Skinfaxi - 01.02.1958, Blaðsíða 13

SKINFAXI
13
og hollt er orku að neyta;
en núna sveinum blöskrar bili
brækur, eða slitni sili.
Dansinn sumir iðka enn,
— eigi slíkt ég víti —,
en — enga að lcunna iþrótt menn
eru þjóðarlýti, —
pipur glatt hjá piltum rjúka,
og pappírs eigum vér fína búka.
Þá gengur Gestur fram og þakkar glím-
una og fer viðurkenningarorðum um
fræknleik skólasveina og framfarir.
Glímu-Gestur:
„Er nú góðum leik lokið, og hafa þeir
unnið, sem betri voru. Gleður það oss
leikmenn, að þér, hinir lærðu, iðkið leiki
vora og kunnið til átakanna og þorið að
leggja á yður þrekraun nolckva. Vonum
vér vermenn og óskum þess, að úr bin-
um aumustu busum, sem stíga fæti sínum
inn í Bessastaðaskóla, verði lærdóms-
menn góðir, en um leið fræknir til sunds
og glímu.“
Hallgrímur Scheving gengur niður úr
stiganum og mælir til skólasveina lirós-
vrði og afhendir Páli 2 spesíudali að
verðlaunum og þakkar þeim — ber sam-
an aðstöðumun þeirra og sýnir fram á,
bve velæfðar skólaíþróttir færa með sér
stælingu og vinna gegn kyrrsetu bók-
lestursins.
Dr. Scheving:
„Fræknu vermenn! Þér hafið nú orðið
að lúta ósigri i þessari bændaglímu, en
ég vona, að þér sækið Bessastaðaskóla
beim næsta vetur og vor á ferðum yðar til
og frá verstöðvum bér á Suðurnesjum.
Hollt er hverju menntasetri að vera í
tengslum við alþýðumenn. Yður, skóla-
sveina, blýt ég að ávarpa hreykinn. Var
ég bræddur, er Páll stóð einn uppi, en
hinir fallnir, sem eru honum glímnari,
en því völdum vér Pál, að af honum fer
bið mesta fræknleikaorð, síðan hann
kleif upp innanverðan reykháfinn bér á
Bessastöðum og síðar kirkjuturninn, þar
til hann stóð á öðrum fæti á vindhanan-
um og gól sem hani. Hér hafið þér, Páll,
sýnt í kvöld hinn mesta fræknleika og
fimleika með því að fella í glhnu frækn-
asta íþróttamann landsins, Gest Bjarna-
son, og gef ég yður í verðlaun 2 spesíu-
dali.
Þér vermenn hafið þrælað við árina,
hograð við fiskidrátt og hakað skip upp
i naust og niður til sjávar. Starfið hefur
eflt afl vðar og þrek. Kyrrseta skóla-
sveina myndi hafa rýrt vöðva þeirra og
gert þeim þungt fyrir hrjósti, hefðu þeir
ekki notið stælingar við iðkun glimu,
sunds og knattleika. Er því frammistaða
skólasveina oss öllum áminning um,
að það þarf sterk bein til þess að þola
góða daga.“
Hljómlistin tekur við og svo þulur, sem
les síðasta, 12. erindi, kvæðisins:
Á fornri hafa frækni trú
fjör að nýtt liún kveiki,
yngja upp Grikkir aftuv nú
olympíska Ieiki, —
oss er heldur gjarnara að gleyma
því góða, sem hér átti heima.
Er þeim lestri lýkur, gengur leetor
fram og þakkar þessa skemmtun og
heimsókn og spyr staðarráðsmann, hvort
veitingar séu eigi framreiddar.
Lector scholæ Jón Jónsson: