Skinfaxi - 01.02.1958, Qupperneq 6

6
SKINFAXI
var lögð stund á allt í senn, frækilegan,
fagran og drengilegan leik. Lék Sigurður
það þá eftirminnilega, að láta glímur sín-
ar endast sem lengst og sýna sem fjöl-
breyttust brögð •—- ekki sízt þegar hann
átti leik við þá, sem einna minnstir voru
af fétögum hans, og þótti afbrigðagóð
skemmtun að sjá Sigurð glíma við þessa
menn. Hann var fyrst og fremst að liugsa
um að frægja þjóð sína og hina fornu
íþrótt liennar.
Sigurður tók snemma við búi í Hauka-
dal, og þar býr hann enn. Hann stofnaði
þar íþróttaskóla árið 1927, þar sem lögð
er stund á glimu, fimleika og sund, en
einnig lögð áherzla á nokkrar bóklegar
greinir og ])á ekki sízt islenka tungu. Og
þrátt fyrir það, þótt skólinn veiti ekki
nein sérréttindi að loknu námi, hefur Sig-
urði tekizt að halda lionum uppi i þrjá
áratugi við ágætan orðstír, og hefur skól-
inn unnið íslenzku íþróltalífi ómetanlegt
gagn, því að menn úr honum hafa orð-
ið víða um land forystumenn um íþróttir.
Þá liefur og sá þjóðlegi menningarandi,
sem ríkir í skólanum, haft mikil og heilla-
vænleg áhrif.
Sigurður hefur verið óþreytandi í starfi
sínu fyrir ungmennafélögin og liugsjóna-
mál þeirra. Hann hefur ferðazt víðs veg-
ar um landið á vegum Ungmennafélags
íslands og Í.S.I., flutt erindi um íþrótta-,
bindindis- og félagsmál og leiðbeint um
fimlcika og glímu. Hann Iiefur setið í
stjórn U.M.F.Í. og — eins og áður er get-
ið — verið formaður Skarphéðins í hálf-
an fjórða áralug — eða jafnlengi og talin
var fyrir skemmstu meðal mannsævi.
Hefur áhugi hans oft og tíðum haft úr-
slitaáhrif um starf og stefnumál, ])ó að
margra góðra' manna annarra hafi við
nolið i hinu starfsama og fjölmenna hér-
aðssambandi Árnesinga og Rangæinga.
Hann hefur ekki aðeins lagt áherzlu á í-
þróttastarfsemi félaganna, þó að hann
hafi verið þess vel vitandi, að einungis
hún var þess megnug að fleyta þeim yfir
boða efnishyggju, fjárhyggju og þæginda-
kappldaups styrjaldar og verðbólguára,
heldur hefur liann verið trúr öllum hinum
gömlu verðmætum og vakandi fyrir öllu
nýju, sem að gagni mætti verða. Hann
ann islenzkri tungu og bókmenntum —
og þá einkum öllu í þeim að fornu og
nýju, sem að er manndómsbragur og
drengskapar, hann dáir fegurð landsins
og vill hlynna að græðslu þess, liann ber
i brjósti x-ækt til fornra minja og gleðst
í hvert sinn, sem hann sér eða heyrir eilt-
hvað, sem ber vitni um manndáð og
mcnningarframtak.
Sigurður er hinn ágætasti félagi, glað-
ur, reifur og drengilegur. Hann er her-
serkur að afli og lil vinnu, og er gaman
að því, sem hafl er eítir öðrum merkum
Árnesingi, Ólafi Ketilssyni á Laugar-
vatni, sagt í gamni og alvöru, þá er Sig-
urð bar á góma:
„Síðan ég kynntist Sigurði Greipssyni,
trúi ég öllu, sem sagt er í Islendingasög-
unum um afrek fornmanna — og mörgu
i Fornaldarsögum Norðurlanda.“
Sigurður er kvæntur Sigrúnu Bjarna-
dóttur frá Bóli i Biskupstungum. Hún
hefur verið honum ágætur förunautur,
og auk venjulegra móður- og húsfreyju-
starfa haft á hendi mikil og víðtæk um-
svif vegna iþróttaskólans og gistiliússins,
sem þau hjón hafa rekið um langt árabil
i hinum gestkvæma Haukdal Geysis og