Sunnudagsblaðið - 01.09.1957, Side 15

511
k'ki annað að gera, eí liún vildi
_ ei^a yfir þessa skyssu. Og.hún
alveg.eins gert það af sann-
,'uingu og einlægni, úr því hún á
j*')nað borð var neydd til þess. Hún
li tárvotu andlitinu móti Önnu.
. Já, auðvitað, stundi hún. —
. u^vitað bið ég Önnu fyrirgefn-
ngar. Mér leiðist þetta ákaflega
1 vlð. Ég var áreiðanlega ekki
Siuiiri mnr- siíii eiíiíi hvað
r> 1)1 yfir mig'. Sennilega er það ó-
*a bernskuáranna, sem hefur or
j3 'að þetta. Engir foreldrar, eng-
> sem lét sig neinu varða um
g, — 0g allir hræddu mig og
^voldu, Ég hefi alltaf verið svo
Uugaveikluð. Þú verður að fyrir-
gefa
mér, Anna, annars veit ég
, % 5 ■*****+«») ^
v 11 hvað ég á að gera af mér.
> AUna horfði þögul á hana. Hvaða
^Öiugu myncji þag hafa ag segja
q ilnn væri undirförull lygari?
g t>ar að auki sýndist henni nú
glaðnaði yfir Michael. Því
hún þá vera að gera hlut-
erfiðari fyrir hann en þörf
%ldi
Jtia
var ;
a.
Þú skalt ekki hugsa um mig',
s 0tley> sagði hún stuttlega. Svo
^ 11 hún sér til dyranna og gekk
^h'ax og Honey var orðin ein
. hliehael, fórnaði hún enn
tárum. Hún sló á viðkvæma
engi varðandi barnæsku. sína,
íót °gI1 -^10*13-^3 gerði henni ó-
■ Hvers vegna gat hann ekki
°r<Þ ^ hennar neitt huggunar-
u ' hlversu lengi myndi hann
lin ^ tilfinningar til Önnu?
hað var þó hún sem hann var
sutur_
fe^Un ákvað að reyna aðra að-
S|r 1 híún þerraði brott tárin og
s^Uuií hárið frá andlitinu. Svo
hún hægt á fætur. Hún vissi
ageenig hún gæti örfað hann, svo
^ ann gleymdi högginu, er hún
i , 1 veitt Önnu. Hún vissi, hvern-
átH gæti tencira® gfóðina í köld-
hiáum augum hans.
S TJ N N U D A G S p L A D I£>
Fóstursonur
úlfanna
HINN lieimsþekkti vísindamað-
ur, prófessor F. Ogburne, dvaldist
í sumar í Agra í Indlandi til þess
að rannsaka lifnaðarhætti ind-
verska drengsins, sem fyrir nokkru
fannst þar i fr-umskógi meðai úlfa-
flokks og hegöaöar sér á margan
hátt svo likt úlfum, að fólkið sem
fann hann álítur, að hann hafi alizt
upp með úlfum.
Ogburne prófssor hcfur gert
ýmsar athuganir í sambandi við
Hún lagði handlcggina um háls
honum og leit framan í hann.
— Þú mátt ekki vera mér reið-
ur, hvíslaði hún og lokaði augun-
um til hálfs, svo að hin löngu
augnahár hennar snurtu kinn
hans.
En hann stóð enn hreyfingar-
laus og horfði aðeins á hana —
og það svo torráðnu og undarlegu
augnaráði. Skyndilega greip hana
ótti. Nú fann hún, að hún elska’ði
í raun og veru þennan mann. Hún
hafði þó haldið, að hún væri til-
íinningalaus gagnvart honum, en
nú vissi hún, að ef hún á annað
borð gæti elskað nokkurn mann,
þá elskaði hún Michael — og hún
gat ekki 'hugsað sér að ást hans
til hennar kólnaði.
Hún sleppti takinu um háls hon-
um, en greip þess í stað utan um
hann og þrýsti grönnum líkama
sínum þétt að honum. Hún þrýsti
sér fast að honum, með ástríðu-
þunga. Ef þetta gat ekki vakið til-
finningar hans, var hún illa svik-
in.
— Michael, ég get ekki afborið
það, að þú sért mér reiður. Þú ert
allt sem ég á, sá eini, sem nokkra
þýðingu hefur fyrir mig.
(Framhald).
dreng þenna, og enda þótt hann
viiji ekki slá neinu föstu um upp-
runa hans og uppeldi, viðurkennir
hann, að það sé margt í fari pilts-
ins, sem bendi til þess, að fólkið
sem fann hann hafi rétt fyrir sér
í því, að hann hafi alizt upp meðal
úlfa. Fólkið, sem fann drenginn,
hefur skýrt frá því, að það hafi
fyrst séð drenginn rnitt í úlfahópi,
og áleit, að það hefði bjargað lífi
hans með því að reka úlfana brott
og liandsama drenginn. Drengur-
inn var aftur á móti mjög ótta-
sieginn við fólkið, en liafði aftur
á móti ertgan beyg sýnt við úll’ana
meðan hann var hjá þeim.
Ogburne prófessor, sem áður
hefur starfað við háskólann í Chi-
cago, flutti drenginn með sér á-
samt þýzkum scháferhundi, sém
líkist mjög úlfi ásýndum, og var
drengurinn ekki hið minnsta
hræddur við hundinn, en klappaði
honum og kyssti hann á trýnið.
Prasram, eins og drengurinn hef
ur nú verið skírður, hegðar sér á
margan hátt eins og dýr. Hann
lepur vatn og' aðra vökvun, og þeg-
ar hann borðar, leggst hann niður
og nartar í sig matinn með tönn-
um.mr og notar hendurnar ekki til
þess a?' mata sig með.
F 1 d-.kert af þessu 'vill Ogburne
þó su.Ghæfa, að sanni það, að
drengurinn sé uppalinn meðal
úlfa, en viðurkennir þó, að vel
geti það átt sér stað að úlfa-móðir
taki að sér börn, ef hún t.d. hafi
misst afkvæmi sitt.
SMÆLKI
— Hvers vegna galar haninn,
írændi?
— Ilann galar í hvert skipti
sem einhver segir ósatt, drengur
minn.
— En af hverju galar hann þá
klukkan þrjú á nóttunni, þegar
allir eru.sofandi?
— Þá er verið að prenta morg-
unblöðin.