Skinfaxi - 01.06.1989, Qupperneq 9

„Ég er úr Reykjavík, Reykvíkingur í
húð og hár, úr Hlíðunum og byrjaði að
æfa frjálsar í ÍR 1974.”
Það er Þórdís Gísladóttir, frjáls-
fþróttamaður úr HSK og íþróttakennari
við íþróttakennaraskólann áLaugarvatni
sem er hér í Skinfaxaviðtali.
„Reyndar kynntist ég frjálsum fyrst
1972 í Þríþraut FRÍ og Æskunnar, hér á
Laugarvatni. Ég tók þátt í þessu í
Hlíðaskólanum og sex þeir bestu á
landinu komust í úrslit hér á Laugarvatni.
Ég rétt komst í úrslitin, varð í 5. sæti í
skólanum. Þarna var ég 11 ára. Ég
kynntist Gumma (Guðmundur
Þórarinsson, frjálsíþróttaþjálfari hjá 1R)
í þessum úrslitum en hann missti síðan
af mér, vissi ekkert hvert ég fór. Síðan
komst ég afturl974 í þessa keppni og
hitti hann á ný og þar með hófst okkar
samstarf, ég fór í IR og keppti á nokkrum
mótum en ég byrjaði ekki af alvöru að
æfa og keppa fyrr en 1975. Þá er ég
orðin 14 ára.”
15 ára samfellt
keppnistímabil
„Frá '7 5 hef ég ekki sleppt einni einustu
landskeppni. Ég hefalltafnáð að keppa
með landsliðinu á hverju sumri. Ég hef
verið meidd inn á milli en alltaf „hnýtt”
mig saman og náð að mæta til leiks. Það
hafa því ekki komið þau tímabil sem ég
hef dottið út og kornið síðan aftur. Það
má kannski segja að þetta hafi verið eitt
langt keppnistímabil í 15 ár. Það finnst
ntér nokkuð gott úthald.”
Ein helsta ástæðan fyrir þessu er
kannski sú að Þórdís var ekki keyrð
áfram á unga aldri. Hún þótti geysilega
efnileg og það er oft gengið hart að slíku
íþróttafólki. Að keppa í hástökki I5ára
á Olympíuleikum er næstum einstakt og
oft nóg til að gera ungling áttavilltan.
„Það var haldið vel á spöðunum fyrir
mig”, segir Þórdís. „Guðmundur
Þórarinsson fór hæfilega hægt í þetta
með mig. Ég fór ekki í neinar lyftingar
eða kraftþjálfun á þéssum tíma. Nú veit
ég ekki hvort þetta var skipulagt eða
vegna tímaleysis. En það gerði mér
mjög gott.
Einnig sé ég eftir á að foreldrar mínir
hafa hjálpaðmérmikið. Þau gerðu aldrei
neitt óþarfa vesen með mig, voru að
sjálfsögðu ánægð með árangurinn en
gerðu aldrei neitt mikið úrþessu, hvorki
heima né út á við. Þau fylgdust með af
Þórdís á góðri stundu fyrir Island.
áhuga og hjálpuðu til við að viðhalda
áhuga mínum en ég fann aldrei fyrir
neinni pressu að heiman. Ég var alltaf
vön að stefna á að setja met í febrúar,
svona til að gefa pabba það í afmælisgjöf.
Svo að foreldrar mínir hafa virkað sem
mjög sérstök hvatning.”
15 ára á
Ólympíuleikum
Ólympíuleikarnir voru hrein eldskírn
fyrir Þórdísi.
„Eftir þá gat ég alltaf sagt þegar
einhverjar þrengingar voru hjá mér í
íþróttinni, að ég hefði nú kynnst því
verra”, segir Þórdís brosandi. „Ég var
yngsti frjálsíþróttakeppandinn á
leikunum. Það voru einhverjar yngri í
fimleikunum en það hafa sjálfsagt ekki
verið margir yngri á leikunum.
I minningunni eru Ólympíuleikarnir í
Kanada Þórdísi mjög jákvæðir. „Ég
man auðvitað eftir töluvert mikilli
taugaspennu, t.d. aðdragandinn, þegar
ég var að bíða eftir því að fara inn á
völlinn í sjálfa keppnina. Það var alveg
ný reynsla að fara inn í þetta
stjórnherbergi, í allar mælingarnar þar.
Og biðherbergið, sitjandi við hliðina á
þessum kerlingum, sem manni fannst
vera. Alveg viss um að þær væru svo
mikið betri en ég. Ég var auðvitað vön
að fara í keppnisföt og stökkva út á völl.
Að gera sitt besta
En þegar ég kom inn á sjálfan
keppnisvöllinn var þetta allt annað. Ég
fór inn á völlinn til að gera mitt besta,
það var ekkert annað að gera. En það
sem var kannski erfiðast með keppnina
var að daginn áður fékk ég að vita að
byrjunarhæðin væri 1.70 m. Ég hafði
aldrei stokkið svo hátt í byrjunarhæð og
ég kveið því dálítið. íslandsmetið mitt,
sett sama sumar var 1.73 m. Það var svo
ekki til að bæta úr skák að í
Ólympíuþorpinu, vikuna fyrir minn
keppnisdag skaddaði ég liðþófa í hægra
hné. Það hvarflaði hins vegar aldrei
annað að mér en að keppa fyrst ég var
komin á staðinn. Ég felldi
byrjunarhæðina og það var auðvitað
dálítið pínlegt en við því var ekkert að
gera. Ég var reyndar ekki sú eina sem
gerði það og það dró aðeins úr
SKINFAXI
9