Sjómannablaðið Víkingur - 01.01.1980, Qupperneq 55

Hringferð
— eftir gamansagnahöfundinn W.W. Jacobs
Lasleiki? sagði næturvörðurinn
seinlega. Já, sjómenn geta stund-
um orðið veikir, en þar eð þeir
hafa ekki eins góðan tíma til þess
og annað fólk, og engir læknar eru
til sjós, ná þeir sér furðu fljótt aft-
ur. Ef maður verður veikur í landi,
fer maður á spítala, þar sem lag-
legar hjúkrunarkonur annast um
mann, á sjónum kemur stýrimað-
ur niður og segir að ekkert sé að
manni og spyr, hvort maður
skammist sín ekki fyrir að liggja í
leti. Eini stýrimaðurinn, sem ég
veit til, að hafi látið nokkra samúð
í ljós, var náungi, sem verið hafði
læknir og farið til sjós til að verða
betri maður. Hann hafði enga trú
á lyfjum, hans aðferð var að skera
meinin burt Ef hann ætlaði að
krukka í einhvern um borð, mátti
hann þakka sínum sæla fyrir að
sleppa sjálfur ómeiddur.
Sjómenn verða oftar veikir í
landi en úti á sjó, þeir hafa þá
betri tíma til þess, býst ég við.
Sam gamli Small, sem var eitt
sinn góður kunningi minn, varð
einusinni lasinn, og einsog oft er
um hrausta menn, sem verður of-
urlítið misdægurt, varð hann
sannfærður um, að hann væri
dauðans matur. Hann bjó í her-
bergi með Ginger Dick og Peter
Russet þegar þetta var, og
snemma einn morguninn vaknar
hann stynjandi með kuldahrolli,
sem hann vissi ekki af hverju gæti
stafað, en Ginger áleit að mætti að
einhverju leyti kenna því, að hann
hefði sofið inni í arninum.
— Ert það þú, Sam? segir
Ginger, sem vaknaði við hávað-
ann og neri augun. — Hvað er að?
— Ég er að deyjá, segir Sam og
stynur hroðalega.
VÍKINGUR
— Vertu sæll, segir Ginger,
snýr sér til veggjar og steinsofnar á
ný.
Sam gamli gat skreiðst á fætur í
annari eða þriðju tilraun, staulað-
ist að rúmi Peters Russets og sett-
ist á það til fóta, stynjandi, þangað
til Peter vaknaði afar úrillur og
reyndi að sparka honum burt.
— Ég er að deyja, Peter, sagði
Sam, velti sér á grúfu með andlitið
niðri í sænginni og sparkaði öllum
öngum.
Peter, sem varð ofurlítið
smeykur, settist upp og kallaði til
Gingers, og þegar hann hafði
kallað tíu, tuttugu sinnum, hálf-
vaknaði Ginger og spurði, hvað
um væri að vera.
— Aumingja Sam gamli er að
deyja, sagði Peter.
— Ég veit það, segir Ginger,
leggst út af á ný og bælir sig niður í
koddann. — Hann sagði mér það
rétt áðan. Ég er búinn að kveðja
hann.
Peter Russet spurði hann, hvar
hjartað í honum væri, en Ginger
var sofnaður aftur. Svo settist
Peter upp í rúminu og reyndi að
hughreysta Sam og hlustaði með-
an sá Síðarnefndi útskýrði, hvern-
ig það væri að deyja. Hann væri
ískaldur og sjóðheitur frá hvirfli til
ilja, brennandi og skjálfandi sam-
tímis, með innvortisverki, sem
hann gæti alls ekki lýst, þó hann
reyndi.
— Því verður bráðum lokið,
Sam, segir Peter hlýlega, og þá
verður allt andstreymi á enda fyrir
þér. Meðan við Ginger verðum að
flækjast úti á sjó og reyna að vinna
okkur fyrir brauði til að halda í
okkur líftórunni hvílir þú í ró og
friði.
Sam stundi. — Mig langar ekk-
ert til að vera alltof rólegur, segir
hann.
— Ég hef alltaf verið gefinn
fyrir gaman — saklaust gaman.
Peter hóstaði.
— Þið Ginger hafið verið góðir
félagar, segir hann, — það er hart
að þurfa að skiljast við ykkur.
— Við hljótum allir að deyja
fyrr eða síðar, segir Peter hugg-
andi. — Ég er steinhissa, að þú
skulir hafa enst svona lengi, eins-
og þú hefur hegðað þér.
— Hegðað mér? segir Sam og
sest alltí einu upp. —Hvað vilt þú,
bölvaður apaumskiptingurinn og
merarsonurinn brúka kjaft, ég
skyldi henda þér út um gluggann
fyrir tvo aura.
— Talaðu ekki svona á dánar-
beði, segir Peter skelfingu lostinn.
Sam var í þann veginn að svara
ónotum aftur, en rétt í því fékk
hann þvílíkar kvalir, að hann
veltist um á rúminu og stundi svo
hroðalega, að Ginger vaknaði
aftur og fór fram úr.
— Aumingja Sam gamli, segir
hann gengur til hans og virðir
hann fyrir sér. —Finnurðu nokk-
urstaðar til?
— Finn til? segir Sam —Finn
til? Ég er allur helaumur frá hvirfli
til ilja.
Peter og Ginger litu á hann og
hristu höfuðin, og svo fóru þeir út
í horn og töluðu um hann í hvísl-
ingum.
— Hann virðist næstum dauð-
ur, segir Peter og starir á hann.
—Við skulum hátta hann, Ginger,
það er ekki viðeigandi að láta
hann deyja í fötunum.
— Ég verð að fá lækni, segir
Sam veikri röddu.
55