Tíminn Sunnudagsblað - 08.03.1970, Síða 13

wy*w'(riWi'<Wl«*«WW'

8:|||l#
■••v.;.: ::v:::-:-:::;.
:
■::.':. :V ;v:

'

'•:: •'•:•:.••■•':
íSípi;?:;:®;;;;!

% ' ' -í *
■
;
HllllfMfc:
SSxÖíivííí:::

■S.v'.

. ...s-. . •• ..

„Aldrei gleymist Austurland", segir í kvæðinu. Og FáskrúSsf jörSur er börnum sínum hugstæSur, hvert sem byigjurnar á
ævisiónum hafa boriS þau. Hér situr Ágústa Sigbjörnsdóttir f stofu sinni í Ljósheimum hjá málverkinu góSa af bernsku-
stöSvunum. Þetta er Vík í FáskrúSsfirSi, æskuheimiliS, og þarna er minning bundin við hvern biett: „Út um stéttar urðu
þar einatt skrítnar sögur . . ." Ljósmynd: Tíminn —G£.
Túliníusi, því að þá var nú enginn
síminn. Svo fylltist allt af fólki
heima, og það var reynt að gera
öllum eitthvað gott. Skipverjarnir
og nótamennirnir fóru flestir strax
inn í kaupstað, nema yfirmennirn-
ir á skipinu — vélstjórinn, stýri-
maðurinn og skipstjórinn. Þeir
voru lengur heima. Sarnt fóru nú
vélstjórinn og stýrimaðurinn fljót-
lega, en skipstjórinn var hjá okk-
wr fram undir jól. Hanm fór einu
sinni inn að Búðum, því að hamn
bjóst við skipsferð. En það skip
kom ekki, svo að hann
komst ekki heimleiðis fyrr en
seint í desembermánuði. Þessi skip
stjóri hét Efregaard og var fjarska
imdæll maður. Það hélzt kunn-
inigsskapur með okkur og honum
á eftir, því að elzti bróðir minn,
'Þorsteinn, fór haustið eftir til
Stafanigurs og byrjaði þar að lesa
umdir sjómannaskóla.
— Hvernig stóð á strandinu?
— Hann sagði, skipstijórinn, þeg
ar pabbi fór að tala um það
við hann, hvernig á því hefði
stóðið, að hamn hefði sett svona
djúpt 1 fjörðinn að hann hefði
ætlað að forðast sker, sem heitir
Kumlasker og er að norðanverðu
í firðinum, milli Skálavikur og
Kolfreyjustaðar. En þá setur hann
bara allt of djúpt suður fjörðinn,
og það er svo einkennilegt, að hann
skyldi hitta alveg þanna á skerið,
því að það er nú óskaplega mik-
ið rúm norður fjörðinn frá Víkur-
skeri. En hefði hann lent í sundinu
á milli lands og skers, þá hefði
hann lent í Hagaklöppunum, sem
hefði verið emgu síður hættulegt.
Ég efast um, að skipið hefði verið
lengi á fioti, ef harnn hefði farið
á þessari ferð beint upp á Haga-
klappirnar.
— Hvað varð svo um skipið?
— Svo man ég eftir því, þegar
skipið brotnaði. Það kom voðalega
vont veður, og skipið brotnaði í
spón. Sást hvorki tangur né tetur
af þvi. En áður var búið að rífa
alit innan úr því, sem nýtilegt var.
Það var haldið uppboð, og þar kom
margt fólk. Við heima keyptum
margt, sem nú væri gaman að eiga,
em það tapaðist allt, þegar Víkur-
bærinn brann árið 1911.
Mamma sagði mér seinna, að
þetta hefði verið voðalega erfiður
vetur, því að það hefði verið svo
fjairskatega margt fólk þarna ailt
fram undir hátíðir viðvikjamdi
þessu — það hefði farið mikið
upp af mat, og það hefði
lítið verið hægt að sinna ull-
arvinnunni — ekkert komizt af
stað með han-a fyrr en eftir hátíð-
ir.
Það var lika mesta grín í kring-
um þetta strand. Ég man eftir því,
að það var vinnukona hjá okkur,
laglegasta stúlka, sem kölluð var
Sigga, og stýrimaðurinn var nú
eitthvað svona að kjá framan í
hama og vildi vera dálítið stima-
mjúkur við hana, en þá sagði hún:
„Uss, ég vil ekki sjá stýrimamn,
sem stýrir upp á sker alveg við
land“. Og þá hætti hann alveg að
brosa til hennar, þegar hún kvaldi
hann svona. Hann var einmitt við
stýrið, þegar skipið rakst á skerið.
En auðvitað hefur hann stýrt eft-
ir skipun skipstjórans.
— Var ekki mikið um Frans-
menn í Fáskrúðsfirði i byrjun ald-
arinnar?
— Þegar þeir voru flestir, þá
munu þetta hafa verið allt að átta-
tíu skip, heyrði ég, að foreldrar
mínir sögðu. Það var líkast skógi
að sjá alla þessa siglutoppa. En
þegar ég man fyrst eftir mér voru
þau flest um fjörutiu.
TÍMINN - SUNNUDAGSBLAÐ
181