Tíminn - 21.08.1983, Side 22

BR Af.MKF.FIB
MEB FULLAR
HENDUR AF
GIMSTEINUM
Þeir hafa narrað millj-
ónir út úr bönkum í
Þýskalandi, Englandi,
Sviss og Austurríki
og lagt sáraódýra
eðalsteina fram
sem tryggingu
■ SAFÍRAR, SMAR-
AGÐAR OG RÚBÍNAR
LÁGU Á BLÁUM
FLAUELISPÚÐA, SEM
LUKTUR VAR INNAN
í GEGNSÆJU PLAST-
HULSTRI. EÐAL-
STEINASÉRFRÆÐING-
URINN DR. WERN-
ER FUHRMANN LAUT
YFIR HULSTRIÐ OG
HÉLT STÆKKUNAR-
GLERI YFIR ÞVÍ MEÐ-
AN HANN LÉT REYNA
Á KUNNÁTTU SÍNA
SEM SÉRFRÆÐINGS.
AÐ ENDINGU ATHUG-
AÐI HANN INNSIGL-
IÐ; SEM HVERJU
HULSTRANNA VAR
LOKAÐ MEÐ. „ÞETTA
ER ALLT í LAGI.
ÞETTA ERU STEIN-
ARNIR SEM ÉG
ÁBYRGIST,“ SAGÐI
HANN: „INNSIGLIÐ ER
LÍKA ÓROFIÐ.“
Herrar þeir sem stóöu í kring um hann
önduðu léttara. Þeir voru nú vissir um
að steinarnir í hulstrunum, sem hvert
hafði að geyma tíu litla böggla, voru í
raun og veru jafnvirði 4.2 milljóna
v-þýskra marka. Þá var ekkert því til
fyrirstöðu lengur að hægt væri að gera
stórviðskipti. Þetta gerðist hinn 4. mars
á fyrra ári í Herms bankanum í
Hamborg.
Viku áður höfðu tveir þessara herra-
manna kynnst hvor öðrum í banka í
Hamborg, en þeir voru verðbréfasalinn
Dirk Sellhorn, sem kynnti sig sem for-
stjóra og Dieter Mohr, sem kallaði sig
verktaka frá Kiel. Einhvern tíma nóttina
á eftir sagði hann Sellhorn að hann
vantaði eina milljón marka til þess að
geta komið um kring kaupum á gulli í
Luxemburg, þar sem hafa yrði hraðar
hendur. Hann sagðist ekki geta leitað til
bankanna, þar sem hann hefði að ósekju
lent í gjaldþrotamáli byggingafyrirtækis
eins.
70 ÞÚSUND MÖRK
Á MÁNUÐI
Hann kvaðst þurfa miiljónina að láni
í eitt ár og kvaðst greiða 24% vexti og
fjögur prósent af ábatanum að auki, -
um 70 þúsund mörk á mánuði. Hann
kvaðst geta lagt fram sem tryggingu
gimsteina, er voru 4.2 milljónir marka
að verðmæti.
Sellhorn vildi ógjarnan láta annað
eins tækifæri ganga sér úr greipum.
Hann vantaði bara milljónina. En hana
átti Hans Rudi Wilhelm, bankastjóri
þessa gamla Herms banka, en hann var
fornvinur Sellhorns og trúnaðarvinur.
Wilhelm bauð nú þeim Dieter Mohr
með eðalsteinana, Sellhorn og sérfræð-
ingnum dr. Fuhrmann frá „Eðalsteina-
rannsóknastofnunni í Weinheim“ í bank-
ann til sín. Fuhrmann staðfesti að stein-
arnir væru ekta. Sellhorn fékk því greidd
1.2 milljónir marka og lef Mohr fá
milljón þar af.
Steinarnir voru geymdir í vörslu bankans
sem trygging.
En þann 1. apríl 1982, þegar Sellhorn
átti að fá fyrstu 70 þúsund marka
greiðsluna dró ský fyrir sólu. Ekki
bólaði á peningunum og verktakinn sást
ekki. Fáeinum dögum síðar frétti verð-
bréfasalinn að þessi milljónasnáði hans
hafði verið skotinn fyrir framan eigin
húsdyr af tveimur ókunnugum mönnum.
Kom þar í ljós að Dieter Mohr var
enginn heiðvirður verktaki, heldur
þekktur skuggabaldur, spilaástríðumað-
ur sem setið hafði í fangelsum fyrir svik.
En þrátt fyrir þessi illu endalok gat
Sellhorn þó huggað sig við það að
gimsteinana átti hann enn og þeir voru
sagðir 4.2 milljón marka virði.
En í lok maímánaðar komu upp
vandræði vegna steinanna. Dag einn
hringdi bílsíminn í hvíta Mercedes Benz
bílnum hans Sellhorns og í símanum var
Wolfgang nokkur Fröber, gimsteinasali
í Kiel. „Steinarnir sem þér fenguð hjá
Mohr tilheyra yður ekki.heldur mér.“ Á
hótelinu „Vier Jahrezeiten" í Hamborg
sýndu þeir Fröber og fylgdarmaður hans
Sellhom samning, þar sem í ljós kom að
þeir voru réttir eigendur steinanna. Þeir
höfðu selt Mohr þá fyrir 10% af því verði
sem sérfræðingurinn ræddi um. En Mohr
hafði aldrei borgað þessa upphæð.
BRELLAN
ENDURTEKIN
Þremenningarnir héldu nú til Herms
bankans, þar sem steinarnir voru geymd-
ir. Wilhelm bankastjóri áttaði sig fyrstur
manna á stöðunni: Til þess að bjarga
steinunum til bankans varð að greiða
þessi tíu prósent til gimsteinasalans Frö-
bers og var það gert. Svo sagði Wilhelm
við Sellhorn: „Nú skuldar þú okkur 1.6
milljónir marka. Seldu steinana og
greiddu lánið til baka.“
En enginn vildi kaupa steinana og það
ekki fyrir tíu-prósentverðið. Syrti nú í
iofti hjá þeim Sellhorn og bankastjóran-
um Wilhelm og töldu þeir sig illa svikna.
Dr. Fuhrmann, sem enn var kallaður til
Hamborgar, skýrði málið út fyrir þeim:
Hann hafði ekki gefið upp heildsöluverð
steinanna, heldur það verð sem greitt er
þegar steinar eru keyptir smíðaðir eftir
pöntun, - það er að segja það allra hæsta
verð sem greitt er. Þegar gimsteinasali
útvegar stein í stað annars sem tapast
hefur úr skartgrip er verðið svona hátt
vegna þeirrar fyrirhafnar sem slíkt
kostar. Það verð er ekki til umræðu,
þegar steinar eru seldir í birgðum, eins
og hér var um að ræða.