fyrra-
sumar, þegar hann kom til okkar. Ég
fékk peninginn fyrir að snúast í kring-
um hestana.
Árni Grens skyldi fá 2ja kr. pening-
inn og Vigga krónupeninginn, en 5 kr.
seðilinn væri bezt að gefa Gunnu. Hún
var fátæk, gift kona, en hin voru um-
renningar. Já, ég skyldi gefa allt sem
ég ætti, ef guð hjálpaði mér upp. Og
ég þokaðist upp eftir skorunni. Ég var
sárfættur, en gúmmískórnir voru stöð-
ugir og runnu ógjarnan á steinnibbun-
um.
Ég var nú að komast upp undir opið
á skorunni, svitinn rann og bogaði af
andliti mínu. Þarna efst í skorunni var
smásylla, sem ég gat fótað mig á. Ég
hvíldi mig þar litla stund áður en
lokaatrennan hófst. Þá teygði ég hend-
urnar upp í opið, náði handfestu efst
á brúninni fikraði mig upp svo að ég
kom olnbogunum upp á barmana, og þá
var björninn unninn.
E g stóð nú þarna á bergbrúninni
og þakkaði guði fyrir hjálpina. Ég mátti
nú ekki eyða meiri tíma í þetta núna.
Ég gæti lokið við þakkargjörðina
seinna, þegar betur stæði á. Síðan tók
ég sprettinn niður fjallshlíðina til hest-
anna, tók fýlinn og flýtti mér heim á
leið.
„Hvar náðirðu þessum“, spurði faðir
minn, er ég kom heim með fuglinn
vingsandi í hendinni. „Ég fann hann
neðan undir hömrunum“ svaraði ég og
kærði mig ekki um að segja hið sanna,
því ég vissi hvað það mundi kosta mig.
Um mín góðu áform er það að segja,
að þessi sami dagur var ekki að kvöldi
kominn, er ég var kominn á fleygiferð
eftir flugfýlum úti á Leiru. Og gjafirn-
ar? Mér fannst ekki alveg knýjandi
nauðsyn að ausa þessum fáu krónum
sem ég átti á báða bóga.
En það er nú svo, að forsjónin vill
stundum ráða. Svo einkennilega vildi
39. tbl. 1965
LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 13