Lesbók Morgunblaðsins - 18.01.1976, Blaðsíða 12

Lesbók Morgunblaðsins - 18.01.1976, Blaðsíða 12
Teikning: Bragi Ásgeirsson Þörarinn Magnússon Hötúnum í Landbrotj ELDMESSAN Móða og mistur í lofti, mökkur að fjallabaki. Dimmur dynur í norðri draugslega stynur Laki. Logandi leiftrin björtu lýsa upp mökkinn dökka. Upp úr gapandi gígum glóandi björgin hrökkva. Hraunelfan hratt fram streymir hrannast um gljúfrin svörtu, breiðist um grónar grundir. Glúpna mannanna hjörtu. Bæir eyðast af eldi, öskufall grasið hylur. Flestir að missa móðinn, margt er sem enginn skilur. Margir hopa af hólmi, Hólmaselið er brunnið. Eldklerkur aldrei hefur undan hættunum runnið. í dag er fólkið á ferli, fölt og tekið á vanga. Andrúmsloftið er eitrað. Ógnþrungnar sögur ganga. Heim að Klaustri skal halda, helgum tíðum að hlýða, leita líknar og ráða, létta huganum kvíða. Áhyggjufullur úti allur söfnuður blður. Undan hallanum austur óðfluga hraunið skríður. Fólk er komið í kirkju, klæddur skrúðanum prestur. Einhver ókyrrð er inni, oft er litið í vestur. „Læsið kirkjunni" kallar klerkurinn sterkum rómi. Öll vér eigum að hlíta almættis skapadómi. Presturinn bænar biður, brennandi fteitur í anda: Ljúfi líknsami drottinn, lát oss ei eldinn granda. Eldmessan er á enda út þá fólkið sér hraðar. Rennsli hins rauða bruna reyndist þá numiðstaðar. Árin og aldir líða, ennþá sefur hann Laki. Almætti guðs sem áður yfir byggðinni vaki. © arah Caldwell hljómsveitarstjóri Boston- óperunnar er vægast sagt ekki grönn, en tónlistar- og stjórnunarhœfileikar hennar þykja stórkostlegir Þegar Sara Caldwell var barn að aldri þótti henni þjóðhátfðar- dagur Bandarfkjanna, 4. júlf, skemmtilegastur allra daga. Þá setti hún á svið íburðarmiklar flugeldasýningar, sem vöktu mikla athygli. Hún mátti ekki koma með flugeldana heim fyrr en kvöldið fyrir sýninguna, en lét taka þá frá fyrir sig og geyma f búðum úti um allan bæ. „Þegar lieim kom raðaði ég þeim á borð og virti fyrir mér dýrðina, flaug- ar, kfnverja, og sólir f öllum regn- bogans litum. Svo fðr ég að skipu- leggja sýninguna. Ég var sérfræð- ingur f flugeldasýningum," segir hún hreykin. Ævinlega dreif fjölda áhorfenda að fýrverkirf- inu. Nú hefur hún sýningar sínar með tónsprota og kveikjuþræðirn- ir eru allir margbrotnari. En þeg- ar óperufélagið hennar sýnir í Orfeumleikhúsinu í Boston lýsir tónaflóðið upp loftið rétt eins og flugeldarnir gerðu í heimabæ hennar, Maryville forðum. Hun hefur verið réttilega nefnd æðsta kona bandarískrar óperu. En víst er um það, að enginn einn karlmaður í Bandarlkjunum er jafn fjölhæfur, ráðsnjall og hæfi- leikaríkur yfirleitt, og hún. Ein síns liðs hefur hún á fáeinum árum komið upp miklu óperufé- lagi f Boston. Er þó ekki hægt að segja, að borgarbúar hafi kært sig mikið um það i byrjun. Framan af hafðist hún við í leikfimisölum, hokkívöllum, gömlum kvik- myndahúsum, hlaupabrautum og blómasýningaskálum, svo eitt- hvað sé nefnt. Hún setti á svið óperur, sumar svo erfiðar við- fangs, að fáir litu við þeim; oft með óvanalegum hætti, enda starfsaðstæður óvanalegar. Hún Ieggur dag við nótt, stjórnar hljómsveit og söngfólki, sér um allar framkvæmdir, er sviðsstjóri, hefur uppi á hæfileikamönnum, gerir frumrannsóknir fyrir sýn- ingar og safnar fé til þeirra. Starf- semi hennar er táknræn fyrir öran vöxt bandarískrar óperu. Dr. Samuel Johnson skilgreindi óperu þannig, að hún væri „fram- andleg og órökræn skemmtun". Þessi lýsing hæfir velgengni Söru Caldwell ágætlega. Saga hennar er tæpast rökræn og samhengið stundum skrítið. Hún var eigna- laus sjálf, en tókst og tekst enn að fá ólíklegasta fólk til að fjár- magna fyrirtæki sín. Stundum hefur hún byrjað sýningar án þess að víst væri, að tækist að ljúka þeim. Ein sýning hófst klukkutima síðar en auglýst var. Það tók þennan tima að sannfæra starfsfólkið um það, að launaávís- anir þess yrðu greiddar. öðru sinni lágu búningar eins og hrá- viði úti um allt gólf, af því að tækin til saumanna höfðu verið hirt vegna vangoldinna skulda. Oftast hefur þó örlátum styrktar- mönnum tekizt að bjarga málum. Eitt sinn komu flutningabílar frá St. Louis færandi sviðsbúnaðinn fyrir La Traviata. Flutningskostn- aður nam nærri 10.000 dollurum. Sara bauð ökumönnunum að greiða þeimmeðávísun. Þeir létu sér fátt um finnast. Nú var úr vöndu að ráða. Hún hringdi þá I einn eiganda matvörubúðahrings, „Stop & Shop", og bað hann hjálp- ar. skömmu siðar kom verzlunar- stjóri með nokkra pappírspoka fulla af tíu- og tuttugudollaraseðl- um. Hann hafði þrætt verzlanir hringsins í borginni og hirt sitt lítið úr hverjum peningakassa, Morguninn eftir kom sópransöng- konan Joan Sutherland á fyrstu æfinguna og lék þá allt í lyndi. Ætlun Söru Caldwell er einföld en ákveðin, hún vill veita áheyr- endum sínum góða tónlistar- skemmtun. „Mikil tónverk ná tök-

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.