Heimilistíminn - 12.07.1979, Qupperneq 23

Ef ég sé þig i eitt einasta skipti til viðbótar,
þá....
Carl Johan ætlaði þó ekki að láta setja sig út
af laginu. Hann lagaði á sér fötin og sagði reiði-
legri röddu:
— Katarina ræður yfir sér sjálf — hvað kem-
ur þér við, það sem gerist i kringum hana? Og
hvers vegna er þér svona annt um,að ég nái
ekki tali af henni?
Katarina greip i handlegg Rolands. Hún
þoldi ekki þetta rifrildi á þessari stundu, svona
óskiljanlegt og um leið þrungið svo mikilli reiði
og hatri. Carl Johan sá hvernig hún studdi sig
við Roland, og svo leit hann á ferðatöskuna,
sem enn stóð við lyftudyrnar, og svo sagði
hann:
— Herra minn trúr, Katarina, býr hann hjá
þér? Það var greinilega ótti i rödd hans. Kata-
rina snerist á hæl og hljóp inn i ibúðina sina.
Hún heyrði hróp utan af dyrapallinum og svo
heyrði hún einhvern hlaupa niður stigann.
Fótatakið bergmálaði i ganginum, og svo varð
allt hljótt.
Guði sé lof. Carl Johan er þá farinn, og Ro-
land hafði ekki tekizt að gera honum neitt mein
i æðinu, sem hafði gripið hann. Það lá við
sjálft, að Katarina væri lika orðin hrædd við
Roland. Hún hafði aldrei látið sig dreyma um,
að hann gæti orðið svona reiður. Hún hneig nið-
ur á eldhússtól, og þar sat hún, þegar Roland
kom inn. Hann dró þungt andann, og var rauð-
ur i andliti, en harkan var horfin úr augnaráð-
inu og hann sagði viðkvæmnislega:
—Elskan min — hvernig gerðist þetta? Hvað
sagði hann við þig — ég er i miklum vafa um,
að maðurinn sé með öllum mjalla?
— Hann reyndi að troða sér hér inn til min,
sagði Katarina tómlega, — mikið er ég fegin,
að þú skyldir koma i tima — en þurftir þú — að
ráðast svona á hann?
— Það verður að nota réttu handtökin við
svona kumpána, sagði Roland stuttaralega og
skrúfaði frá krananum. Hann þvoði sér um
hendurnar og bros lék um varir hans, á meðan
hann horfði á hana og sagði:
— Ástin min, hvað átti ég að halda? Þarna
kom ég beint út úr lyftunni, og sá hann vera að
þrengja sér hér inn til okkar—hann sagði orðið
„okkar” svo eðlilega, að Katarina brosti þótt
hún ætti erfitt með það — og svo var hann lika
svona óforskammaður...! Hann leit i kring um
sig i eldhúsinu, þefaði út i loftið, og virtist hinn
ánægðasti.
— Nú skulum við bara gleyma Schröder,
vina min, vegna þess að nú er ég kominn heim
aftur! Mikið ertu falleg i þessum kjól, og hvaða
dásamlegi ilmur er þetta eiginlega.
— Ég var að búa til handa okkur einhvern
kjötrétt i potti, sagði Katarina, — en Roland, ég
veit ekki vel — ég á við, hugsaðu þér nú, ef
hann kæmi aftur?
— Þá snúum við okkur bara beint til lögregl-
unnar, sagði Roland ákveðinn. — Þetta er búið
að ganga svona til nógu lengi, og hefði honum
tekizt að troða sér hingað inn heföi það verið
rof á friðhelgi einkalifsins, ef þú skyldir ekki
vita það. Það hefði kannski verið kjánaskapur
að láta hann komast undan, nú getum við ekki
svo vel hringt i lögregluna...
— Nei, nei, sagði Katarina hraðmælt. — Nei,
við höfum ekki meiri áhyggjur af þessu núna.
Hann kemur áreiðanlega ekki aftur.
Hún hafði verið að velta þessu öllu fyrir sér,
og þá sérstaklega varðandi Thomas Gradin.
Carl Johan hafði þekkt hann vel, og Katarina
hafði sjálf séð, að hann þekkti lögregluþjón-
ana, sem komu upp i ibúð Thomasar eftir
sjálfsmorðsstökkið. Carl Johan hafði sagzt
23