Skinfaxi - 01.02.1958, Qupperneq 18

13
SKINFAXI
bókakostur er hverjum manni nauðsyn-
legur. Lestur bóka úr bókasafni er áreið-
anlega sú ódýrasta dægrastytting, sem
völ er á, og um leið einhver sú bezta, ])vi
að til er margt bóka, sem ekki veita lak-
ari skemmtun en velflest annað, sem fóllc
á kost á sér til afþreyingar. En auk þess
eru góð skáldrit menntandi og fræðandi.
Þau auka lesandanum mannþekkingu,
skerpa athyglisgáfu hans og gagnrýni,
opna augu hans fyrir orsaka- og afleið-
inga samhengi lífsins, vekja lijá honum
ýmsar hugsanir og hugmyndir, glæða hjá
Iionum tilfinningu fyrir móðurmálinu
og fyrir rökréttri hugsun, auka honum
orðaforða og gera hann færari um að
koma fyrir sig orði i ræðu og riti. Þá ber
þess að gæta, að til er mýmargt mjög al-
þýðlegra fræðibóka um hvers konar efni.
Sitthvað er orðið til af slíkum bókum á
íslenzku, og á Norðurlandamálum getur
hver og einn fengið fræðibælcur i sam-
ræmi við sín hugðarefni og sitt þekking-
arstig. 1 erlendum almenningsbókasöfn-
um sitja eldri og yngri með slíkar bækur,
hafa margir hjá sér minnisbók, sem þeir
skrifa í, sumir metramál og pappír, og
svo skrifa þeir tölur og teikna myndir
eftir þeim, sem eru i bókinni. Þarna sitja
vélvirkjar og bílvirkjar, málarar, pípu-
lagningarmenn, járnsmiðir, húsasmiðir
og húsgagnasmiðir, rafvirkjar og blikk-
smiðir — og svo mætti lengi telja, og
margar af þeim bókum, sem þarna eru
notaðar, ættu ekki aðeins að vera til í
hverju bæjar- og héraðsbókasafni, heldur
sumar — á þessari öld tækninnar —
einnig í sveitarbókasöfnum.
Þörf hvers einstaklings fyrir góðan og
sem fjölbreyttastan bókakost ætti að vera
nægilega brýp ástæða til þess, að ung-
mennafélög hefðu afskipti af bókasafns-
málum sveitar sinnar og héraðs. En auk
þess kemur það til, að fjölbreytt bóka-
safn er nauðsynlegt hverjum þeim al-
mennum félagsskap, sem vill vinna vel
sitt hlutverk. Eins og reynt mun verða
að sýna í þáttunum Bókmenntir og [é-
lagsmál, má sækja í skáldrit skemmti-
efni á félagsfundum og verkefni til um-
ræðu og ályktunar, og úr fræðibókunum
geta bæði einstaklingar og leshópar unn-
ið ekki aðeins gagnleg, heldur lika
skemmtileg viðfangsefni.
Afskipti félaganna af bókasafnsmálum
geta verið margvísleg. En fyrsta skrefið
er að taka þau til umræðu á fundum sín-
um og vekja þar áliuga fyrir notkun
safnanna. Síðan er að snúa sér að því að
auka fjárráð þeirra. Er enginn vafi á,
að unga fólkið í bverri sveit getur haft
áhrif til aukinna fjárframlaga af hendi
sveitarstjórnar, og héraðssamböndin
munu vart hamra lengi á dyr sýslusjóða,
unz sýslurnar taka upp sama hátt og bæ-
irnir, að miða fjárframlögin meira við
brýna þörf en lágmarksákvæði laganna.
Þá geta og félögin gengizt fyrir skemmt-
unum til ágóða fyrir sveitarbókasöfnin.
Til eru nokkrar sveitir á landinu, þar
sem ár eftir ár er þannig aflað fjár svo
þúsundum skiptir til bókasafna, og þarna
er einmitt um að ræða sveitir, sem ekki
hafa neitt fjölbýli að bakhjarli. Þá geta
félögin haft ábrif á, að bókavarzla sé í
sem beztu lagi, söfnin séu skráð, bækur
bundnar, bókakostur aukinn og bættur
og sendar út fjölritaðar skrár yfir nýjar
bækur til þess að auka notkun safnanna.
(Frh. á bls. 24.)