Sjómannablaðið Víkingur - 01.01.1980, Blaðsíða 37

Hjörleifur Guðmundsson:
Söguleg sjóferd og
afleiðing hennar
„Farið að sofa strákar. Þið eigið
að koma með mér á sjó í fyrra-
málið og við verðum að fara um
klukkan fimm“. Þessum orðum
var beint til okkar Hinriks. Við
sátum saman á rúmi okkar í mið-
baðstofunni á Görðum. Hinrik
var að prjóna vettlinga og ég var
að kemba. Það var það leiðinleg-
asta verk sem ég gerði og satt að
segja var það sá hlutur sem ég
reglulega hataðist við á heimilinu,
það voru körrurnar. Það var líka
sífellt verið að finna að við mig, ég
kembdi ekki nógu vel, það væri
ómögulegt að spinna úr kembun-
um mínum, þær yrðu svo hnökr-
óttar. Og Gunna gamla sagði að
það væri varla hægt að nota
bandið eða einspinnuna í frans-
aravettlinga, en það voru vettl-
ingar sem voru ætlaðir til sölu
Fransaravettlingarnir voru
seldir fyrir biskví
fyrir biskví, þegar fransmennirnir
kæmu á vorin, en á tímabili voru
fransmennirnir eins árvissir og
farfuglarnir. Og var þá um að gera
að eiga sem mest af sjóvettlingum
til að selja þeim fyrir biskví. Þeir
sóttust mikið eftir þessu, og bisk-
víið þótti okkur strákunum hátíð-
armatur. En ég var alltaf fljótur að
henda frá mér körrunum þegar
mér var sagt það og ég var kominn
ofan í eldhús á svipstundu til að
borða kvöldmatinn áður en við
fórum að sofa. Meira að segja
búinn að borða flatkökubitann og
VÍKINGUR
Höfundur frásagnarinnar, Hjörleifur
Guðmundsson frá Sólvöllum í önundar-
firði.
éta bankabyggsgraut úr skálinni
minni þegar Hinrik kom niður, en
hann var líka að núlla við að næla
vettlingunum við hnykilinn áður
en hann legði prjónana frá sér.
Við fórum síðan hvor í sitt ból og
ég var að hugsa um það í svefn-
rofunum hvernig veðrið myndi
verða á morgun. Ég las svo bæn-
irnar mínar og bað Guð að gefa
okkur gott veður. Ég var engin
sjóhetja og oft sjóveikur, ef eitt-
hvað var að veðri og þurfti ekki
mikið tiL Ég mun hafa verið tíu
ára er þessi saga gerðist en Hinrik
einu ári eldri.
Pabbi vakti okkur Hinrik
klukkan tæplega fimm. Mamma
varð auðvitað að vakna líka til að
gefa okkur mjólkurbland og
brauðbita og pabba kaffi.
Mamma kom upp aftur þegar ég
var að klæða mig.
Það er nú verst Hjölli minn að
skinnsokkarnir þínir eru orðnir
götóttir svo þú vöknar sjálfsagt í
fæturna. En ég ætla að láta þig
fara í sumarprjónbuxurnar þínar
innan undir síðu buxurnar. Það
verður hlýrra.
Hún klæddi mig svo í þunnar
stuttbuxur, líklega úr einföldu
bandi sem náðu ekki nema niður á
mið læri og þar utan yfír í síðar
nærbuxur sem nokkuð voru farn-
ar að hlaupa og því þykkar og
hlýjar. Svo klæddi hún mig í
mjúka þelsokka og aðra úr grófara
Hún reyndi að leggja roð-
bætur fyrir götin á skinn-
sokkunum
efni. Hún kom svo með skinn-
sokka mína og roðbætur úr stein-
bítsroði sem hún reyndi að leggja
fyrir stærstu götin og skó kom hún
með af eldri bræðrunum sem hún
sagði að ég yrði að notast við
núna. Klæddi mig í jakkagarm af
Össuri, vafði trefli um háls mér og
skellti einhverju húfupottloki á
höfuð mér og lét góða vettlinga í
hendi mína. Kyssti mig á kinnina
og bað Guð að vera með okkur.
Heldurðu að þér verði ekki
37