Sjómannablaðið Víkingur - 01.01.1980, Blaðsíða 53

Kaflinn Hrakfallabálkur ný-
sköpunar þótti mér um margt
merkilegur, þótt ekki væri mér þar
allt geðfellt. Væri víst ástæða til að
taka þann kafla til umræðu. En
það verður ekki gert hér. Til þess
þarf haldbetri þekkingu á útgerð-
armálum en höfundur þessara
lína hefur til að bera. Saga
Tryggva og þó einkum síðast-
nefndi kaflinn kann að leiða huga
einhverra að nauðsyn þess að rit-
uð verði heilleg og alhliða sjávar-
útvegssaga 20. aldar. Um skútu-
öldina er til mikið rit. Og þess
mun nú skamrnt að bíða að
sjávarháttasaga Lúðvíks
Kristjánssonar fari að koma út, en
ekki mun hún ná fram á tíma vél-
væðingar.
í upphafi Hrakfallabálks ný-
sköpunar segir Tryggvi: „Ég hef
lifað söguna.“ Víst má það teljast
rétt. Hann gerði þó jafnframt
meira, hann skapaði söguna, trú-
lega fremur en flestir aðrir. Þó að
sögur slíkra manna verði þegar
best lætur góðar aldarfarslýsingar,
geta þær þó ekki fyllt þörfina fyrir
sagnfræðileg verk.
Við lestur á Tryggva sögu varð
mér meira í hug en svo að ég gæti
lagt á mig að geyma dæmi um
ambögur stíls, ónákvæmni eða
ritvillur, sem eru þó einhverjar.
Hitt situr í mér að bókin hafi verið
læsileg og innskotskaflar skrásetj-
arans, Ásgeirs Jakobssonar, til
nauðsynlegrar glöggvunar.
F.T.H.
Kona kom inn í búð og sagði:
„Ég ætla að kaupa skammbyssu,
hún á að vera fyrir manninn
minn.“
„Sagði hann,hvaða tegund það
ætti að vera?“ spurði afgreiðslu-
maðurinn.
„Ég held nú síður," sagði Kon-
an. „Hann veit ekki einusinni, að
ég ætla að skjóta hann.“
VÍKINGUR
„Ég er orðin dauðleið á rottun-
um hérna," sagði frú Hansen
matsölukona við vinkonu sína, frú
Jensen.
„Hefurðu reynt að kaupa þetta
rottukex handa þeim?“ lagði frú
Jensen til.
„Nei, heyrðu nú, góða mín,
hverskonar heimili heldurðu eig-
inlega að ég starfræki? Ég get bara
sagt þér, að ef kvikindin geta ekki
gert sér að góðu sama mat og við
hin, þá geta þau bara soltið, mín
vegna.“
Bæði ljósmyndarinn og móðirin
höfðu án árangurs reynt allt til að
fá litlu, fjögurra ára hnátuna til að
sitja kyrra nógu lengi til að hægt
væri að taka mynd af henni, og að
lokum stakk ljósmyndarinn uppá
því, að móðirin færi út sem
snöggvast, því þá mundi „bless-
unin litla“ ef til vill verða stilltari.
Á meðan hún var frammi var svo
myndin tekin með góðum árangri,
og allt í besta lagi.
Á heimleiðinni spurði móðirin:
„Hvað sagði góði maðurinn við
elskuna hennar mömmu sinnar,
svo hún sæti kyrr?“
„Hann þagði baða, þú þituð
kyðð, helvítið oðmuðinn þinn, eða
ég þlæ af þé hauþinn, svo é baða
þat kyðð,“ sagði sú litla.
í lyfjabúðinni.
„Mig vantar dálítið af arseniki
handa tengdamóður minni."
„Hafið þér lyfseðil?“
„Nei, en hérna er mynd af
henni.“
Eftir æfingu í Nörrebroleikhús-
inu árið 1916 hafði hinn frægi
leikari Frederik Jensen boðið Os-
vald Helmuth, sem þá var ungur
leikari, upp á morgunverð á „La
Reine“. Þeir fengu sér bestu
kræsingar, sem veitingahúsið
hafði upp á að bjóða, en í miðjum
skammti Helmuths lá kakkalakki.
Helmuth segir sjálfur svo frá:
Ég sat og rjálaði við hann með
gafflinum til að fjarlægja hann, en
ég sagði ekki neitt, því ég var
ungur og óframfærinn þá. Svo
tekur Frederik Jensen eftir því, að
ég sit þarna svo skrítinn og pikka í
matinn, og þar eð ekkert var að
því að finna, sem hann hafði
fengið, spurði hann mig, hvers-
vegna ég borðaði ekki. Ég bendi
honum svo á dýrið, sko, og þá
hljóp fjandinn í Frederik Jensen.
Hann varð bandóður og öskraði á
þjóninn. Jæja, þjónninn kom, og
Frederik heimtaði að fá að tala við
hótelstjórann, en hann var ekki
viðlátinn.
„En framkvæmdastjórann þá,
þrumaði Frederik Jensen yfir sig
æstur. Þjónninn skildi mikilvægi
málsins og náði í hóteleigandann,
sem var lítill, snyrtilegur maður
með yfirskegg, sko. Hann starði
spyrjandi á Frederik Jensen, sem
svaraði með því að benda ögrandi
á diskinn minn og segja með
miklum þjósti:
„Hversvegna fæ ég engan
kakkalakka . . .?“
53