Samvinnan - 01.10.1982, Blaðsíða 28

■
Aðsókn.
Égarkaði foiðum hérupp fyrirbæinn,
á ylríku kvöldi um rökkurbií.
Þar gleymdi ég mér við að glápa út á sæinn.
Svo gerðist það, sem ég aldrei sk.il.
Ég lmgleiddi þarna í hljóðum blænum
það helsta, sem fyrir augum varð.
Það síðasta er ég sá af bænum
var sáluhliðið og kirkjugarð.
Það dinnndi fljótt, en ég vissi veginn.
Það voru á leiðinni ágæt núð.
Þá datt mér í huga draugagreyin,
sem dólgslega hræða mannfólkið.
Ég brosti að hjátrú og hindurvitnum,
að heimsku manna, sem drauga sjá.
Ef birtan dvínarogbreytir litnum
þeim birtast vofur, sem fara á stjá.
Skuggar læddust um laut og steina.
Að lokutn hurfu mér fjöll og snær.
En ntána í skýjunt þó mátti greina,
og marga hluti, sent voru nær.
Þá sá ég óvænt eitthvað sem bærðist.
Auguogtrjónu, þaðlíktist haus.
Ég engu réði og að því færðist.
Ógnin lamaði, blóðið fraus.
Kringum migsáégauga viðauga.
Illþýðin virtust standa á liaus.
Yið kjaftatia leit ég ktingda bauga
með kuldaglotti svo líugur hraus.
Aófreskjur þessarégógnþrunginn starði.
Um eitt ég þóttist nú vera vts.
Að kominn varégað kirkjugarði
meðkumlin opin og garðurinn rís.
A himnaföður ég lnópaði æfur.
Af hrópunum titraði loft ogjörð.
Þá læddist fram máninn svo ljúflings gæfur
og lýsti upp þessa draugahjörð.
Ég ntændi á skrokka með slepju á roði.
Þá skalf ég eftir mitt neyðarkall.
Þá umbreyttist þessi ógn og voði.
Ég var umkringdur-þorskum við skreiðarhjall.
Sigfús Kristjánsson.
28