Vísir - 29.05.1978, Blaðsíða 2

i'ISIR
?pyr
c
“V
"V
í Reykjavík
.. y
)!
Mundir þú eftir 10 ára
afmæli hægri umferðar
á íslandi?
Alma Friniannsdóttir nemi: Nei,
ég mundi nú ekki eftir þvi, og ég
man ekkert eftir þessum degi
fyrir 10 árum.
M a r t e i n n P é t u r s s o n r,
verkamaður : Já, ég mundi eftir
honum. Ég sé nú engan mun á i
umferðarmenningunni nú og þá.
Sigurður Friðjónsson, lektor:
Nei, ég mundi ekki eftir þessu
afmæli. Þessi breyting kemur sér
vel fyrir þá sem fara til útlanda
og aka þar.
Sverrir Karlsson, Akranesi: Nei,
ég mundi ekki eftir þvi fyrr en ég
heyrði þaö i útvarpinu. Mér finnst
þetta betra en að aka vinstra
megin.
Tekla Skowronske, nemi: Jú ég
mundi það nú reyndar. En ég
man ekki eftir sjálfum H-degin-
um, ég var svo pinulitil þá.
Fólk sat heima
vegna
and varale ysis
— segir Birgir ísleifur Gunnarsson
„Úrslitin eru mér
mikil vonbrigði, en ég
vonaði fram á siðustu
stundu að okkur tækist
að halda meirihlutan-
um” sagði Birgir ís-
leifur Gunnarsson er
ljóst varð að meirihluti
Sjálfstæðismanna væri
fallinn.
Hann tók tiðindunum með
hinni mestu rósemi og benti á
þaðaðorð hans um það hversu
tvisýnar þessar kosningar
væru, heiðu ekki hrifið nægi-
lega.
Birgir lsleifur benti á að i
þessum kosningum hefði al-
mennt rikt bjartsýni hjá Sjálf-
stæðismönnum og hefði ástand-
ið ekki verið ósvipað þvi sem
þaðvar i kosningunum 1966. Þá
höfðu Sjálfstæðismenn 9
borgarfulltrúa og voru i ríkis-
stjórn. Meirihluti Sjálfstæðis-
manna hefði að visu náðst i
þeim kosningunum en mjóu
hefði munað.
Hann vakti athygli á þvi að
kjörsókn i þessum kosningunum
væru um 5% lakari en i borgar-
stjórnarkosningunum 1974 og
hann væri sannfærður um það,
að i gær hefði setið heima fólk
sem vegna andvaraleysis hefði
ekki kosið, þar sem það gerði
sér ekki grein fyrir að hvert at-
kvæði gat haft úrslitaþýðingu.
„Hið pólitiska herbragð sem
Alþýðubandalagið hóf með þvi
að telja Reykjvikingum trú um
það að meirihluti Sjálfstæðis-
mannanna væri öruggur tókst
fullkomlega” sagði Birgir Is-
leifur en kvaðst eiga erfitt með
að svara þvi hvaða atriði hefði
einkum fellt meirihluta Sjálf-
stæðismanna. Landsmálapóli-
tikin hefði veruleg áhrif eins og
sæist best á kosningaúrslitum
undanfarinna ára, en hann vildi
hins vegar ekki halda þvi fram
að fólk hefði veriö að kjósa um
landsmálin i þessum kosning-
um.
Nánustu framtiðaráform
kvað Birgir vara þau að fara
niður á þorgarstjórnarskrif-
stofur og pakka saman.
Hann tæki siðan sæti i borgar-
stjórn Reykjavikur þar sem
hann ætlaði að reyna að vinna
Reykvikingum það gagn sem
hann mætti.
,,Ég vil nota þetta tækifæri til
að þakka þeim stóra hópi fólks
sem starfaði fyrir Sjálfstæðis-
flokkinn i þessum kosningum
þess mikla starf” sagði Birgir
isleifur áður en við kvöddum
hannjfjölskylduna og valinn hóp
góðra vina sem sat heldur hni'p-
inn eftir að útvarpið flutti þær
fregnir að Birgir væri ekki leng-
ur borgarstjóri i Reykjavik.
—BA-
Borgarstjórahjónin, Birgir Isleifur Gunnarsson og Sonja Bachmanná kjörstaö
í Austurbæjarskólanum í gærmorgun.
Hið rauða sólarlag stjórnarsamstarfsins
Þá liggja fyrir niðurstöður
kosninga i bæjar-og kauptúna-
kosningum, og munu þær koma
flestum landsmönnum á óvart,
jafnvel sigurvegurunum engu
siður cn þeim, sem verða að
sætta sig við meira tap i at-
kvæöamagni, bæöi þegar á
heildina er litib og á einstök-
um kjörsvæðum en nokkurn gat
órað fyrir. Jafnvei áratuga
gömul meirihlutaaðstaða Sjálf-
stæðisfiokksins I Reykjavik
hangir nú á hálmstrái, en þegar
þetta er skrifað munar ekki
nema tuttugu og tveimur at-
kvæðum á áttunda manni Sjálf-
stæðisf lokksins og fimmta
manni Alþýðubandalagsins.
Frainsóknarflokkurinn liggur
eftir i sárum, einkum i Reykja-
vik, og Sjálfstæöismenn töpuðu
tveimur mönnum á Akureyri.
Þetta og mörg fleiri dæmi
sanna, svo ekki veröur um
viilst, aö komið er að sólarlagi i
stjórnarsamvinnunni, og meö
vissum hætti má segja aö það sé
sæmilega rautt, ekki siður en
sólarlagið fræga við Austerlitz.
A miklum umrótstimum er
sjálfsagthvergiverra að sitja en
i stjórnarstólum Þetta hefur nú-
verandi rikisstjórn mátt reyna.
Vinstri stjónrin, sem sat að
völdum frá 1971-1974, gat ekki
einu sinni enst út kjörtimabilið.
Hinn langi stjórnunarlegi friö-
ur, sem ríkti á viðreisnarárun-
um, stafaöi m.a. af þvi að þar
áttust við menn, sem um
margt voru vaxnir upp úr öðr-
um pólitiskum jarðvegi en þeir,
sem nú hafa með pólitiska
forustu i landinu að gera Þá var
hægt með skynsamlegu móti að
setja niöur vinnudeilur svo báð-
ir aöilar máttu vel viö una, og
var þó Alþýðubandalagiö ekki i
rikisstjórn, og vann enga kosn-
ingasigra útii kuldanum. Einn
verkalýðsforinginn fékk jafnvel
fálkaorðuna eftir langar sam-
ningalotur um kaup og kjör. Nú
er þetta allt striðara og háð af
meiri kcrgju, jafnvel þegar svo-
nefnd vinstri stjórn sat að völd-
um.
Við erum yfirleitt tiu árum á
cftir öðrum Evrópuþjóðum i
ástandsmálum. ítalia og Frakk-
land hafa t.d. átt við ákveðið og
erfitt pólitiskt ástand að striða
s.l. tiu ár. Frakkland hefur get-
að varist með kosningalöggjöf,
sem sérstaklega er sniðin fyrir
varnarbaráttu. Á ttaliu skiptist
á þjóðarsorg og þjóðaröng-
þveiti. Nú erum viðfyrstfarin að
sjá framan i þær pólitisku
breytingar, sem við höfum ver-
ið áhorfendur að um langan
tima við misjafna skemmtun.
Eftir þau kosningaúrslit sem
nú liggja fyrir, og væntanlega
nýjar hrellingar að mánuði liðn-
um, horfa stjórnarflokkarnir
fram a, aö stjórnarsamstarfi er
lokið. Eölilegt er að sigurvegar-
ar i kosningum fái aöspreytasig
i stjórnarþátttöku, og byrjar þá
væntanlega aftur sá villti dans,
sem enn er veriö aö fást við að
stöðva, hófst með miklum ærsl-
um voriö 1971. Jafnvel þótt ljóst
sér að á einstöku stöðum, og þó
einkum i Reykjavik, muni þing-
framboð Samtaka frjálslyndra
og vinstri manna breyta litil-
lega háu vinningshlutfalli Al-
þýðubandalagsins, hefur það
enga úrslita-þýðingu. Nú er
hver sjálfum sér næstur á hin-
um flokkspólitiska vettvangi —
en þjóðin tapar.
Sigur Alþýðuflokksins I
nýliðnum kosningum er að þvi
leyti eðlilegur, aö hann hefur
enn ekki tekið upp þá stefnu að
vera á móti þvi þjóðskipulagi,
sem við búum við i grundvallar-
atriðum. Og hann hefur ekki á-
netjast þeirri kenningu, að hér
verði ekki gengið að fullu frá
hlutum fyrr en sjálfu Sovét-
islandi hefur verið komið á fót. i
viöskiptum við höfuðandstæðing
sinn i stjórnmálum, frá þvi á ár-
inu 1938, var Aiþýðuflokkurinn
kominn að fótum fram. Hann
gctur þvi sagt eins og bóndinn :
Nú skyldi ég hlæja væri ég ekki
dauður. En gott dæmi um vanda
allrar stjórnunar er, aö Alþýöu-
bandalagið tapaði hvergi nema i
Neskaupstað, og má það vera
nokkur visbending um endalok
nýsköpunardraumsins.
Svarthöfði.