Spegillinn - 31.12.1970, Blaðsíða 5

Æi, hvaða déskotans frekja
er þetta? Hver leyfir sér að
hringja svona um hánótt,
þegar maður er nýsofnaður?
Nú, þetta er vekjarafjandinn.
Bezt að lúra dálítið lengur.
Bara í fimm mínútur. Nei,
það er líklega ekki þorandi.
Gæti sofnað, og þá eins víst,
að ritstjóraskrattinn komi
með látum og sæki mig, eins
og um daginn, þegar ég ætl-
aði að svindla mér út einn
veikindadag eftir fyllirí. Þann
andskota hætti ég ekki á
aftur. það er þokkalegt
þrælapískirí, sem maður
vinnur við, hjá hálfvitlausum
ritstjóra og alvitlausum
framkvæmdastjóra. Annar
týpiskur Þjóðverji og hinn
týpiskur Gyðingur. Þokka-
legur kokkteill það. Enda
starfsfólkið allt orðið að
tómum róbottum. Hvað
meinti maðurinn? Ég að
taka verstöðvarnar. Undar-
legt að setja mig alltaf í físk-
inn. Ég fer að halda, að það
sé slorlykt af mér. Hvers
vegna má ég ekki skrifa um
eitthvað skemmtilegra en
fisk? Aldrei kann ég al-
mennilega við að láta
skamma mig innan um allt
pakkið. Það er eins og mað-
ur sé bla bla imbi. Og svo
segir skepnan, að ég gleymi
öllu heima og skili aldrei
neinu á réttum tíma. Veit
mannasninn ekki, að ég er
rithöfundur? Ég verð ein-
hvern veginn í andskotanum
að komast heim fyrir há-
degisfundinn og ná í frétt-
ina sem ég skrifaði í gær eftir
fundinn hjá húsameistara.
Beinasni var ég að láta mér
detta í hug, að ég mundi
nenna að betrumbæta þetta
eitthvað hjá mér. Hann tekur
æði, ef ég segist hafa gleymt
þessu heima. Sími, sími, já,
hvað er nú ? Þar fór í verra.
Að ég skyldi nú fara að
bjóða í þessa ólukkans íbúð.
Hvernig á ég að redda mér
út úr því? Ég hélt bara, að
ég gæti keypt mér íbúð eins
og hver annar. Fer þá ekki
helvítis framkvæmdastjórinn
að rífa niður fyrir mér dæm-
ið og segja, að ég sé lúnetikk.
Hver getur ætlazt til, að ég
kunni að reikna út íbúðir?
Það er nú óþarfi að vera að
móðga mann. Svo sagði
skepnan, að hann gerði ráð
fyrir, að menn gætu lifað á
loftinu uppi í skýjaborgum,
þeir yrðu bara að passa að
detta ekki niður á jörðina
aftur. Þeir átta sig ekki á því
blessaðir, að ég fer að verða
múltimilli á prívatútgáfunni
minni. Ha, ha, þessi var góð-
ur hjá mér. Þennan þarf ég
að segja teiknaranum. Hann
dettur í það af hlátri. Bezt
að skrifa hjá sér þennan
brandara, ég get kannski
notað hann í næstu revíu.
Hvað sagði nú aftur hann
Svafár: „Eftir dúk og disk
dró ég úr honum fisk“. Fín
frétt, sagði fréttastjórinn,
þetta með gamalmennið, sem
missti fótinn í flokkunarvél-
ina í Grindavík. Ég sé nú
ekkert fínt við það. Undar-
legt er mat þessara manna á
fréttum. Og í gær henti svín-
ið í ruslakörfuna fréttinni
um, að Ólafsvíkingar hefðu
gefið honum Arngrími lækni
bíl. Það kalla ég hins vegar
frétt. Að stela af Arngrími
lækni alla hans aumu ævi
og gefa honum svo bíl, þeg-
ar hann er kominn með kalk-
aða mjöðm og getur ekki
keyrt. Skyldi ég fá hlutverk í
sjónvarpsleikritinu ? Það
5