Sjómannablaðið Víkingur - 01.01.1980, Qupperneq 16

beinlínis skyldar til að þetta skuli
gert.
Loftskeytamaðurinn Magnús H.
Magnússon, sem nú situr í em-
bætti samgönguráðherra tók
mönnum vel og sýndi skilning á
málinu. Samtímis var veðurstofu-
stjóra send umrædd samþykkt
þingsins. Næsta sem gerist er að
veðurstofustjóri skrifar stjórn
F.F.S.Í. og tjáir sig fylgjandi um-
ræddum útsendingum veður-
fregna, en því miður vanti pen-
inga, margar miljónir. Hann óskar
eftir að stjórn F.F.S.Í. reyni það
þrýsta á fjárveitingavaldið að
veita fé til málsins. (Mér er tjáð að
á fjárlögum fyrir s.l. ár hafi verið
ætlaðar 82 millj. króna til lestrar
veðurfregna og það ekki hrokkið
til.) Vafalaust mun stjórn F.F.S.Í.
reyna að halda málinu vakandi,
en ósköp miðar því nú hægt.
Meðan stjórnvöld hafa það
helst á oddinum að skera niður
fjárveitingar til hafrannsókna og
landhelgisglæslu er vart að vænta
árangurs.
Það grátbroslega er að í raun og
veru er aðeins um fjárútlátalaust
framkvæmdaatriði að ræða.
Hvergi þarf að auka við mannafla
né tækjabúnað til að hægt sé að
standa við þessa alþjóðlegu skyldu
okkar og stuðla þar með að öryggi
á hafinu. Tækin eru vannýtt og
vegna flugumferðar er textinn til.
Aðeins þarf að lækka taxtann og
nýta tæki og annan búnað betur en
nú er gert, fyrir sömu greiðslur.
En þessar tvær ríkisstofnanir
togast á um aurana og taxtinn
blívur. í frumskógi möppudýr-
anna eru alþjóðareglur og
öryggismál ekki nr. 1. Fróðlegt
verður að fylgjast með framvindu
þessa máls og vonandi rennur upp
sú stund að það kemst í höfn.
Loðnuþankar
Nú er búið að kvótaskipta
væntanlegum loðnuafla sem ætl-
16
aður er til hrognatöku. En hvernig
á að standa að þessum veiðum að
öðru leyti — og ekki síst nýtingu
hrognanna og dreifingu skipanna
á hinum ýmsu höfnum til lönd-
unar? Fróðlegt væri að heyra um
það. Vitað er, að ef rétt er að
hrognavinnslunni staðið og
markaðir fyrir þessar afurðir
bærilegir, er verðmæti hrognanna
um það bil tveir þriðju hlutar
heildaraflaverðmætis á þessum
tíma. Ég er þeirrar skoðunar að
verðlagning farmsins verði að
byggjast á samsetningu og ástandi
farmsins við löndun. Þessi aðferð
er tíðkuð við verðlagningu sjávar-
afla yfirleitt og engin ástæða til
annars þegar hrognaloðna er
annarsvegar. Ófært er að afla-
verðmæti sé háð aðstæðum og
Hann var bágur á að sjá, þegar
hann staulaðist inn í trygginga-
stofnunina. Umbúðir huldu að
mestu andlitið og útlimina og
hann studdist við tvær hækjur. —
Ég er kominn vegna slysatrygg-
ingar, sem ég keypti hjá ykkur. Ég
féll niður háan stiga og hlaut
margvísleg meiðsl, svo ég verð
ósjálfbjarga um langan tíma.
Skrifstofumaðurinn leit hvasst
á hann. — Ungi maður, sagði
hann, — ég hef kynnt mér málið
og fæ ekki séð, að þú eigir heimt-
ingu á bótum, því þér var vel
kunnugt um, að faðir stúlkunnar
var heima.
*
Hún: — Þú segir, að allar fjórar
konurnar þínar hafi gifst þér
vegna peninganna. Það var
duttlungum kaupanda hverju
sinni og forkastanlegt ef hægt
verður að plata báta inn til lönd-
unar með verðmætan hrognafarm
og sturta svo öllu í gúanó. Auð-
vitað verða erfiðleikar á þessu í
framkvæmd, sérstaklega þar sem
víða háttar þannig til að bræðslur
og frystihús eru ekki í eigu sömu
aðila. Milli þeirra þurfa fyrirfram
að takast ákveðnir samningar. En
málið er einfalt frá sjónarhorni
sjómanna. Þar sem ekki er góður
viðbúnaður til söfnunar og fryst-
ingar á hrognum er óraunhæft að
tala um loðnulöndun á vetrarver-
tíð. Þetta þurfa loðnunefnd og
Sjávarútvegsráðuneyti að gera sér
ljóst. Umfram allt bíðið ekki þar
til skipin verða á landleið með að
gera grein fyrir málinu.
hræðilegt. Heyrðu, áttu annars
nokkuð eftir?
Jón var þegjandi hás, svo hon-
um datt í hug að líta til kunningja
síns, sem var læknir og átti heima
rétt hjá. Þegar hann hringdi dyra-
bjöllunni kom frúin til dyra og Jón
gat rétt hvíslað ofurlágt: — Er
læknirinn heima? Þá hvíslaði frú-
in alveg eins lágt á móti: — Nei,
hann kemur ekki fyrr en eftir
marga klukkutíma, komdu bara
inn.
*
Arthur Schnabel spilaði stund-
um undir fyrir vin sinn, Albert
Einstein, sem lék á fiðlu. Einu-
sinni tók Schnabel eftir grófri villu
í taktinum hjá Einstein. „Nei-nei-
nei,“ hrópaði hann. „Albert,
kanntu ekki að telja? 1 -2-3-4.“
VÍKINGUR