Samvinnan - 01.10.1982, Blaðsíða 37

Nú varð þjóðsagan að veruleika eða næstum því:
Hún hótaði krökkunum að skvetta á þá, ef þeir
hypjuðu sig ekki hið snarasta.
stóðu ljósir bólstrar út í hlýjan sumar-
daginn. Hann stðkk ofan af beltinu og
mitt á meðal sóleyjanna. Verkstjórinn
gekk til hans og tók dósirnar úr vasan-
um, tók í nefið og þeir töluðu margt og
voru alvarlegir og gamansamir til
skiptis. Skúli tók undir húfuna sína að
aftan og ýtti henni fram á ennið til að
klóra sér í kollinum. Stundum tók hanr.
pípuna úr munninum og benti með
henni ýmist hingað eða þangað. Verka-
mennirnir voru lagstir í gula blóma-
sæluna og farnir að láta sig dreyma um
kroppa og kræsingar sem hlytu að bíða
þeirra á föstudaginn þegar þeir fengju
útborgað.
Og fyrr en varði var komið að kveldi;
hættutími. Börn höfðu verið kölluð
heim að drekka mjólk og borða kex.
Verkamenn-héldu heim á leið, verk-
stjórinn gekk frá hjólaskúrnum og ýtu-
stjórinn læsti húsinu á jarðýtunni.
Daginn eftir mætti ýtustjórinn til
vinnu sinnar klukkan sjö tutt-
ugu eins og hann var vanur.
Hann vippaði sér upp á belti, dró fram
lykilinn og opnaði húsið; tók nestispakk-
ann sinn og kom honum vel fyrir bak
við sætið; skorðaði hann vandlega í
verkfærakassanum. Maður var aldrei ör-
uggur í þessum þungavinnuvélum með
kafftbrúsann sinn. Þeir höfðu margir
brotnað brúsarnir hjá honum gegnum
tíðina. Þá var að ræsa vélina. Og gá til
veðurs. Skúli skimaði í kringum sig.
Aldrei að vita hvenær maður gæti kom-
ið auga á beran konukropp inn um
glugga svona snemma á morgnana.
Hann kom sér vel fyrir í bældu leð-
urklæddu sætinu, dró fram reykdótið
sitt, pípuna margútskafna, troðara, eld-
spýtustokk og reyktóbak. Eins og í
leiðslu, óafvitandi, meira og minna
blindandi hreinsaði hann og fyllti á ný
37