24 stundir - 20.09.2008, Blaðsíða 46

46 LAUGARDAGUR 20. SEPTEMBER 2008 24stundir
Þórunn Erna
Clausen leik-
kona.
„Einu sinni þegar ég var að sýna Þetta er allt að koma í Þjóðleikhúsinu gerðist skemmtilegt
atvik. Það var í atriði þegar persónan mín, Ragnheiður Birna, var að fermast. Í atriðinu átti
ég að koma inn á svið í gulum fermingarkjól, snúa baki í áhorfendur og spila á fiðlu fyrir
hina leikarana sem sátu á sviðinu og horfðu framan á mig og út í sal. Í miðju lagi átti ég svo
að hætta að spila til að klóra mér smá í rassinum sem snéri út í sal.
Búningaskipti hjá mér í sýningunni voru mjög mörg og lítill tími fyrir þau og þurfti ég því að
vera í mörgum lögum af búningum til að ná skiptingunum. Og innst var ég bara í g-streng
þar sem eðli sumra búninganna var þannig. Ég hljóp út af sviðinu úr atriðinu á undan til að
skipta yfir í kjólinn og þetta var svo mikil hraðaskipting að ég þurfti tvo til að aðstoða mig.
En í þetta skiptið var rennilásinn bilaður og okkur gekk ekkert að renna upp. Tíminn var á
þrotum og ég ákvað því að hlaupa inn á svið, með kjólinn alveg opinn að aftan og beran rass-
inn. Í staðinn snéri ég bakinu í leikarana, en ekki salinn eins og venjulega og byrjaði að spila á
fiðluna. Ég heyrði hina leikarana byrja að springa úr hlátri en áhorfendur skildu auðvitað
ekkert því þau sáu ekki rassinn á mér. En svo kom að því að ég átti að klóra mér í rassinum
en þá varð ég auðvitað að klóra mér í … hvernig get ég orðað það pent? En alla vega þá
misstu hinir leikararnir sig algjörlega en ég varð auðvitað að halda andliti og springa ekki.“
Fór á svið með beran bossann
„Ég var að leika í Patreki 1,5 með Rúnari
Frey Gíslasyni og Jóhannesi Hauki Jóhann-
essyni og það var yfirleitt töluvert mikið
hlegið. Í einu atriðinu er karakterinn hans
Rúnars að útskýra fyrir Patreki að hommar
geti alveg verið giftir og svoleiðis, og þetta er
mjög skemmtilegt móment. En þrjár frænk-
ur hans Jóa sátu á fremsta bekk og þær eru
þekktar fyrir að hlæja mikið. Og þarna byrj-
uðu þær að hlæja MJÖG hátt. Það hátt að
við Rúnar urðum eiginlega bara að stoppa.
Við horfðum hvor á annan og reyndum að
halda andlitinu. Hins vegar byrjuðum við
óvart að brosa. Rúnar reyndi að koma með
eina setningu en hann brast í hlátur. Og þar
af leiðandi byrjaði ég að hlæja. Og það olli
því auðvitað að frænkurnar hlógu ennþá
meira sem varð svo til þess að allir í salnum
tóku eftir því að við vorum farnir að hlæja.
Þannig að allt í einu er salurinn allur
sprunginn úr hlátri, Jói er sprunginn úr
hlátri fyrir aftan og við á sviðinu. Og við gát-
um bara ekki haldið áfram. Svona gekk þetta
í ca. tvær mínútur á meðan við reyndum að
láta alla róast. Við þurftum að reyna nokkr-
um sinnum að byrja aftur en það gekk þó á
endanum.“
Sigurður Hrannar
Hjaltason leikari.
Flissandi frænkur
á fremsta bekk
„Þetta var þegar ég var í MR og var utan-
skóla en reglurnar voru þannig að þá mátti
maður ekki taka þátt í neinu félagslífi. En
mig langaði svo rosalega að vera í Herranótt
að ég fékk að vera aðstoðarleikstjóri. Magn-
ús Geir var leikstjóri og einn sýningardaginn
hringdi hann í mig og sagði mér að ein leik-
konan hefði handleggsbrotnað og gæti ekki
sýnt. Ég yrði því að hoppa í hlutverkið fyrir
hana. En ég var búin að vera rosalega metn-
aðarfull og dugleg og kunni leikritið eig-
inlega alveg utan að þannig að ég sá þetta
sem tækifæri til að sýna hvað í mér bjó.
Það voru bara tveir klukkutímar í sýningu
þegar hann hringdi þannig að ég fór beint að
lesa yfir handritið og læra þetta utan að. Svo
fór ég upp í leikhús og fór í búning og
smink. Búningarnir og förðunin voru svona
frekar ýkt og það vildi svo til að þessi leik-
kona var svona næstum því einum metra
minni en ég svo að búningurinn var allt of
lítill. Svo kem ég niður á svið, rosalega
stressuð og rosalega undirbúin og þá sé ég
þessa leikkonu labba til mín. En hún var ekki
með neitt gifs. Og þá segir allur leikhóp-
urinn í einum kór: Fyrsti apríl!“
Dóra Jóhannsdóttir
leikkona.
Óvænt tækifæri
til að sanna sig
„Nýjasta dæmið gerðist á síðustu sýningu á
Fló á skinni sem nú er verið að sýna við góð-
ar undirtektir í Borgarleikhúsinu. Þá lenti ég
í vægast sagt mjög sérkennilegu atviki.
Ég beið rólegur á hliðarsviðinu eftir því að
fara á svið þegar nefið á mér bara sprakk allt
í einu og það byrjaði að fossblæða úr því. Ég
varð að hlaupa fram og samleikarar mínir,
sem áttu að koma inn á svið með mér, urðu
að fara einir og spinna smá á meðan ein-
hverju var troðið í nefið á mér til að reyna að
stoppa þessa blæðingu. Svo kom ég loks inn
á svið með bómull í nefinu og mjög nef-
mæltur. Ég veit nú ekki alveg hvort fólk tók
eftir þessu en þetta var allavega dálítið baga-
legt.
Annars hef ég nú lent í ýmsu öðru. Þegar ég
var í Hárinu árið 2004 var ég í einu dans-
númeri og var eitthvað ofboðslega orkumik-
ill. Við áttum að hlaupa fram á sviðinu og
hoppa og lenda á sviðsbrúninni. En ég gaf
mig kannski aðeins of mikið í þetta atriði því
ég lenti beint á milli brjóstanna á konu á
fremsta bekk. Sem var líka mjög bagalegt.
Það má því segja að ég sé svolítið þessi
óheppni gaur. Ég gæti allavega komið með
margar fleiri sögur.“
Guðjón Davíð
Karlsson leikari.
Lenti á milli
brjóstanna
„Ég man eftir einu atviki þegar ég var að
leika í Eldað með Elvis í Loftkastalanum og
brunabjallan fór skyndilega í gang í miðri
sýningu. Fyrst reyndum við að tala ofan í
hávaðann en það bara heyrðist ekkert í okk-
ur. Þá hættum við að tala og stóðum eins og
fífl á sviðinu. En eftir svona tvær mínútur
var þetta orðið fullvandræðalegt og áhorf-
endur voru farnir að hlæja og við eiginlega
líka. Þannig að það endaði með því að við
bara löbbuðum út af sviðinu og biðum bak-
sviðs þar til bjallan hætti. Svo þurftum við
að halda áfram eins og ekkert hefði ískorist.
Við reyndum fyrst að halda karakter en
maður getur ekki haldið endalaust áfram
þegar ekkert heyrist í manni. Þá er vegg-
urinn á milli áhorfandans og leikarans
brostinn. Þegar áhorfandinn sér leikarann í
aðstæðum sem hann ræður ekki við.
En það skapast svolítið skemmtilegt sam-
band þegar áhorfendur og leikarar fara í
raun að hlæja saman. Það kom í ljós að
gleymst hafði að slökkva á sturtum baksvið
og gufan setti kerfið í gang. En þetta var bara
skemmtilegt þó að það hafi verið smá panik
meðan á þessu stóð.“
Álfrún Helga Örn-
ólfsdóttir leikkona.
Brunabjalla í gang
í miðri sýningu
Fyndin óhöpp og
atvik á fjölunum
Þegar við förum í leikhús setjumst við niður og búum okkur und-
ir að vera leidd inn í annan raunveruleika af leikurunum. En
stundum verður þessi raunveruleiki af einhverjum ástæðum allt
öðruvísi en leikarar lögðu upp með. Óhöpp, mistök og skondin
atvik valda því að verkið hrekkur af sporinu, leikararnir standa
berskjaldaðir á sviðinu, jafnóvissir og áhorfandinn um hvað ger-
ist næst. Nokkrir þjóðþekktir leikarar deila með okkur sögum af
eftirminnilegum atvikum sem eru stundum þau sem lifa lengst,
bæði í hugum leikenda og áhorfenda.
haukurj@24stundir.is
LÍFSSTÍLL
lifsstill@24stundir.is a
Ég heyrði hina leikarana byrja að springa úr
hlátri en áhorfendur skildu auðvitað ekkert
því þeir sáu ekki rassinn á mér.
spjallið