Heimilistíminn - 01.11.1979, Side 18

ekki annað að sjá i þeim en vingjarnlega kur-
teisi. Breytingin hafði verið svo snögg, að ég
fór að velta fyrir mér, hvort ég hefði bara
imyndað mér þetta allt saman. Hún rétti mér
höndina og sagði:
— Mikið er ánægjulegt að fá að hitta yður
ungfrú Prentice.
Hún brosti elskulega til min.
— Rowena frænka hefur sagt mér, að þér
séuð ekki héðan frá Virginiu.
Ég gat látið spurningu Rowenu mér i léttu
rúmi liggja, en i þetta skipti varð ég að snúast
til varnar.
— Ég er frá Massachusetts, sagði ég.
— Einmitt. Með þessu eina orði afgreiddi
hún mig sem Norðurrikjamann, sem átti engan
áhuga skilið af hennar hálfu. — Þér afsakið
mig, þótt ég fari nú og athugi Quentin, hélt hún
áfram. — Sárið á enninu leit ekki vel út.
Hún flýtti sér i burtu, og John lét sér greini-
lega fátt um finnast.
— Ég varaði yður við mágkonu minni. En
hafið ekki áhyggjur af þessu. Hún verður
smám saman hlýlegri.
Aldrei, hugsaði ég með sjálfri mér, en hátt
sagði ég: — Viljið þér, að ég hefji kennsluna i
dag?
John Barclay leit i átt til akranna, sem hann
vildi greinilega komast til sem allra fyrst til
þess að geta hafið þar vinnuna, og hristi svo
höfuðið.
— Það er nógur timi að byrja á morgun. Ég
hef beðið Rowenu að sýna yður staðinn i dag.
Þið getið gengið um eftir matinn.
Aftur tók ég eftir þvi, hvað svöng ég var, og
gekk nú heim að húsinu. Ég fékk bakka með
skinku og eggjúm, heitu kaffi og kexi inn i stof-
una við hliðina á matsalnum. Kona, sem var
kolsvört á litinn, bar mér matinn og ég borðaði
allt, sem mér var fært. Þegar ég var búin að
borða andvarpaði ég af velliðan.
— Þakka yður kærlega fyrir, sagði ég, þegar
konan kom með meira kaffi. Það var sérlega
bragðgott.
Konan var svolitið afundin, og kom fram við
mig af mikilli varfærni, en samt var greinilegt
af framkomu hennar, að hún hafði verið hjá
þessari fjölskyldu i langan tima.
— Hún er heldur mögur, finnst mér. Bara
skinnið og beinin.
— Ef ég á eftir að fá margar máltiðir á borð
við þennan morgunmat, verð ég ekki á flæði-
skeri stödd, sagði ég hlæjandi.
— Það er ekki ég, sem bý til matinn, sagði
konan, og rétti úr sér stolt á svipinn. — Ég heiti
Dulcy og ég hugsa um frú Charlotte. Það hef ég
gert frá þvi faðir hennar keypti mig, þegar ég
var ekki stærri en þetta.
Ég gat ekki komið upp einu einasta orði.
Hvernig gat hún talað svo rólega um að hafa
verið keypt og seld eins og hversdagsleg sölu-
vara!
— En eftir striðið, þegar við urðum frjáls,
byrjaði ég.
18