Heimilistíminn - 01.11.1979, Blaðsíða 17

Ake og Paulina
kallaöur vikingur. Blá augu, og mikiö
ljóst hár. Ég var staöráöin i aö giftast
honum um leiö og ég haföi litiö hann
augum.....þetta var ást viö fyrstu sýn. En
svo var þaö spurningin hvort hann vildi
eiga mig.
— Ég var vist ekki beint aö hugsa um
hjónaband, þegar ég kom þarna, segir
Ake. — Ég var mikiö spenntur vegna þess
hve óvenjulegt þetta var allt saman.
Ekki gekk auöveldlega aö ræöast viö.
Gamall maöur, sem kunni eitthvaö i
ensku, eftiraö hafa veriö mörg ár til sjós,
hjálpaöi okkur. Svo haföi Ake lika tekiö
meö sér sænsk-italska kennslubók sem
geröi töluvert gagn. Smátt og smátt fór
unga fólkiö að skilja hvort annað.
Eftir nokkrar vikur vissum viö, aö viö
vorum ástfangin, og viö opinberuðum trú-
lofun okkar aö sikileyskum siö.
Þaö er gert á þann hátt, aö báöir aöilar
kaupa gullhring. Þar viö bætist aö brúö-
guminn væntanlegi kaupir stóra körfu
meö hvitum og rauöum nellikum handa
kærustunni sinni. Viö körfuna er svo trú-
lofunarhringurinnbundinn. Hann er dreg-
inn á fingur stúlkunnar i návist allrar fjöl-
skyldunnar, og á meöan er drukkiö
kampavin og boröaöur is.
Ake Wiking fór svo aftur á sjóinn, en þá
upphófst erfiöur timi hjá Paulinu, hinni
ungu kærustu hans:
— Ég trúði þvi ekki, aö hann myndi
koma aftur, til þess aö flytja mig heim
meö sér sem brúöi sina. Ég trúöi þvi, aö
nú hefði ég séö hann i fyrsta og siöasta
skiptiö. Þetta var allt draumi likast. Ein-
hvers staðar innra meö mér fannst óttinn
um, aö hann væri eins og allir aörir sjó-
menn. Maöur haföi heyrt svo margar
sögur um þá, og stúlku I hverri höfn. Ég
grét af þrá og söknuöi.
Paulina átti mjög erfitt meöal annars
vegna þess aö allir nágrannar hennar
fylgdust meö ástarævintýrinu. Sumir öf-
unduöu hana. Innst inni vissi unga
stúlkan aö hún yröi ógift alla ævi, ef Ake
kæmi ekki aftur. Enginn myndi giftast
stúlku á Sikiley, sem heföi veriö trúlofuö
og svikin. Þaö heföi veriö allt of mikil
skömm.
Foreldrar hennar á hinn bóginn trúöu
alla tiö og treystu Ake:
— Hann er áreiöanlegur!
Hann var ekkert sérlega duglegur aö
skrifa, og nokkur timi leiö áöur en hann
skrifaöi fyrsta bréfiö eftir trúlofunina.
Þegar þaö kom skildist Paulinu Puzzo, aö
djúp alvara lá á bak viö þetta allt. Fram-
tiöin virtist fullkomlega örugg frá þessari
stundu.
Unga fólkiö fór aö gera áætlanir um
brúökaupiö.
— Heilt ár leiö þó áöur en gengiö haföi
veriö frá öllum nauösynlegum pappirum,
segir Ake. — Viö vorum ekki sömu trú-
ar.... kaþólska kirkjan er ströng.
En erfiöleikarnir eru til þess aö sigrast
á þeim. Brúökaupiö varö mjög hátiölegt.
Straxeftir vigsluna hélt brúöurin til hellis
heQagrar guösmóöur til þess aö leggja aö
fótum hennar brúðarvöndinn...
— Næstu nótt á eftir pökkuöum viö niö-
ur dótinu okkar, segir Paulina. — Margir i
fjölskyldunni kröföustþessaö viö eyddum
brúökaupsnóttinni heima til þess aö þeir
gætu séö á lökunum morguninn eftir,
hvort ég vasri enn hrein mey....
En Ake var þvi algjörlega andvigur. —
Þaö kom þeim hreint ekkert viö.
— Þannig voru nú brúökaupssiöirnir á
Sikiley um þessar mundir, segir Paulina.
— Þaö var svo þýöingarmikiö fyrir stúlk-
una aö halda hreinleika stnum. Hún fékk
tæpast aö fara út. Viö höföum ekki fengiö
aö vera ein eitt einasta augnablik. Allir
vöktu yfir okkur og framkomu okkar. Viö
heföum ekki haft nokkurt tækifæri til þess
aö misstiga okkur, þótt viö heföum viljaö
gera þaö.
Snemma morguns, daginn eftir brúö-
kaupiö lagöi lestinaf staö til noröurs, i átt
til Sviþjóöar. Allir hágrétu og ættingjarn-
ir trúöu þvi, aö þeir ættu aldrei eftir aö sjá
mig aftur. Þeir héldu aö Paulina litla væri
nú aö fara til lands, þar sem isbirnir
gengju um götur.
Framhald á bls. 28.
17