Lesbók Morgunblaðsins - 30.05.1981, Blaðsíða 4

Lesbók Morgunblaðsins - 30.05.1981, Blaðsíða 4
Smásaga Jón úr Vör þýddi Ove Abildgaard: Ekki fremur en við í upphafi var myrkriö en það gat ekki verið án Ijóssins. I upphafi var Ijósiö en það gat ekki verið án myrkursins. í upphafi var lífið en það gat ekki verlð án dauðans. í upphafi var dauðinn en hann gat ekki verið án lífsins. í upphafi var orðið en það gat ekki verlð án þagnarinnar. I upphafi var þögnin en hún gat ekki verið án orðanna ... fremur en við. Per Aage Brandt: Það getur enginn skilið Hversvegna er fólkið rekið svona áfram einsog fénaður blindað af táragasi og varpað íþvögu hverju ofan á annað það getur enginn skilið hversvegna allt svseðið hefur verið afkróað og allir fluttir burt vinnustaðirnir sþrengdir írúst það getur enginn skilið allar raddir hafa breyst ísteinshljóð og hversvegna rlkir algjör þögn einsog þetta væri kvikmynd eftir viðvaning sem ekkert kann til verka það getur enginn skilið Ove Abildgaard I. 1917 ar meoal kunnari Ijóoskálda i Danmörku. Kona hana er íslensk. Per Aage Brandt f. 1944 telst enn í hópi hinna ungu og efnilegu. Vilhjálmur Bergsson Breyting staður var — líöin stund orö voru sögð fyrrum nú fallin (gleymsku spor mást út ígljúpum sandi gegnum mistrið Ijómar margvíslega fléttuð hringaröð eitthvað er breytt — andartaks þögn annar tími hefur göngu sína á nýjum stað Andstæður hljóðlátu víðáttur frostblóma heimur þakinn héluóu mynstri utan og innan hugur og hendur vilja brjótast úr viðjum klakabanda blákaldi himinn á þér flýtur blóó ástarinnar rauöar rékir kljúfa þig leiftur fylgir loga sem aldrei aldrei mun deyja út Snerting náttúrunnar eftir Sigrúnu Schneidar Veðriö breyttist á hálftíma. Hún lagöi af staö í Ijómandi sólskini og gekk beint af augum. Vífilfelliö hafoi heillao hana meö sínum f jólubláa lit og hún tók þá ákvöröun aö ganga í átt til þess. Nú haföi þaö hinsvegar sett upp gráan flókahatt og sveipaö um sig skykkju í muskulegum grábláum lit. Þetta fannst henni ekki nógu sniöugt og göngugleði hennar rauk út í veöur og vind. Hún nam staöar og leit í kringum sig. Geldingahnapparnir virtust líta snúöugt á hvern annan og litlu músareyrun samþykktu ólund þeirra. Blóm Lambagrasins hvíldu hinsvegar í góöu samlyndi eins og stjörnur á grænum kolli. Litabreytingar mosans hrifu hana. Hann samlagaöist hraun- inu og hvorttveggja varð að einni órjúfandi heild og minnti hana á málverk eftir KjarvaL Um stund horfði hún heilluð á umhverfiö, en þar sem dropar tóku aö falla, sá hún ekki fram á annaö en aö koma sér út að veginum og ganga til baka aö Geithálsi. Þar gæti hún náö strætisvagni, en ef hún hefði heppnina með sér, æki einhver rútan fram að henni og skilaði henni heilli til borgar- innar. Annaö eins hafði nú skeð. Þegar hún hugsaöi til hinna strjálu ferða strætisvagnanna aö Geithálsi fylltist hún gremju, því þær hafa oftar en einu sinni komið henni til þess aö gegnblotna. Hún var vön að reika um í Heiömörkinni og Lækjarbotnunum í frístundum sínum, en var hinsvegar ekki gefinn möguleiki á því aö panta sólskin á meðan hún var aö flandra þetta. Hún þrammaði eftir veginum og þaö lá við að þessi ganga væri lífshættuleg á köflum. Hver bíilinn af öðru hraðaði sér framhjá og grjótið þaut stundum undan hjólum þeirra í allar áttir. Þaö var svo sannarlega ekki veriö aö taka tillit til fótgangandi. Hún gat varla stillt sig um aö láta hraöa þeirra fara í taugarnar á sér. Enginn þeirra dró úr feröinni, og þó, hún heyröi í bíl og staldraði við til þess að hleypa honum framhjá, en ekkert skeði. Þegar hún leit við, sá hún aö hann hafði stanzaö. Lítill bíll, ásamt vingjamlega brosandi öku- manni sem opnaði gluggann og kall- aði til hennar. Hún heyrði ekki oröa- skil og gekk aö bílnum. „Hvert ertu aö fara?" spurði hann. Rödd hans var viðkunnanleg og í samræmi við brosið. „í átt aö Geithálsi. Ætlunin er aö ná strætó til borgarinnar." Hann leit undrandi á hana um leiö og hann sagöi: „Þaö er drjúgur spölur og ófært fyrir þig að vera labbandi eftir veginum í þessari umferð. Þú getur ekiö meö mér, ég er á leiö til borgarinnar." Þetta var gott boð og hún orðin þreytt og leiö, en þrátt fyrir þaö kviknaöi á rauöa Ijósinu innan í henni. Hún hafði ávallt haft þann fasta ásetning að þiggja ekki bílferð meö ókunnugum ökumönnum, og hafði haldiö sig viö hann. Ökumaöurinn varö þess áskynja að hún hikaöi, hætti aö brosa og sagöi: „Þér er alveg óhætt aö vera í bílnum hjá mér. Ég leita ekki á þig og varla fær til neinna athafna hér, eins og ástatt er fyrir mér," hann var alvar- legur á svip, „komdu, sjón er sögu ríkari." Hún gekk aö bílnum og leit innum hurðina sem hann haföi opnað. Hann kippti upp vinstri buxnaskálminni og hún sá að hann var með gervifót. Hún skammaöist sín niöur í tær vegna þess aö hafa aliö misjafnar hugsanir um hann hiö innra meö sér. „Þú þarft ekki að vera svona vandræöaleg," hann brosti út íannaö munnvikið og virtist njóta sín, „ég skil þínar hugsanir vel." Hann benti henni á sætiö við hliö sér. Hún var fljót aö setjast og samviskubitið varö aö engu. Bíllinn tók kipp og feröin hófst. Hann leit glottandi á hana um leiö og hann byrjaði aö tala. „Þú getur ekki ímyndað þér hvað ég hef gaman aö því, aö sjá fólk fara algjörlega í kerfi þegar ég sýni því gervifótinn," hann hló snöggt, „ég sé svo greinilega hvernig þaö hikstar við að halda spurningunni í sér, hvernig þetta hafi viljaö til." Hann þagnaöi og hún fann á sér, aö hann ætlaöist til aö hún bæri þessa spurningu fram. Hún er hinsvegar ákaflega lítið forvitin um hagi annarra og hún spuröi ekki. Svo kom eins og ofurlítil þrjóska upp í henni og hún vildi ekki gera honum þaö til geös aö spyrja. Einnig fannst henni sem hún gæti lesið hug hans á þessum fáu mínútum. Það var ekki fyrir neitt, að hún var þaullesin í sálarfræöi og haföi ánægju af því aö íhuga viöbrögö fólks viö ýmsar aöstæöur. Þegar honum varð Ijóst að hún ætlaöi ekki að inna hann eftir ástæð- unni, virtist hann hissa og eftir nokkurt hik hóf hann sjálfur að segja frá af miklum ákafa. „Sjáðu til, þaö var ekiö á mig ... ég stóð upp við girðingu ... og fóturinn fór í mask." Hún sá svitadropa myndast á enni hans og andlit hans varö eins og meitlaö í stein. Ósjálfrátt jók hann hraöa bílsins um leiö og hann hélt áfram útskýringum sínum. „Bannsettans maðurinn var ölvaö- ur, vissi ekkert hvaö hann var aö gera og ók upp á gangstéttina beint á mig . .. ég stóö upp viö giröinguna heima ... og komst ekki undan." Hann þurrkaði svitann framan úr sér. „Þaö var ekki hægt aö bjarga faetinum." Honum virtist hafa oröiö um megn

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.