Sunnudagsblaðið - 26.04.1964, Blaðsíða 4

Sunnudagsblaðið - 26.04.1964, Blaðsíða 4
VIÐ SKULUM EKKI VERA TIL B YRÐI Það er hjarta mitt, sem talar. Skynsemin er hlutlaus. — Eg vcrð að loka eyrunum fyrir r'ödd hjartans, .anzaði Burk. Og yeiztu, hvers vegna það er? Það er vegna bökarinnar þeirrar arna. Hann benti með vísifingri á möppuna með heimilisreikhihg- unum. Þarna stendur svart á hvítu, að Burkett Johnson háfi ekki efni á öllu því, sem hugur- inn girnist. — Æ, ég er áldrei hrifinn af tölvísi, sagði Edith og hristi höf- uðið. r Burk avaraði engu. — Eg er viðskiptaráðunautur og hvernig héldur þú að fœri íyrir mér, ef ég spllaði rassinn úr buxunum mínum. Mér yrði blátt áfram bolað úr stéttinni.' — Heldurðu í rauninni, að börn- in muni fara með fjárhag okkar? — Svo segir bókin. Það þarf að kaupa hitt og annað, það kost- ar talsvert að láta börnin ganga í skóla. Okkur hefur veitzt fullt í fangi með að framfleyta tveimur börnum hvað þá sex. — Má vera, anzaði Edie. — Og við höfum ekkl getað látið allt eftir okkur, sem okk- ur hefur langað til. Þegar börn- in langar að horfa á sjónvarp, verða þau að fara til nágrann- anna. Og við höfum enn ekki haft efni á að mála íbúðina á nýjan leik. Ekki höfum við heldur get- að endurnýjað þennan bílgarm, sem við höfum átt síðastliðin tíu ár. Svona gæti ég talið í allt kvöld. — Ég veit, að við höfum ekki efni á þessari viðbót við fjöl- skylduna, svaraði Edie. En ein- hvern veginn finnst mér okkur Síðarí hluti bera siðferðileg skylda til að taka börnin. Eg gceti líka dútlað eitt- hvað í höndunum og reynt að spara til að gera þetta allt auðveldara. — Þú heldur það. En hvað með fatnað á alla hjörðina? — Við mundum hafa einhver ráð með að verða okkur úti um hann. . .. ... ::~'-. Nei, og aftur. nei. Burkett smellti; saman fingurgómunum. Það verður að hafa það, þó að þið kallið mig nirfil og svíðing; Eg legg ekki út í þessa tyísýnu. —; Okkur f innst þú enginn svlð- ingur. ...v, -...:::.•:,;.„;.: 'yj.q — Jæja, þá. -Butkett mtldaðiítt. En sjaðu bara tll, éstin mfn. ÖU þau aukaútgjöld, sem við yrðum að taka á okkar herðar.Þau yrðu okkur áreiðanlega um megn..Skóla kostnaður, klippingá alla hjörð- ina tvisvar í mánuði, bíömiðar um hverja hejgi o.s.frv. Ég þori ekki að hugsa um alla þessa útgjalda- liði. — Eg gaeti sjálf klippt angana og þannig sþaráð þá péninga. Svo gæti ég kennt þeim að njðta góðra bóka, og losað okkúr þann- ig vKS kostnaðlnn af biómlðum. — Ef ég á að heita húsbóndi í þessari fjölskyldu, þá er það mitt að sjá okkur farborða. Það bitnar á mér, sem aflaga fer, og ég verð að sjá um að við lifum ekki um efni fram. Þess vegna lýsi ég því yfir, að ég er andvíg- ur þessu ævintýri. — Jæja þá, anzaði Edié. — Segðu, að þú sért á sama máli, bað Burkett. Edie yppti öxlum. Eigum við ekki að fara að koma okkur í háttinn. Við skulum ekki tala meira um þetta. Og þau bjuggust til hvfldar. Eftir að þau voru lögzt fyrir, hvíslaði Burkett: — Þú ert sammála mér Edie, er það ekki? — Hum, sagði hún og snéri sér til veggjar. — Mig langar enn að fá þau. í sama bili féll Miteh fram -ú'r rúmi sínu. Hann rak upp hávært öskur. Burkett snaraðist fram úr og hljóp honum til aðstoðar. Það var allt í lagi með hann. En Sara var komin honum til aðstoðar, tók hann upp og reyndi að hugga hann. • Sársaukinn hvarf úr and- liti hans, þegar hann kom auga á Burkett. Allt í lagi, vinur, sagði hann við snáðann. Þetta jafnar Sigi- :•. •,' • - ' ..... jQg svo tók þá Roy- upp á Þyí að ganga í svefn.i. Burkett kom að' honum, þar sem systir bans hafði náð A hnakkadrembið á honum og stýrt honum í rúmið aftur. Hún flóði í tárum og var bersýnilega mjög miður sfn yegna þess óskunda, sem hennl fánnst bræður sínir hafa gert Johnsons fjölskyldunni þessa nítt. Búrk- ett lagði hönd á hofuð henni oS reyndi a« stoðva.t4rin. Láttu þetta ekkert á þig fá, sagði hann vin- gjarnlega. Vlð sofum bara þeim mun betur á eftir. Edie bættist i hópinn og gerSi sitt til að hugga Söru. Og smáxn saman hætti gráturinn, og ba" eina, sem benti til þess, að hún hefði grátið var ofurlftill hiksti, sem hún gaf frá sér af og til. Svo fóru þau öll í Háttinn aftur og sváfu vært til morguns. Þegar Burkett kom að árdegis- verðarborði næsta dag, var sú á- kvörðun, er hann hafði tekið dag- inn áður, enn óhögguð. Þá var það að Andy kom að máli við hann og sagði: „Eg ætla að útvega mér vinnu, pabbi. — Vinnu? Og hvað kemur til, ef mér leyfist að spyrja? — Ja, ég er orðinn nógu full- orðinn til að vinna sjálfur fyrlr . vasapeningunum mfhum. Það á 324 SUNNUDAGSBLAЗ ALÞÝÐUBLAÐIÐ

x

Sunnudagsblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Sunnudagsblaðið
https://timarit.is/publication/302

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.