Skinfaxi - 01.06.1989, Qupperneq 15

„Omurlegt að sjá fallegar konur
með hvern vöðva strekktan.”
Haft eftir gömlum íþróttafrömuöi
er keppnisíþróttir kvenna bar á góma
Strekktir vöðvar. Kvenkyns íþróttamenn tilbúnir í slaginn.
Þegar maður hefur verið þátttakandi í
keppnisíþróttum í rúma tvo áratugi, gefur
það manni tilefni til að staldra við, líta
um öxl og láta hugann reika fram á
veginn. Þegar litið er yfir farinn veg,
vakna margar spumingar. Hvenær hófu
konur að taka þátt í frjálsíþróttakeppni?
Eru aðstæður þær sömu hjá konum og
körlum? Hvemig hafa kvennaíþróttir
þróast? Og hvemig hafa fjölmiðlar kynnt
kvennaíþróttir á undanfömum árum.
Þessum og fleiri spumingum verður reynt
að gera örlítil skil í þessum stutta pistli
og mun ég einkum halda mér við
frjálsíþróttir.
Hvenær hófst
þáttaka kvenna í
frjálsíþróttakeppni?
Fyrr á þessari öld, þótti það ekki við
hæfi að konur tækju þátt í íþróttakeppni,
enda þótt áreynsla og átök sem því fylgdi
ekki kvenleg og aðeins hæfa
karlmönnum. A héraðsþingum
Skarphéðins voru þessi mál mikið rædd
í kringum 1940. Mér er sagt að hetjan
okkar Sigurður Greipsson, þáverandi
formaður HSK, hafi eitt sinn látið svo
um mælt, er keppnisíþróttir kvenna báru
á góma: “Mér finnst það ömurleg
tilhugsun aðsjáfallegarkonurmeðhvem
vöðva strekktan.” Innan Skarphéðins
voru það fulltrúar ungmennafélagsins
Vöku sem hvöttu til keppni í fleiri
íþróttagreinum árið 1959 og að stúlkur
tækju þátt í vissum keppnisgreinum.
Þrátt fyrir þessi tilmæli, liðu sjö ár, þar
til konur tóku fyrst þátt í íþróttakeppni á
héraðsmótum Skarphéðins. Það varárið
1946, en þá var keppt í 80 metra hlaupi
kvenna. Síðar bættust við hástökk og
4x80 metra boðhlaup.
Þannig þróaðist þetta á Suðurlandi og
hefur líklega verið með svipuðum hætti
allsstaðar á landinu. Hefðirnar voru
sterkar og hlutverk kynjanna í föstum
skorðum, þeim átti helst ekki að breyta.
Manni verður stundum á að hugsa, hver
var það sem ákvað hlutverkaskipti
kynjanna?
Konur eru ekki
jafn sterkar
Smátt og smátt hefur þáttur kvenna í
íþróttum aukist og keppnisgreinum
fjölgað. Staðreyndin erhins vegarsú að
konur em veikbyggðari en karlmenn og
þess vegna byggist árangur þeirra á
öðrum grunni. Það sem einnig hefur
truflað og tafið margar konur á
keppnislínunni er sá eðlilegi þroski sem
hver kona gengur í gegnum á
unglingsárum og hefur truflandi áhrif á
líkamsstarfsemina einu sinni í mánuði.
Líkamsbyggingin gerir okkur ekki eins
sterkar og strákana og þar af leiðandi
verða afrekin önnur.
Mér er enn í fersku minni atvik frá
unglingsárum þegar ég mætti á fyrsta
íþróttmótið eitt vorið. „Nei, mikið ertu
orðin feit,” var sagt eða „Þú hefur þyngst
mikið síðan í fyrra”. Líklega hef ég
verið nógu hörð af mér ti 1 að taka þessari
umvöndun en ég man að mér þótti hún
grábölvuð. Svo varð árangurinn í takt
við kílóin, allt stóð fast og e.t.v. velti ég
því fyrir mér eins og margar stelpur gera
á þessum árum. A ég að halda áfram,
eða á ég að hætta að stríða við þetta.
Alltaf nýjar á pallinum
Ungmennafélag íslands heldur
Landsmót sín þriðja hvert ár eins og
llestir landsmenn vita. Stundum hef ég
velt því fyrir mér hvort Landsmót ættu
að vera á hverju ári. Astæðan fyrir
þessum hugrenningum er sú, að ég hef
upplifað það á síðustu þremur
Landsmótum að standa ásarnt fimm
öðrum konum á verðlaunapalli og í öll
skiptin hafa það verið nýjar konur. Það
er í sjálfu sér gott að fá nýtt fólk í fremstu
SKINFAXI
15